bankrekening Marokko
Beeld: Unsplash

Amina (35) is getrouwd en moeder van Hajar (14), Adam (11) en Ismail (4). Ze bezoekt iedere zomer haar familie in Marokko.

“Ieder jaar nemen we ons voor een keertje níet naar Marokko te gaan; ieder jaar zitten we op de eerste dag van de zomervakantie toch weer in het vliegtuig naar Tanger. Ik reis met mijn zus en haar kinderen, mijn man volgt drie weken later; hij krijgt niet zo lang vrij van zijn werk. € 2600 kon ik bij de luchtvaartmaatschappij afrekenen, en dan moeten we in het holst van de nacht vanaf Brussel vertrekken. We hebben het er graag voor over en eenmaal in Marokko geven we niet veel uit.
 

Het lijkt mooier dan het is

Ons huis in Tétouan, de stad in het Rifgebergte waar onze families vandaan komen, heb ik samen met mijn broers en zussen afbetaald. Mijn vader woont er samen met mijn oudste zus, die geen gezin heeft. Andere moeders benijden me, met mijn tweede huis aan de Middellandse Zee. Het is waar, het is er prachtig. Tétouan is een mooie, levendige kustplaats, waar ook de Marokkaanse jetset graag vakantie viert. Maar het lijkt mooier dan het is. Zodra ik een voet over de drempel zet, word ik aan het werk gezet. Gordijnen wassen, eten klaarmaken, mijn vader helpen met administratieve klusjes – als we één keer per week naar het strand gaan, is het veel.
 

Eén hand kan niet klappen

Toch klaag ik niet. Eén hand kan niet klappen, zeggen we in het Arabisch. Ik ben blij dat we mijn zus, wiens leven zo’n beetje in het teken staat van de zorg voor mijn vader, kunnen ontlasten. Mijn vader heeft diabetes en moet een paar keer per dag worden geholpen met insuline spuiten. In 1979 is hij naar Nederland gekomen, twee jaar later volgde mijn moeder. Toen zij vijf jaar geleden na een lang ziekbed overleed, wilde mijn vader graag terug naar Marokko. Ik snap dat. Hij was geen immigrant die met zijn rug naar zijn nieuwe land leefde. Een schotelantenne hebben wij thuis nooit gehad. Hij trainde het voetbalelftal van mijn broertjes, en hij spreekt vloeiend Nederlands. Hij kwam naar Nederland omdat hij zijn kinderen een betere toekomst gunde. Dat doel had hij bereikt.
 

Lees ook
'Toen onze oudste was geboren, verwachtte de hele familie zeggenschap' >

 

Loyaliteit

Als mijn vader en moeder in Tétouan waren gebleven, had mijn leven er totaal anders uitgezien. Dan had ik vast ook niet de geëmancipeerde Marokkaanse man ontmoet die ik nu heb en had ik mijn dagen binnen de muren van mijn huis kunnen slijten, zoals veel van mijn nichtjes in Marokko. Daarom vind ik het ook zo moeilijk er ’s zomers niet heen te gaan: de loyaliteit naar mijn familie weegt uiteindelijk zwaarder dan mijn wens ook eens twee weken te kamperen in Zuid­-Frankrijk.
 

De ene dienst is de andere waard

Ik werk drie dagen per week als administratief medewerker bij een bibliotheek. Toen mijn middelste zoon naar school ging, ben ik een parttime hbo-opleiding orthopedagogiek gaan volgen. Nu Ismail ook naar school gaat, kan ik op zoek naar een baan die past bij mijn studie. Mijn hart ligt bij de ontwikkeling van jonge kinderen die op de een of andere manier vastlopen. Ik hoop ook dat ik straks wat meer ga verdienen dan de € 650 die ik nu krijg. Mijn man verdient als politieagent € 2900 bruto per maand. Na aftrek van de vaste lasten houden we zo’n € 700 over. Mijn buurvrouw vangt de kinderen tussen de middag op, in ruil daarvoor mag zij onze auto gebruiken wanneer ze wil. De € 80 die we aan maandelijkse overblijfkosten kwijt zouden zijn, bewaren we nu voor ons jaarlijkse verblijf in Marokko.
 

Demonstraties

Dit jaar zijn we overigens wat minder in de stemming dan normaal: in het Rifgebied wordt al maanden gedemonstreerd tegen de manier waarop de overheid de bewoners van de streek behandelt. In de hoofdstad gingen mensen onlangs nog de straat op uit solidariteit met de Riffijnen. De grootste onlusten vinden een paar honderd kilometer verder plaats, maar het zou me niet verbazen als ze overwaaien naar onze streek – de gezondheidszorg en het onderwijs zijn er erbarmelijk. Als mijn vader voor zijn diabetes naar het ziekenhuis moet, zijn we met de familie honderden euro’s kwijt aan het omkopen van de juiste mensen.
 

'En dan moeten ze nog een maand, zonder wifi.'

Ik ben tevreden met mijn leven en onze zomervakanties. Lastiger vind ik het voor onze kinderen, zeker naarmate ze ouder worden. Zij hebben minder binding met Marokko dan wij, en al spreken ze Arabisch en kunnen ze het goed vinden met hun neefjes en nichtjes, na twee weken hebben ze het er eigenlijk wel gezien. En dan moeten ze nog een maand, zonder wifi. Dit jaar boden de ouders van een vriendinnetje van Hajar aan haar mee te nemen op vakantie naar Bretagne. Mijn man vond dat niet goed. Het is het enige waarover hij en ik onenigheid hebben. Ik weet dat zij ons vertrouwen nooit zouden beschamen, maar hij vindt het een stap te ver. Nu heb ik haar beloofd dat we samen vanuit Marokko een paar dagen naar Málaga gaan, met de ferry. Ik weet alleen nog niet precies van welk geld we dat gaan doen.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >