Eline: ”Waar is jouw been nu dan?’ vroeg mijn zoon schaamteloos aan de man met prothese’

in elkaar geslagen kerstboom Beeld: Kek Mama
Elsemieke Tijmstra
Elsemieke Tijmstra
Leestijd: 3 minuten

Wat als jij liever wat op de achtergrond blijft en jouw kind schaamteloos iedereen aanspreekt en vragen stelt waar jij zelf liever van door de grond wil zakken. Zoals aan een volslagen vreemde man met maar een been.

Lees verder onder de advertentie

Eline*, getrouwd, moeder van een zoon (6) en een dochter (4): “Van wie hij het heeft, weet ik niet, want ik en zijn vader zijn allebei totaal niet zo. Wij zijn allebei introvert en bemoeien ons liever niet te veel met anderen. Alles wat wij daarin missen, heeft mijn zoon dubbel en dwars gekregen.

Geen schaamte

Hij spreekt dagelijks vreemde mensen in het openbaar aan als hem iets opvalt aan hen. Een grappig kapsel, een opvallende jas of schoenen, hij stapt eropaf en maakt een praatje. Ik schaam me soms dood, als hij bijvoorbeeld vraagt waarom iemand zo dik is, maar eigenlijk kunnen mensen het over het algemeen goed hebben van zo’n jong kind. Die dikke man was niet blij met zijn vraag, overigens. En dat snap ik.

Lees verder onder de advertentie

Laatst zagen we een man lopen met een beenprothese. Hij had een korte broek aan, dus je kon het goed zien. We hadden ook net de Paralympische spelen gekeken, waar mijn zoon het ook al een paar keer voorbij had zien komen. Dat was genoeg voor hem om op de man af te stappen. ‘Mag ik jouw robotbeen aanraken?’

Waar is jouw been?

Ik werd natuurlijk meteen weer knalrood, bood mijn excuses aan en wilde mijn zoon meetrekken, maar de man reageerde heel vriendelijk. ‘Natuurlijk mag dat!’ Mijn zoon kon zijn geluk niet op. Hij mocht uitgebreid voelen, de man deed voor hoe hij ermee liep. Mijn zoon ging nog een stapje verder: ‘Waar is je eigen been dan nu?’ Gelukkig kon de man erom lachen. Hij beantwoordde alle vragen uitgebreid.

Lees verder onder de advertentie

Toen ik me nog een keer verontschuldigde voor mijn nieuwsgierige zoon, zei hij dat hij dit eigenlijk prettiger vond dan een kind wat alleen maar staart en niks vraagt. Hij vond het oprecht niet erg. Gelukkig maar.”

Je hebt kinderen die zich werkelijk voorbeeldig gedragen zodra de oppas een voet over de drempel zet. En je hebt kinderen zoals die van Kris, die de meest gênante verhalen hoort als ze weer thuis komt van een avondje uit. Je leest het hier.

* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail