Actrice Halina Reijn veroorzaakte afgelopen maandag fikse ophef. Ze wilde op vakantie en werd op Schiphol aangestaard door ‘een mollige vrouw en haar even dikke dochter’. Ook had iemand haar zomaar aangesproken over al dan niet alleen op vakantie gaan. Dat pikte Halina niet en zodra ze weer thuis was, typte ze met nijdige, ranke vingers een boze column waarin ze de vrouw en haar dochter zeekoeien noemde.

En weet je? Ik snap Halina wel. Net als zij weet ik hoe vervelend het is om constant aangestaard te worden. Of aangesproken of besproken te worden zonder dat ik daar op zit te wachten. Niet omdat ik een BN’er ben, hoor. Ik ben een TON’er. (Nee, dat is niet mijn gewicht, maar een afkorting van Totaal Onbekende Nederlander, hoewel de eerste definitie ook niet heel ver van de werkelijkheid af zit.) Ik ben namelijk dik. En dat is voor veel mensen aanleiding om mij na te staren, dingen over me te zeggen of me uit te schelden voor, ik noem maar wat, zeekoe.

Dat mag allemaal, want zoals iedereen weet is dik zijn een keuze. En niet alleen dat, het is ook een schande. Het is iets voor luie mensen zonder doorzettingsvermogen of mensen met een eetprobleem. Dat ben ik allemaal niet. En toch ben ik dik. 'Vind je dat niet heel erg?', vragen mensen me regelmatig. Nee, dat vind ik niet. Dat iedereen er zo zijn mening over geeft, dat vind ik dan weer wel erg.

Van brooddieet tot eigen schuld

Zoals de mevrouw die mij aanraadde het brooddieet te gaan doen. “Mijn schoonzus viel er binnen een maand tien kilo mee af.” Ik glimlachte beleefd. De mevrouw was verpleegkundige en controleerde mijn temperatuur en hechtingen. Mijn dochter was een dag oud. Ik vroeg deze mevrouw niet om advies. Ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Toch kwam ze met haar goede raad. “Omdat het me voor jou zo naar lijkt om zo dik te zijn. Je hebt zo’n mooi gezichtje.”

Een week daarvoor nog was er een gynaecoloog die mijn bevalling niet wilde inleiden omdat het mijn ‘eigen schuld was’ dat mijn zwangerschap zo zwaar was. Ik ben het zelf immers ook. En nee, dat was geen medische reden om hulp te weigeren. Dat was een mening. Een oordeel.

Maar ook hij was niet de eerste. Sinds ik op mijn negentiende door medicijnen in een jaar van slank naar heel dik ging, lijkt mijn lijf publiek bezit. Iedereen geeft ongevraagd advies. Van wildvreemden die “Zou je dat nou wel doen?” zeggen wanneer ik een ijsje eet tot mijn ex-schoonmoeder die vijf euro per afgevallen kilo bood.

Kleuters omkegelen met je kont

De eerste jaren vond ik het zelf ook vreselijk om dik te zijn. Ik ben, zoals wij allemaal in onze cultuur, geprogrammeerd dat dik lelijk is. Bovendien nam ik opeens veel plek in in de bus en kegelde ik op verjaardagen kleuters om met mijn nieuwe enorme kont. Dus natuurlijk ging ik naar de huisarts en de sportschool en de diëtiste. Niets hielp. Uiteindelijk bood uitgebreid onderzoek in AMC uitkomst. De medicijnen hebben een verwoestende invloed gehad en er is niets aan te doen. Ik ben kerngezond: bloeddruk, suiker, alles, maar wel dik. Dit is het en dit blijft het.

Dus stak ik al mijn energie in proberen te accepteren dat dit het is. En het lukte. Ja, ik neem veel ruimte in, zowel fysiek als mentaal. Dat is voor sommige mensen vervelend en voor andere prima. Maar het allerbelangrijkste: voor mij ben ik, precies zoals ik nu ben, met mijn alles, prachtig. En sinds ik dat zo voel, raken de blikken en de opmerkingen me eigenlijk niet meer.

Lieve Halina,

Dus laat ik voor één keer zelf een ongevraagd advies geven. Lieve Halina, hou van jezelf, wees blij met wie je bent. Mensen zullen altijd blijven staren en praten, maar jou kan het dan niet meer raken. Want jij weet zelf hoe leuk je bent. En als je stopt met mensen zeekoeien noemen, is er zelfs een kans dat anderen dat ook zien.

Anke Laterveer (36), is schrijver, web woman van Kek Mama en moeder van een zoon van 7 en een dochter van 5. Elke week schrijft zij hier voor jullie iets over haar eigen leven. 

#ZonZeeStress? Kek Mama lezen helpt. Neem nu een abonnement met superkorting: 3 nummers voor € 9,95 

BN'er-moeders op Instagram

Van weekendboodschappen tot aan huiswerk: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kusje

 

Zò trots en zò gek op dit heerlijke jochie, #LUX ❤️

Een bericht gedeeld door Bettina Holwerda (@bettina_holwerda) op


Lievelingsplek

 

Mijn lievelingsplekje. #brabant #mijnthuis #familie #❤️

Een bericht gedeeld door Vivian Reijs - VIVONLINE (@vivianreijs_vivonline) op


Hard aan het werk

 

Hier wordt een boekbespreking voorbereid. #lampje

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Zou het genoeg zijn?

 

Lees ook
Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >


'Spontane foto'

 

Zie hier het resultaat van het maken van een ‘spontane foto’ 😂❤️

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Wijze woorden

 

✨door Rupi Kaur via @mothermusemag

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Prachtige foto

 

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >