Beeld: Getty
Beeld: Getty

Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (1). Na een heftige scheiding heeft ze de liefde opnieuw gevonden. Voor Kek Mama schrijft ze over alles wat ze sindsdien doormaakt.

Als ik in de spiegel kijk, schrik ik me een ongeluk. Ik word oud, heel oud. De zorgen van de afgelopen maanden tekenen duidelijk in mijn gezicht en de vermoeidheid eist zijn tol. Mijn wallen zijn grauw en de vouwen van mijn kussen staan in mijn wang.

Via Facebook krijg ik een melding van een foto een jaar eerder genomen en gepost. Een frisse Lieve kijkt me aan. Geen rimpel te bekennen, geen wal te bespeuren op dat wakkere en uitgeslapen gezichtje. Waar is het mis gegaan vraag ik me af?
 

Mezelf uit het oog verloren

Na de vakantie, waarin ik heel erg goed voor mezelf heb gezorgd en heerlijk heb genoten van de rust in de dagen zonder de kinderen, ben ik mezelf nu uit het oog verloren. Ik heb het gevoel geen moment rust te hebben, achter de feiten aan te lopen en de boel niet op orde te hebben. Er zijn honderd mensen die iets van me willen en alle ballen die ik in de lucht wil houden vallen langzaam één voor één op de grond.

Vorige week appte mijn vriendin me hoe het met de Personal Assistent van Jan en Dries ging. Ik moest lachen want ze heeft volkomen gelijk. Op de dagen dat ik werk of naar school ga, heb ik oppas. Twee dagen kinderopvang en voor mijn studiedag tegenwoordig een gastouder aan huis. Ideaal lijkt, maar ondertussen ben ik er stiekem enorm druk mee. Er moet gegeten worden op de opvang en de gastouder wil best met de kinderen eten maar koken laat ze liever aan mij over. Ik heb dus inmiddels een enorme planning met boodschappen, kookmomenten en bakjes in de koelkast.
 

25 mailtjes later

Ook de werkdruk wordt zo nu en dan te hoog. Dan bedenk ik me om 23.25 uur ineens dat ik die les voor morgen nog helemaal niet heb kunnen voorbereiden en zet ik de laptop maar weer aan om vervolgens 25 mailtjes en anderhalf uur later naar bed te gaan. Voor mijn studie geldt hetzelfde. Inlezen in de lesstof voordat ik het college volg, was een heel mooi streven, maar dat heb ik na de eerste lesweek al laten varen. Laat staan de opdrachten die we moeten maken bijhouden. Ik voel me net een echte student die de kantjes ervanaf loopt maar ik krijg het gewoon niet rond. En daar baal ik van.
 

Slapeloze nachten

En dat ik er zo van baal maakt weer dat ik ’s nachts wakker lig. Wakker van het geregel, wakker van de zorgen over werkdingen, wakker van alle opdrachten die ik nog moet maken voor mijn studie en wakker van mijn uitgebluste uiterlijk. Maar als ik uiteindelijk wakker lig van het zoeken naar het nummer van mijn schoonheidsspecialist heb ik in ieder geval dat voorlaatste probleem opgelost en zie ik er binnenkort weer net zo fris uit als een jaar gelede Voor zolang het duurt.

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >