Soms lijken de kamers van de kinderen van Gloria Marks wel een slagveld. Ze ergert zich er mateloos aan, maar heeft gemerkt dat erover zeuren averechts werkt. Er is maar één oplossing.
Lees verder onder de advertentie
‘Glazen in hun kamer, sokken op de grond, voetbalschoenen die hun deur blokkeren… de lijst met dingen die mijn kinderen laten slingeren, is eindeloos. En ik stoor me er ontzettend aan’, vertelt Gloria. ‘Ik herinner ze namelijk wel vijftien keer op een dag aan de klusjes die ze moeten doen. Van het schoonmaken van de badkamer tot het inruimen van de vaatwasser – en ook het netjes maken van hun kamer.’
Lees verder onder de advertentie
Witte ruis
Al die moeite blijkt tevergeefs, zegt ze. ‘Wat ik ook doe om ze zover te krijgen, ze doen het uiteindelijk toch niet. We hebben een bord in de keuken met dagelijkse klusjes, er zijn consequenties als ze die dingen niet doen, enzovoorts. Maar het helpt niet. Ondertussen ben ik nog steeds de hele dag aan het zeuren en zit ik achter hun kont aan. En dat haat ik.’
Lees verder onder de advertentie
Het is niet alleen het zeuren waar ze klaar mee is, vervolgt Gloria. ‘Het is ook het gevoel dat ik het verpruts. Waarom kunnen mijn kinderen niet luisteren? Ben ik als witte ruis? Respecteren ze me niet?’
Ze is gaan onderzoeken wat er precies misgaat. ‘En volgens een psycholoog gaat het om de leeftijd van mijn kinderen’, zegt ze. ‘Ze zijn tieners – en de primaire, psychologische functie van tieners is om erachter te komen wie ze zijn en om het werk te doen om die persoon te worden. Dat kan iemand zijn die netjes is en van een schone kamer houdt, of juist helemaal niet. Door als ouder te zeuren, zeg je eigenlijk dat jij het beter weet en dat je kind niet oké is.’
Diep ademhalen
Gloria is niet van plan om de keuken en badkamer een zooitje te laten worden. ‘Maar ik heb wel door dat ik mijn verwachtingen voor hun slaapkamers moet bijstellen. Misschien moet ik gewoon accepteren dat hun kamers een oorlogsgebied worden met vuile kleding, half afgemaakt schoolwerk en nog meer zooi. Van het idee alleen al word ik niet goed, maar volgens experts is het beter voor ons allemaal dat ik gewoon diep ademhaal en de deur sluit.’
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Een bevalling is een ervaring die alles van je vraagt: je lijf, je hoofd en soms ook je gevoel voor realiteit. En toch doen miljoenen vrouwen het, vaak bewuster en sterker dan ze ooit van zichzelf hadden gedacht.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Van zelf veters strikken tot netjes eten met mes en vork: volgens Supernanny Jo Frost zijn het juist die alledaagse vaardigheden waar steeds meer kinderen moeite mee hebben.