Beeld: Getty
Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (7 maanden). Tot voor kort was ze gelukkig getrouwd en had ze een heerlijk leven, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwacht zijn koffers pakte en vertrok. Op kekmama.nl schrijft ze openhartig over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: de steun die Lieve krijgt van vrienden en vreemden.
Hoe ongelukkig de hele situatie ook is, zo gelukkig voel ik me op heel veel momenten. Een onverwachte kus van Jan, een ‘Je bent fucking geweldig’ kaart van mijn vriendin of tot wel 10.30 uur uitslapen op zondag als mijn ex de kinderen heeft. Maar wat mij intens gelukkig maakt is de liefdevolle, warme gebaren van iedereen om me heen toen ik wist dat ik een paleis kon krijgen via de sociale woningbouw.
Op dat moment ontpopte mijn vriendengroep zich als een soort ‘Hart in Actie team’. Mijn collega’s zweerden samen en begonnen een soort ‘Help Lieve de winter, lente, zomer en herfst door’ actie. En mijn kersverse vlam zei me dat waar ‘wij’ ook zouden eindigen, hij me zou helpen bij het woonklaar maken van het huis – en plande alle dinsdagavonden, donderdagavonden en zaterdagen vrij.
Daarnaast kreeg ik de opdracht een lijstje te maken van spullen die ik nodig had en die rond te sturen. Ik deed uiteraard braaf wat me werd opgedragen en mailde en appte iedereen die me lief was. De strekking was ‘Help, wie kan mij helpen aan…’ en al snel kwamen er reacties. En waar de reacties binnenstroomden, zo stroomden ook regelmatig de tranen. Niet van verdriet, maar van geluk. Geluk dat er mensen waren die mijn zo’n enorm warm hart toedroegen en zo intens met mij meeleefden. Vrienden haalden spullen op bij familieleden, want die hadden ze natuurlijk allemaal mijn ‘Help wie kan mij helpen aan….’ lijstje doorgestuurd. Binnen een paar weken had ik wat ik nodig had en dat allemaal voor het bedrag van nul euro.
En al die euro’s die ik door deze lieve mensen kon besparen, konden worden geïnvesteerd in het huisje. En ik kan je verzekeren dat elke euro heel hard nodig was want werkelijk alles moest worden gedaan. Ook daar moest ik mijn vrienden weer voor inschakelen, want met mijn twee linkerhanden was ik niet verder gekomen dan een muurtje witten.
Toen ik op een zaterdagmiddag eens om me heen keek en zag hoe de antracietkleur van de muren verdween en alles stralend wit werd, drong pas tot me door wat er gebeurde. Vrienden schreven zich in op dagen dat ze konden helpen en werkten keihard. Zweetdruppels op voorhoofden en alles wat ze ervoor terug wilden was een glimlach van mij. Zelfs de man van een collega legde op zijn vrije vrijdag mijn laminaatvloer in zijn eentje. En ook daar was een glimlach, en een bekertje ranja, meer dan genoeg.
Als je alles hebt verloren, als je alles dénkt te hebben verloren en je toekomst niet rooskleurig is maar gitzwart… kijk dan eens goed om je heen en zie hoeveel mensen er zijn die je willen helpen. Want met het verliezen van mijn huwelijk heb ik een schat aan vrienden gevonden. Die ik enorm dankbaar ben!
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
