Netjes je schoenen uitdoen voordat je bij iemand binnenkomt: dat hoeft lang niet in ieder huishouden. Bij moeder en blogger Rachel Garlinghouse wel. Sinds zij verhuisd is, komt er geen schoen meer de drempel over.
Lees verder onder de advertentie
Smurrie
‘Ons vorige huis was behoorlijk rommelig’, begint Rachel op haar blog. ‘Pas toen we verhuisden, realiseerde ik me dat we dat extra vuil kunnen minimaliseren door geen schoenen meer te dragen in huis.’ Ze had op dat moment twee baby’s. ‘Ik wilde niet dat zij in de smurrie zouden rondkruipen. Bovendien heb ik diabetes type 1. Sommige patiënten kunnen zenuwschade oplopen in hun voeten en dat wilde ik door dat vuil niet riskeren.’
Sinds ze verhuisd is, vraagt ze haar gasten om hun schoenen uit te trekken bij binnenkomst. ‘In het begin was dat vreemd, maar niemand deed er echt moeilijk over. Heb je enig idee hoe vies schoenen zijn? Volgens onderzoek van de universiteit van Arizona hebben schoenen allerlei bacteriën op zich, waaronder de E-coli bacterie. Die kan ziektes en nare infecties veroorzaken.’
Lees verder onder de advertentie
‘Ik moet mijn kinderen beschermen’
Inmiddels is haar jongste kind een peuter. ‘Ik hoef me nu geen zorgen meer te maken dat die puin en vieze zooi van buiten in zijn mond stopt. Ik ben niet meer bang dat mijn kinderen rondrennen in uitwerpselen en chemicaliën.’ Rachel vindt haar gedrag niet overdreven. ‘Ik ben een moeder en het is mijn taak om mijn kinderen te beschermen. Ik kan niet alles regelen, maar wel bepalen wat er in mijn huis gebeurt.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]