Dat hun man moslim is, achttien jaar ouder of een halve meter langer, het zal deze vrouwen worst wezen.
Kelly: “Marcel is 2,13 meter, ik 1,62. Lopen we op straat, dan zie je mensen fluisteren en wijzen. Sommigen maken zelfs foto’s. Snap ik wel, ik zou ook omkijken. Maar soms gaat het ver: dan nemen mensen stiekem selfies om Marcel op de foto te krijgen. Of krijg ik de vraag of het wel lukt in bed. Nou, in bed is het net zoals bij de rest van Nederland, er is niks raars aan.
Sinds een paar jaar wonen we in een nieuwbouwhuis. Bewust, want hier zijn de plafonds en deuren hoger. We hebben een extra diep bad zodat Marcel languit kan liggen. De wc is verhoogd – tijdens mijn zwangerschap moest ik een krukje gebruiken.
Lees ook
Mama is zus, papa is zo: deze ouders zijn heel verschillend >
We hebben geen last van ons lengteverschil, we zijn eraan gewend. Het heeft ook z’n voordelen. Als we naar een concert gaan, raak ik hem nooit kwijt – Marcel torent boven iedereen uit. En hij mag de drankjes halen. Niemand die hem over het hoofd ziet.
Ik moest even slikken toen ik zwanger was van Jessie en de dokters zeiden dat ze heel lange benen had. We waren benieuwd hoe groot de kinderen zouden worden. Lucy heeft een normale lengte, maar Jessie is langer dan gemiddeld. Ik hoop eerlijk gezegd niet dat zij twee meter wordt, dat lijkt me niet fijn voor een meisje. Nou ja, voorlopig zit ze netjes bovenaan de curve. We zien wel.”
Kelly Aarts (35) is getrouwd met Marcel, moeder van Jessie (7) en Lucy (5) en is eigenaresse van Mini & More outlet kinderkleding.
De hele portrettenserie staat in Kek Mama 03-2019.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
