Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (7) en Róman (5). Op Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven. Vandaag schrijft ze over Liv, die nu al bijna negen was geweest.
“Mama, ik mis Liv zo.” Zo nu en dan komt ze ter sprake. Dat is eerlijk gezegd zelden op initiatief van mij. Ik heb er sowieso een tijdje naar toe moeten groeien voor ik het Miró en Róman vertelde. “Jongens, jullie hebben nog een zusje. Ze leeft alleen niet meer.” Niet dat ik haar heb weg gedacht. Soms ben ik te druk met leven, maar haar sterven is dichtbij. ‘Denk ik aan de dood dan kan ik niet slapen en kan ik niet slapen dan denk ik aan de dood,’ dichtte J.C. Bloem. Om de zoveel tijd zijn er inderdaad nachten dat ik wakker ben. En dat zij naast mij ligt.
Maar daar wilde ik de kinderen niet mee belasten. Toen ik het uiteindelijk toch vertelde, waren ze in eerste instantie meer gefascineerd dan gechoqueerd. Zo’n zusje dat er was voordat jij überhaupt werd gemaakt. Zo’n zusje dat doodging in mama’s buik. Zo’n zusje dat nu al bijna negen was geweest. Nu liggen we in bed, Roman, Miró en ik. We hebben gepraat over ons favoriete voetbalelftal, over wat een schwalbe is, over The Voice Kids, over het feit dat mama vroeger verliefd was op Danny de Munk. En op John Travolta, waarna mama voordeed hoe die danste op Staying alive, wat ontaardde in een giechelpartij.
En dan opeens klinkt het stemmetje van Miró. “Mama, ik mis Liv zo.” Even schrik ik. Waar komt dit vandaan? Dan vraag ik zo relaxed mogelijk door. Miró haalt zijn schouders op. Hij heeft geen idee waarom hij aan haar denkt. Dat gebeurt soms opeens. Ik knik. “Mam, als Liv nog leefde, waren wij er dan wel geweest?” Ik weet het niet. We wilden altijd graag twee kinderen. Maar als Liv was gebleven, was ik ongetwijfeld later zwanger geraakt dan die zes weken na haar dood. Was dat dan van Miró? Of van een ander kindje? En hoe zit het met Róman?
“Moet ik dan blij zijn dat ze dood is?” klinkt het. Ik aai de koppies van de jongetjes, in elk van mijn oksels één. Dan zeg ik eerlijk dat ook mama’s niet op alle vragen een antwoord weten. Het is gelopen zoals het gelopen is. En François en ik zijn ontzettend blij dat we kinderen hebben mogen krijgen. Twee zoons en een dochter. Even later zingen we op ons allerhardst Staying alive. Miró, Róman, ik. En Liv. Die vannacht gewoon naast ons ligt.
Roos Schlikker (42) is journalist, schrijver, columnist en theatermaker, zowel letterlijk als figuurlijk. Samen met haar man heeft ze twee zonen: Miró (7) en Róman (5). Mail Roos op roos@kekmama.nl
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.
