Beeld: Canva
Sommige moeders plannen weken vooruit, anderen worden op een doodgewone dinsdag ineens eventmanager. Want als een kind besluit dat er een feestje komt, dan komt er een feestje, punt.
Sofie: “Het begon onschuldig. Mijn dochter kwam uit school, gooide haar tas ergens richting de bank en zei luchtig: ‘Mam, overmorgen is mijn verjaardagsfeestje.’ Ik lachte. ‘Overmorgen? Maar je bent pas over drie weken jarig.’ ‘Ja’, zei ze, alsof ík de logica miste, ‘maar ik heb iedereen al uitgenodigd.’ Iedereen. Niet “twee vriendinnetjes”. Niet “een paar kinderen”. Nee. Iedereen. Inclusief dat ene kind dat altijd zijn eigen cake meeneemt, omdat hij suikervrij en waarschijnlijk ook feestvrij is.
In mijn hoofd begon meteen een soort Excel-sheet te draaien. Taart? Cadeautjes? Versiering? Spelletjes? Het hele huis opruimen?! Ik keek om me heen en zag ineens dingen die ik me al weken niet waren opgevallen. Stof. Kruimels. Een mysterieuze plakvlek op de tafel waarvan ik besloot dat het beter was om de herkomst niet te onderzoeken. En toen kwam de klapper: ‘Hoe laat komen ze allemaal?’ vroeg ik voorzichtig. ‘Na school. En ze blijven eten.’ Natuurlijk. Waarom ook niet. Laten we er meteen een all-inclusive arrangement van maken.
De volgende dag veranderde ik in de meest gestresste event planner ooit. Ik bestelde taart alsof mijn leven ervan afhing en kocht slingers in kleuren die zo fel waren dat zelfs de zon er zonnebril van nodig had. Ook googelde ik ‘leuke kinderfeestjes thuis zonder voorbereiding en zonder budget en zonder mentale instorting’. Ondertussen liep mijn dochter rond als een CEO van een zeer succesvol evenement terwijl ik nog niet eens stoelen voor iedereen had.
En toen… was het zover. Om 15:01 ging de bel. Om 15:03 stonden er zeven kinderen in mijn gang. En om 15:07 wist ik niet meer hoeveel het er waren, maar ze maakten geluid alsof het er minstens twintig waren. Er werd gerend. Er werd gegild. Iemand had al cake op voordat ik ‘wacht even!’ kon zeggen. Maar ze hadden plezier. Zoveel plezier dat ik mezelf betrapte op een klein beetje trots, tussen de chaos door.
Toen het laatste kind was opgehaald en de stilte terugkeerde, keek ik naar de ravage. Kruimels. Cadeaupapier. Een halflege ballon die het had opgegeven. Mijn dochter plofte naast me neer, zichtbaar gelukkig. ‘Het was het leukste feestje ooit, mam.’ En daar zat ik dan. Moe. Licht getraumatiseerd. Maar ook een beetje voldaan en blij dat mijn dochter het zo leuk heeft gehad. En eerlijk? Die ongeplande, licht chaotische feestjes zijn vaak precies de feestjes die je nooit meer vergeet.”
Ook Saskia maakt wel eens bijzondere dingen mee met haar kind. Haar verhaal lees je hier.
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Ze is er nog niet, maar ze is nu al onderwerp van gesprek: de eerste achterkleindochter van Patricia Paay. Terwijl de familie zich opmaakt voor nieuw leven, klinkt er ook realisme door bij dochter Christina Curry.
Met een musicalster als moeder en een zanger, acteur en presentator als vader is het misschien niet zo verrassend dat ook de kinderen van Jim Bakkum en Bettina Holwerda interesse tonen in het podium. Toch kijken de twee ouders bewust naar hoe ze daarmee omgaan. Talent stimuleren doen ze zeker, maar hun kinderen beschermen blijft […]
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
