Het verschonen van een poepluier is misschien geen pretje. Maar liever die van je eigen kind, dan van een ander. Of niet? Wij vroegen het jullie met een stelling op Facebook.
Lees verder onder de advertentie
Een kleine greep uit de antwoorden.
Linni: ‘Ik werk(te) op een kinderdagverblijf en de stinkende poep was pas echt niet te harden als ze zindelijk moesten worden. Dan krijgen ze langzaamaan echte grote mensen poep en die stinkt nog erger dan een baby poep. Poep is poep. Het is vies van welk kind dan ook, maar dat kan ik hebben. Sommige luchtjes daarentegen.’
Suus: ‘Poep is altijd vies en het stinkt. Maar omdat het een baby of kind is, (je eigen of van iemand anders) maakt je het schoon. Al is het later als je groot bent van je eigen ouders. Het is en blijft vies en stinken, maar je doet het gewoon.’
Joyce: ‘Zeker wel. Alleen ben je er verantwoordelijk voor om dat te verschonen. Maakt echt niet dat het minder vies is. Maar je doet het met liefde voor je eigen kroost.’
Ilse: ‘Poep is vies, van welk kind dan ook. Alleen ik kan er op een of andere manier beter tegen van mijn eigen kind.’
Jeanne: ‘Vies? Ja zeker wel! Kan ik ze beter hebben dan andere luiers? Ja, ook dat.’
Wieke: ‘Nou, ik heb absoluut wel staan kokhalzen boven de moeder der zure luiers een paar weken geleden. Er kwamen 2 kiezen door… En ik kreeg een keer wat onder mijn nagel. Ik heb serieus overwogen om met 9 vingers verder te gaan.’
Yvonne: ‘Van mijn eigen kinderen vond ik het niet erg maar van andere kinderen vond ik het verschrikkelijk.’
Daisy: ‘Poep is poep, al wen je sneller aan die van je eigen kinderen. Ik werk in de zorg, dus ben wel wat gewend, en niemand ruikt naar bloemetjes lieve mensen.’
Froukje: ‘Nou, die lucht uit die poepfabriekjes van mijn kinderen was geregeld niet te harden. Natuurlijk is het vies, maar je kunt ze er natuurlijk niet in laten liggen. Dus schoonmaken, al ging het soms echt kokhalzend en met tranen in de ogen.’
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je kent het wel: jij kijkt naar een woonkamer vol rondslingerend speelgoed, was die al drie dagen op een stoel ligt en een aanrecht dat zichzelf blijkbaar ook niet gaat opruimen. Ondertussen loopt hij er doodleuk langs.