wie-is-de-mol-roos-schlikker

Kek Mama-columnist Roos Schlikker schrijft elke maand bloedeerlijk en supergrappig over wat ze meemaakt. Deze maand: waxen down under.

Na de bevalling van Róman, wilde ik het gras eens goed wieden. Met die dikke buik had ik er steeds maar een gooi naar gedaan. Een beetje op de gok met zo’n scheermes heen en weer strijken en hopen dat de bosschages down under er enigszins acceptabel bij lagen. François noemt het altijd de ‘toef’, wat gezelliger klinkt dan het is. Je moet ervan houden, zo’n dot haar en aangezien hij die van hem netjes bijknipt, wilde ik ook een keurig tuintje.

 

Waxen is gênanter dan baren

Ik besloot het professioneel aan te pakken. Alle hippe meisjes van de stad riepen dat ze niet zonder maandelijks bezoekje aan de waxingsalon konden, dus op een dag toog ik naar een zaakje in de buurt. Wist ik veel dat ik met gespreide benen op een harde bank diende plaats te nemen. Wist ik veel dat een mij volslagen onbekende vrouw warme was op mijn boeltje zou smeren. Wist ik veel dat ik dat gênanter vond dan baren. Wist ik veel dat het allemachtigallehemelsalleg*dsgloeiendegloeiende veel pijn deed toen ze in één sadistische ruk de katoenen lapjes eraf trok en me zo ontdeed van mijn haartjes, mijn opperhuid en mijn waardigheid, aangezien ik het op een loeien zette. Lag dit nou aan mij? 

Ik had nota bene verdovingloos een paar kinderen eruit weten te frotten. Was mijn pijngrens stiekem toch heel laag? Nou, nee. Een dag later sprak ik een kennis die ook naar de waxingsalon was geweest en pas echt een horrorstory had. Een gebrekkig Nederlands sprekende dame had haar gevraagd: “Jij wilt Full Brazilian wax? Die met de sterretje?” Mijn kennis had geknikt. “Is dat je meest uitgebreide behandeling? Dat klinkt uitstekend, doe dat maar. The full works.”
 

Lees ook
Column Roos: 'Mijn zoontje is sinds gisteren gescheiden' >

 

'Wat doe je?'

Ze lag op de martelbank en de waxspecialiast was lustig begonnen met smeren. Nogal, eeeh, uitgebreid. Toen de kennis verschrikt vroeg: “Wat doe je???”, antwoordde de waxeuse: “Jij wou alles weg. Anaal gebied is begroeid. Daarom heet die behandeling met ster.” Paniekerig riep mijn kennis dat ze dit niet wilde – “Haal weg!” – maar de wax was al afgekoeld. Laten we zeggen dat ze na de behandeling zo zacht als een baby was. En de buurt dacht dat het maandelijkse noodalarm was afgegaan.

Ik zal een mietje wezen, maar na twee bevallingen, een waxingsessie en dit verhaal mag mijn tuintje alleen heel zacht geaaid worden met een mesje. Dat is pas een sterbehandeling.

 

Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). Op Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven. Mail Roos op roos@kekmama.nl.

 

Deze column staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

foto's social media kinderen
Beeld: Pexels

Van het eerste stapje tot de eerste schooldag: we zijn apetrots op ons kind en posten bijna elke mijlpaal op social media. Blogger Lorna Rose deed dat ook, maar toen haar tweede kind werd geboren ging ze nadenken over de gevolgen.  

‘Wie geeft mij toestemming om informatie over mijn kinderen, laat staan hun privacy, online te zetten?’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Alles vastleggen

Toen Lorna voor het eerst moeder werd, plaatste ze allerlei foto’s van haar zoon op Facebook. ‘Zijn eerste badje, een foto dat hij sliep, de trap op kroop en voor het eerst spaghetti at: ik wilde elk moment vastleggen en het vervolgens delen op Facebook’, vertelt Lorna. ‘Ik wilde mijn moederschap naar de wereld schreeuwen.’

 

Lees ook:
'Kap eens met dat 'mooie' social media-plaatje: geen kind is perfect' >

 

Lelijke pony

Tweeënhalf jaar later werd haar dochter geboren. Na een tijdje merkte Lorna dat ze minder over haar dochter op social media postte. ‘Ik ging erover nadenken: was het omdat dit de tweede ronde van het moederschap was en ik niet de behoefte voelde om het van de daken te schreeuwen? Was het omdat zij een meisje was?’ Lorna realiseerde zich dat ze zelf als kind ook niet op internet stond. ‘Mijn lelijke pony van toen ik 12 jaar oud was en de dikke onderlip die ik als tiener had stonden niet op Facebook, want dat bestond toen niet. En daar ben ik nu opgelucht om. Dus waarom doe ik dat mijn kinderen nu wel aan?’

 

'Denk eerst na'

Lorna kwam tot de conclusie dat het posten van een kwetsbaar moment van haar kinderen, hoe eng of gedenkwaardig ook, niet langer alleen hun gezinsmoment is. ‘Het wordt onderdeel van de Facebook-machine’, zegt ze. ‘Ik heb niet langer controle over wie het ziet, wie het gebruikt en met welk doel.’ Ze wil nog steeds foto’s en video’s delen om verre vrienden en familieleden op de hoogte te houden en steun te ontvangen als het niet goed gaat met haar kinderen. Maar ze denkt nu goed na vóórdat ze iets post: ‘Ik vraag mezelf steeds af: zou dit mijn kind op een dag in verlegenheid kunnen brengen? Of is er een andere manier dan Facebook om steun van mijn omgeving te ontvangen?’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Sara van Gorp

Sara van Gorp is moeder van zoons Ko (8) en Toon (3) en hoofdredacteur van Kek Mama en VIVA Mama.

Wat ben ik blij met de mede-schoolpleinmoeder die Ko onverwacht meeneemt op de voetbalschoenenstrooptocht voor haar zoon. Zodat ik nog tientallen verhuisdozen kan inpakken. En ik ben bijna net zo blij dat ik haar zoon een middag bij mij kan laten spelen tussen diezelfde verhuisdozen, als ik haar groen en geel van griep bij de klasdeur zie staan.
 

Zwembad

Of als ik een vriendje van Ko een hele dag mee kan nemen naar het zwembad, zodat zijn ouders een dagje alleen met hun jongste hebben. Extra fijn voor hen: ze zijn net als ik zwembadhaters pur sang en hoeven dus voorlopig even niet. (Ko zegt altijd: ‘Mam, jij bent echt een katje, die houden ook niet van het water.’) Dat ik me uiteindelijk rot heb genoten van eindeloos ronddarren met Toon in een draaikolkbadje, is dan nog onvermoede winst.
 

Om de maandag

Nu Ko en Toon er nog aan moeten wennen dat ze om en om bij mij en bij hun vader zijn, wil ik graag één op één tijd met allebei. Om wat te kletsen, te dollen. En gewoon: te zijn zonder dat ze samen vechten om de Donald Duck / Lego-hond / piraat waar de ander net mee wil spelen. Elke maandagmiddag Ko ophalen lukt qua rollercoaster op het werk niet, maar om de maandag wel. Waar de BSO niet aan doet.
 

Lucky me

Dus wat een geluk dat mijn moeder om de week drie uur wil treinen (ja, DRIE uur, ik overweeg heiligverklaring) om Ko van school te halen zodat ze lekker met hem kan aanklooien. En dan zet ze en passant ook nog ’s avonds het eten klaar en vraagt ze ‘welke klusjes ze kan doen’, lucky me. Echt: (mede-)moeders zijn da bom.

 

In Kek Mama 05-2018 lees je het verhaal van Janna en haar vriendinnen die te maken hebben met schaamteloze oppas-verzoeken van mede-ouders. En die verzuchten: ja hallo, ik ben de BSO niet. Het nummer koop je hier.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >