Samantha: ‘Mijn dochter zit altijd onder de blauwe plekken, maar ik had nooit verwacht dat de juf dít zou denken’ 

Auteur

Mandy Heilig

Samantha (36), getrouwd met Dean, moeder van Zoë (6): “Toen de juf vroeg of ik even wilde blijven na schooltijd, dacht ik dat Zoë weer iets had uitgespookt. Misschien was ze ergens op geklommen waar dat niet mocht. Zou niet de eerste keer zijn. Maar toen de juf zat begon over de blauwe plekken op Zoë’s armen en benen, voelde ik mijn maag samenknijpen.

‘We merken dat Zoë regelmatig met blauwe plekken en wondjes op school komt’, zei ze. ‘En we willen gewoon even weten hoe dat komt.’ In eerste instantie moest ik bijna lachen. Hoe dat kwam? Nou, omdat mijn dochter ongeveer evenveel gevoel voor gevaar heeft als een stuntman. Maar toen ik zag hoe serieus de juf keek, verging het lachen me. Ineens besefte ik wat ze eigenlijk wilde vragen. Of wij ons kind misschien iets aandeden.

Altijd ergens bovenop

Zoë is zes en heeft volgens mij nog nooit normaal van A naar B gelopen. Ze rent, springt, klimt en struikelt. In de speeltuin hangt ze binnen drie minuten ondersteboven aan het klimrek en thuis bouwt ze hutten en klautert ze over boomstammen. Mijn man Dean noemt haar onze kleine waaghals. En dat is ze ook. Zoë is niet bang om vies te worden en komt het liefst pas naar binnen als het donker wordt.

Dat levert nogal eens wat op. Blauwe plekken op haar schenen, schaafwonden op haar ellebogen en knieën die eruitzien alsof ze een gevecht met het asfalt hebben verloren. Natuurlijk verzorgen we haar wondjes. Maar we verbieden haar niet om buiten te spelen omdat ze misschien kan vallen. Sterker nog, ik vind het heerlijk dat ze zo’n buitenkind is. Ik moet haar soms bijna naar binnen slepen om te eten.

Lees ook

Columns

Elsemieke: ‘Nog geen drie weken op school en meer gehavend dan ooit’

Een heel ander gesprek

Toch voelde dat gesprek op school verschrikkelijk. De juf bleef vriendelijk, maar ik hoorde tussen de regels door iets wat me enorm raakte. Ik begon meteen uit te leggen waar alle plekken vandaan kwamen. Die op haar knie? Van het skateboarden. Die op haar arm? Ze was uit een boom gevallen. En die op haar scheenbeen? Daar was ze met haar step tegen een paaltje gereden.

Terwijl ik mezelf hoorde praten, kreeg ik het steeds warmer. Het voelde alsof ik mezelf moest verdedigen voor iets wat ik helemaal niet had gedaan. Hoe meer ik uitlegde, hoe meer ik bang werd dat het klonk alsof ik smoesjes verzon. ‘We moeten dit soort signalen serieus nemen’, zei de juf uiteindelijk.

Dat begreep ik natuurlijk. Als er een kind rondloopt dat thuis niet veilig is, hoop ik juist dat iemand ingrijpt. Maar dat het nu over míjn dochter ging, vond ik ontzettend moeilijk.

Anders kijken

Die avond zat Zoë in bad. Normaal denk ik bij haar blauwe plekken hooguit: nou, je hebt weer flink je best gedaan. Maar nu telde ik ze bijna automatisch. ‘Waar heb je deze vandaan?’ vroeg ik, terwijl ik naar haar arm wees. ‘Weet ik niet meer, mam’, antwoordde ze.

Daar was niets geks aan. Zoë onthoudt niet iedere keer dat ze ergens tegenaan loopt. Maar ineens hoorde ik haar antwoord door de oren van iemand die haar niet kende. Ik begreep hoe dat verkeerd geïnterpreteerd kon worden.

Toen ik Dean vertelde wat er was gebeurd, was hij boos. ‘Ze kennen Zoë toch? Ze zien toch hoe dat kind rondrent?’ Maar ook hij begreep dat school niet zomaar kan wegkijken. Toch bleef het knagen. Want hoe bewijs je dat er niets aan de hand is?

Binnenhouden

Een paar dagen later wilde Zoë met haar vriendinnetjes naar het speelveldje. Normaal had ik geroepen dat ze voorzichtig moest zijn. Maar nu hoorde ik mezelf zeggen: ‘Misschien kun je vandaag beter binnen spelen.’ ‘Waarom dan?’ vroeg ze verbaasd.

Daar had ik geen antwoord op. Omdat mama bang is dat je weer een blauwe plek krijgt? Niet omdat die plek erg is, maar omdat iemand er misschien iets achter zoekt? Ik schrok van mezelf. Ging ik mijn dochter nu echt binnenhouden omdat anderen verkeerde conclusies konden trekken? Dus liet ik haar gaan. Natuurlijk wel met de gebruikelijke waarschuwing.

Niet bang worden

Inmiddels heb ik opnieuw met de juf gesproken. Ik heb uitgelegd hoeveel Zoë buiten speelt en hoeveel het eerste gesprek met me deed. We hebben afgesproken open te blijven communiceren.

Ik neem het de juf niet kwalijk. Liever een school die een keer te veel oplet dan eentje die echte signalen mist. Maar ik hoop dat er ook naar het hele kind wordt gekeken. Naar het meisje dat lachend over het schoolplein rent en vol trots vertelt dat ze kan skateboarden.

Laatst kwam Zoë thuis met een nieuwe schaafwond. Ze was gevallen, had even gehuild en was daarna verdergegaan. Ik plakte een pleister en vroeg of ze plezier had gehad. ‘Heel veel!’ riep ze. En dat is precies wat ik hoop dat ze nog heel lang kan zeggen. Want ik wil haar leren om op te staan als ze valt. Niet om uit angst voor een blauwe plek nooit meer ergens op te klimmen.”

Je kind laten klimmen, ravotten en vallen? Dit is waarom je dat vooral niet moet tegenhouden. Je leest het hier.

Kek Mama leesdeals

Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau

Ga voor me-time