Eigen beeld
Elise (36) is moeder van twee zoontjes (6 en 4) en schrijft met veel liefde korte verhalen over het moederschap en alles wat daar onverwacht bij komt kijken. Haar verhalen zijn fictief, maar vaak geïnspireerd op de wereld van ouderschap met een flinke scheut herkenning, humor en een tikkeltje overdrijving. Tegelijkertijd werkt ze aan haar eerste psychologische thriller.
Hij komt, hij komt, bijna weer. Voor mij was het pure magie. Ik geloofde heilig in die oude man met z’n witte baard. Compleet betoverd door de intocht, pepernoten en natuurlijk de Pieten. Waar ik als kind enorm verliefd op was, stuk voor stuk. Totdat een klasgenootje op een dag verklapte dat hij niet bestond. Het was in de zomer, ik weet het nog goed. Gelukkig had ik nog een paar maanden om van de schrik te bekomen, voordat de eerste pepernoten alweer in de winkels lagen. Alhoewel, tegenwoordig liggen die verslavende dingen er al half augustus. Maar goed. Het resultaat: tranen met tuiten, en met wel honderd vragen zat ik na school bij mijn moeder aan de keukentafel.
En toch: ik zou het voor geen goud gemist willen hebben. Ik begrijp werkelijk niet dat er ouders zijn die hun kinderen niet laten geloven “omdat ze ze niet willen voorliegen”. Wat een kul. Ouders liegen voortdurend: dat de speeltuin dicht is of de iPad leeg is. En nee, ik zeg niet dat je te pas en te onpas moet liegen tegen je kind. Maar dit? Dit is geen leugen. Het is een traditie die kinderen hun leven lang meedragen. Psychologen zeggen zelfs dat fantasiefiguren als Sinterklaas de verbeelding trainen, hersengym dus. Spelen met wat echt is en wat niet. Als je dat liegen vindt, kun je de Efteling net zo goed ook sluiten.
En in een wereld waarin kinderen alles on demand krijgen, is Sinterklaas misschien wel het laatste ritueel dat ze leert wachten, hopen en fantaseren. Dit is cultuur, nostalgie, fantasie training en een les geduld in één. Maar bovenal magie, de spanning, de geur van de jutezak en pepernoten. Dát is jeugd. En die warme herinneringen wil ik mijn kinderen niet onthouden. Ja, het eindigt even in tranen, voor mij in elk geval, maar liever dat dan een rationeel kind van acht zonder fantasie.
Nu ik zelf moeder ben, kan ik weer helemaal meegenieten via mijn kinderen: hun spanning vanaf het moment dat ze uit bed springen, de trap af stormen en samen naar de haard rennen om te kijken of er iets in hun schoen zit. Het harde geroffel op de deur op pakjesavond, terwijl ze met rode wangen vol verwachting en uit volle borst zingen. Hoe we ze daarna achterna moeten rennen en bij hun pyjama’s moeten grijpen, zodat ze niet te snel de voordeur open doen en in plaats van Sinterklaas op zijn paard, de niet-zo-snelle buurvrouw zien wegdraven die nét de zak voor de deur heeft gezet.
In diezelfde weken betrap ik mezelf er ook op dat ik sporadisch een beproefd Sinterklaas-wapen inzet: “Als Luisterpiet dit hoort, krijg je straks niets in je schoen.” Niet pedagogisch verantwoord natuurlijk, dat dreigen over de rug van die goede oude Sint, maar wél effectief. Daar kan geen opvoedboek tegenop. Hier blijft het overigens wel bij hoor; ik dreig niet met de roe of met van die “in de zak terug naar Spanje”-fratsen.
Sinterklaas betekent ook: schoen zetten, kinderen die een uur eerder wakker zijn, hyper alsof er Red Bull door de cornflakes zat. Eindeloze cadeautjesjacht, verlanglijstjes die dagelijks veranderen en inpakstress op zolder en natuurlijk is precies dán het plakband op. En als 5 december dan eindelijk tot een einde komt, denk ik vooral: en nu o zo snel terug naar Spanje, ouwe knar. En tot volgend jaar!
Meer verhalen lezen van Elise? Je vindt hier haar andere columns.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’