Kinderen van ouders die roken, steken later eerder een sigaret op. En dat is een van de redenen waarom Kek Mama hoofdredacteur Sara van Gorp is gestopt. Hoe moeilijk ze het soms ook vindt.

Stond ik snel een sigaret te roken op de patio terwijl Ko en Toon binnen aan het spelen waren. Een sneue sukkel voelde ik me. Maar zo makkelijk als het was om per direct geen sigaret meer aan te raken toen ik de twee streepjes op de zwangerschapstest zag, zo lastig vond ik het een paar jaar later. Je bent verslaafd of je bent het niet. En man, ik was het. Toch weer begonnen na een paar keer een gebietste sigaret op een terras, binnen no time zat ik weer op een pakje per dag. Tot ik mezelf naar de lifestyle-coach van de huisarts stuurde (bestaat dat? Ja dat bestaat, en ik ging er echt heen ook) en na drie maanden pillen van het roken afkwam.

Het blijft moeilijk

Nog steeds vind ik het soms moeilijk om niet te roken. Na een  vakantiedag vol gedoe en gezeur verzuchtten Mark en ik laatst: ‘Pakje sigaretten halen?’ We grinniken, maar we doen het niet. Dé reden dat ik ondanks smachten tijdens een wijnavond met vriendinnen toch niet weer begin, zijn Ko en Toon. Klinkt heilig maar voor mij werkt het: bedenken dat ik hen zo lang mogelijk mee wil maken. Wat ook helpt is dat Ko sinds kort heel vaak zomaar uit het niets (of nou ja, je-bent-6-en-wil-alles-weten) vraagt: 'Mam, hoe lang leef jij nog?’ Dat dus… Ik hoop dat als Ko en Toon amper iemand zien roken, ze het zelf niet gaan doen.

Niet meer in de speeltuin

Het zou me niet verbazen als iedereen het binnen een jaar of tien heel maf vindt dat je nu nog mag roken bij speeltuinen, zwembaden en in pretparken. Als Ko en Toon groot zijn, mag je denk ik niet eens meer roken op al die plekken waar veel kinderen rondrennen.Tegen de tijd dat zij achttien zijn, is roken hopelijk vast nog iets veel buitenissigers dan nu. Als je alleen al het enorme verschil ziet in de manier van omgaan met roken in de afgelopen jaren, bijna onvoorstelbaar. De leerkrachten van onze ouders stonden rokend voor de klas. En de huisarts die ik als puber had, stak tijdens het spreekuur vrolijk een sigaret op. Bij mij hing het kraambezoek rokend boven de wieg toen ik net was geboren: ‘Oh, wat een lief kindje.’ En maar stomen, haha. Laten we hopen dat dat niet meer gebeurt.

Sara van Gorp (42) is hoofdredacteur van Kek Mama en woont samen met Mark en zoons Ko (6) en Toon (2).

Het tijdschrift Flow bestaat tien jaar en viert dat met De Grote Vertraag-campagne: een actie die ervoor zorgt dat iedereen af en toe heerlijk offline (en onbereikbaar) kan zijn.

Want om écht te kunnen vertragen, is dat hard nodig.

 

Lees ook
6x heerlijke wellness hotels >

 

#flowsocialooo

Daarom komt Flow met de Social Out of Office (Social OOO): grappige gifjes, ontworpen samen met illustrator Penelope Dullaghan, die duidelijk maken dat je even offline bent. Ze zijn te gebruiken op alle social media, omdat ze automatisch gekoppeld zijn met Giphy: supermakkelijk te vinden, te plaatsen óf te versturen, dus. Het enige wat je hoeft te doen is te zoeken op #flowsocialooo, jouw telefoon, tablet of computer doet de rest. Oh, en een extra uitleg vind je hier.

 

Alvast zien welke gifjes je kunt gebruiken? Alsjeblieft.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Kim Pieters

Kim Pieters (39), actrice en moeder van Jacob (7) en Ebe (4) vond de babytijd van haar jongens pittig. “Nu ze groter worden en we hele gesprekken voeren, vind ik moeder zijn leuker.”

Ze deed een tijdje wat rustiger aan na haar hoofdrol in de serie Julia's Tango en het tv-programma Wie is de Mol?. Kreeg twee zonen en speelde in in kleine theaterproducties. Drie jaar geleden had ze een rol in Meiden van de Herengracht en onlangs in Zomer in Zeeland. Nu staat ze op de planken in de reizende theatervoorstelling Guilty pleasures - onderdeel van de Powervrouwen-reeks van Bos Theaterproducties. “Een lekkere lichte avond met veel meezingliedjes,” zegt Kim, “vol herkenbare situaties. Over schoolpleinmoeders en vriendinnen op een paaldanscursus. Na afloop van de voorstelling bouwen we een feestje in de foyer, waar we nog even doorgaan.” Guilty pleasures zijn er namelijk om gevierd te worden, vindt ze.

“Waarom zou je je schamen voor wat je leuk vindt? Ik hou er wel van, een tacky randje. Dansen op de Backstreet Boys, Rick Astley en John Denver.” Ze schaamt zich hoe dan ook niet snel. “Ook niet nu ik opeens moet zingen op het podium. Schijt, denk ik dan. Ik ben niet de beste zangeres, maar ik vind het gewoon leuk om te doen.”
 

Schuldgevoel

Deze generatie worstelt met schuldgevoel, vindt Kim. In Guilty pleasures zit een diepere laag over de verplichtingen die schudgevoelens met zich meebrengen. “We zijn zó bezig met wat anderen van ons denken. Dat draagt niet bij aan een positief zelfbeeld. Jammer vind ik dat. Nu ik ouder word, maak ik me gelukkig minder druk om wat de buitenwereld denkt en vertoon ik minder sociaal wenselijk gedrag.

Ik heb een vriendin die elke keer als we elkaar zagen cadeautjes meenam voor mijn kinderen. Superlief, maar daardoor kreeg ik het gevoel dat ik dat terug moest doen. Voor mijn gevoel schiep het een verplichting, terwijl het voor mij helemaal niet draait om materie. Ik ben liever attent met aandacht. Ik waardeer het enorm als ik díe terugkrijg van vriendinnen. Een belletje om te vragen hoe een auditie ging, bijvoorbeeld. Ik heb ook een vriendin die structureel elke verjaardag vergeet, maar wel altijd voor me klaarstaat. Dáár gaat het voor mij om.
 

Lees ook
Jan legt het nog een keer uit: schuldgevoel >

 

Cadeautjes

Al die gedragscodes en verplichtingen; ik durf me er nu steeds meer tegen uit te spreken. Soms best eng om te doen, maar ik merk dat anderen dat waarderen. Op het schoolplein van de kinderen had ik het onlangs met een paar moeders over cadeautjes voor een kinderverjaardag. Vroeger kreeg ik gewoon vijf gulden van mijn ouders, en daar moest ik het dan voor regelen.

Als je nu kijkt naar de bedragen... Ik vind vijftien euro voor een partijtje best veel; als we allemaal een tientje inleggen, kopen we met z’n tienen één mooi voetbalpak en is dat kind dolgelukkig. Toen Jacob drie jaar geleden net op school zat, ging ik daar nog wel in mee. Dacht: o, dat hoort dus blijkbaar zo. Net als die klassenapps die maar doorgaan. Nu zet ik die gewoon op stil. Ik laat me niet meer gek maken. Al scheelt het dat ik niet zoveel op het schoolplein sta, omdat mijn vriend Peter de jongens meestal wegbrengt, op weg naar zijn werk.”
 

Betrokkenheid

Natuurlijk draagt Kim wel haar steentje bij als hulpmoeder: “Luizenpluizen bijvoorbeeld. Of de klas versieren met sinterklaas en vlak voor de vakantie speelgoed schoonmaken. Als ik drie keer per jaar iets doe op school, vind ik dat echt zat. Ik vind het prima om te helpen, maar doe het vooral uit gevoel van betrokkenheid met mijn kinderen.”
 

Het hele interview staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >