ouders verschillend
Beeld: Pixabay

Als je heel erg van elkaar verschilt, kun je best gelukkig worden. "Hoewel hij gek wordt als ik de kopjes scheef in de vaatwasser zet."

Als het gaat om verruiming van de bedtijden of het kopen van een nieuwe game voor de Playstation, weten de twee zoons van Corinne (42) precies bij wie ze moeten zijn. Bij wederhelft Thom (42).
 

Van papa mag alles, mama is de boeman

“We zijn hier thuis net good cop, bad cop," zegt Corinne. "Van papa mag veel, zo niet alles, terwijl mama de boeman is die eerst nadenkt over het nut van een aankoop en de invloed op tere kinderzieltjes. Onze zoons zijn nu acht en zeven, maar rond hun tweede jaar hadden ze al feilloos door bij wie ze de meeste kans maakten als het om donderstralen ging. Als het even kan deed hun vader net zo hard mee.” Haar man Thom is altijd al impulsief geweest. Vaak charmant, soms bloedirritant.
 

Onbedachtzaam

“Toen we twaalf jaar geleden net verkering hadden, vroeg hij me mee naar Bali. Hij zou daar langsgaan bij een vriend, die er stage liep in een luxe hotel. Eigenlijk ben ik nogal bedachtzaam, maar verliefd als ik was boekte ik een vliegticket. Eenmaal ter plekke bleek niets geregeld. Die vriend had geen idee dat Thom en ik hem zouden bezoeken en het hotel waar hij werkte was volgeboekt. Thom bezat geen creditcard en had alleen een weekendtas bij zich met wat shirts en een zwembroek. We hebben uiteindelijk een topvakantie gehad, maar wel dankzij mijn creditcard.”
 

Karakterverschillen

Verliefd als ze waren zagen ze de karakterverschillen als een waardevolle toevoeging. “Het lijkt me heerlijk hoor, iemand die hetzelfde is als ik, maar tegelijkertijd ook dodelijk saai”, zegt Corinne. Ze besloten alle twee wat water bij de wijn te doen, zodat ze op een aardige balans uitkwamen tussen impulsief en verstandig. Dat lukte aardig. Tot ze kinderen kregen.
 

Eerst doen dan denken

“Thom hanteert in de opvoeding van de kinderen het adagium: eerst doen, dan denken. Zo nam hij in de Efteling onze oudste, toen net vier, mee in de Vogel Rok-achtbaan. Cas kwam er lijkbleek uit en heeft nog wekenlang angstaanvallen gehad. Als ik er niet keihard voor was gaan liggen, zouden de jongens van Thom rustig al GTA mogen spelen op de Playstation. Voor wie dat niet kent, dat is een afschuwelijk bloederig schietspel voor boven de achttien. Volgens Thom kunnen de kinderen dat best aan, maar ik ben Vogel Rok nog niet vergeten en heb geen zin in twee getraumatiseerde jongetjes. Als we samen rustig praten, ziet hij ook wel in dat er niet voor niets leeftijden staan vermeld op games. Maar hij kan ook vanuit zijn tenen verzuchten dat het hem zo leuk lijkt dat met de jongens samen te spelen. Op zulke momenten voelt het alsof ik drie kinderen heb.”
 

Lees ook
Verschillend, maar wel gelukkig: 'De helderziende vond ons totaal niet bij elkaar passen' >

 


Verschillen pijnlijk duidelijk

Bij Fleur (44) en haar man Jurjen (51) worden vooral in restaurants de verschillen pijnlijk duidelijk. Twee kinderen zitten keurig aan tafel; servet op schoot, mes en vork in de hand: dat zijn de elfjarige dochter en negenjarige zoon van Jurjen. Daarnaast stuiteren, joelen en kliederen er twee tienjarige jongens: de tweeling van Fleur. “Als er een blauwdruk gemaakt moet worden van absolute tegenpolen, kunnen ze mijn man en mij nemen. We zijn vier jaar samen en vormen een samengesteld gezin. Jurjen voedt op volgens de regels en handboeken, ik moet daar niet aan denken. Zijn kledingkast is Marie Kondo-proof, die van mij lijkt op een kringloopwinkel. Hij ruimt de vaatwasser opnieuw in als ik de messen met de punten naar beneden heb gezet en de kopjes scheef. Hij gruwt van de gedachte dat er drie kussens scheef op de bank liggen, van mij mogen de kinderen een hut bouwen onder de eettafel.”


Lachen om elkaars extremen

En toch werkt hun relatie. “Wat de opvoeding betreft houden we het bij jouw kind, mijn kind. Hij bemoeit zich niet met mijn opvoeding, ik niet met de zijne. Ook al is het in restaurants best gênant en moet Jurjen zich af en toe verbijten. Maar we praten veel en proberen te lachen om elkaars extremen. Zijn ex-vrouw was keurig, mijn ex net zo’n sloddervos als ik, maar dat werkte uiteindelijk óók niet. Wat wel werkt is compromissen sluiten. Jurjen is voor zijn baan veel op reis. Als hij er niet is, laat ik de kinderen lekker apenkooien in de kamer. De dag voordat Jurjen terugkomt gaan we met bezems aan slag. Is het heel erg bont geworden, dan vraag ik de werkster van mijn zus. Op die manier komt Jurjen toch thuis in een schoon en opgeruimd huis.”


Absolute tegenpool op eerste gezicht

Ook Marjet (30) heeft in Pieter (27) haar absolute tegenpool getroffen. Althans, dat zou je zeggen als je hen ontmoet. Zij is een hippe dertiger met een goede baan. Hij heeft een lange baard, draagt de hele zomer afgeknipte jeans en verdient af en toe wat geld met de verkoop van zijn schilderkunst. Marjet: “Mijn ouders zeiden het niet, maar in hun blik zag ik de ontzetting. Wat had ik voor landloper aan de haak geslagen?” Zes jaar geleden kwam haar vriend Pieter voor het eerst bij haar ouders eten. “Ik was 25 en woonde nog thuis. Mijn moeder is klinisch psycholoog, mijn vader kinderarts. Ik ben beschermd opgevoed. Mijn moeder zag achter elke boom een beer en waakte als een tijgerin over mij. Omdat zij doodsbang was om te vliegen, mocht ik dat ook niet. Moet je net Pieter hebben, die op zijn dertiende van huis wegliep, de halve wereld heeft gezien, soms wel en soms geen dak boven zijn hoofd had, aan zes studies begon en er geen afmaakte.”


Veel meer dan verwacht

En toch lijken Pieter en zij veel meer op elkaar dan je zou verwachten, vindt Marjet. “We zijn allebei stronteigenwijs en trekken ons eigen plan. Mijn moeders angst heeft me nooit tegengehouden. Oké, ik ben niet verder gekomen dan Europa en ik koos vaak voor veilige bestemmingen als Kreta en Portugal, maar ik ging wél. Ook ben ik geen medicijnen gaan studeren zoals mijn ouders wilden, maar werd ik verloskundige.”


Al zes jaar samen

Inmiddels zijn ze al zes jaar samen en twee dochters van verder. “Mijn vader zei in het begin van onze relatie dat het tussen Pieter en mij niks kon worden, alleen al door het verschil in opleiding. Maar intelligentie haal je niet alleen uit boeken. Pieter is een man van de wereld en degene bij wie ik aanklop voor raad. Over de opvoeding van de kinderen waren we het meteen eens. Ik ben misschien iets voorzichtiger dan hij, maar dat verschil is miniem. Ik heb gewoon liever dat de meiden op hun wereldse vader lijken dan dat ze als angsthaasjes opgroeien.”


Tegenpolen trekken elkaar aan

Trekken tegenpolen elkaar aan, zoals al eeuwen wordt beweerd? Of is het beter je partner te kiezen op basis van soort zoekt soort? Onderzoeken en wetenschappers zijn daar nog altijd niet uit. De Nederlandse psycholoog en pedagoog Catrin Finkenauer volgde vier jaar lang bijna tweehonderd pasgetrouwde stellen. Zij concludeerde uiteindelijk dat het voor een langdurige, stabiele relatie beter is als je zo veel mogelijk op elkaar lijkt. Datzelfde onderschrijft een onderzoek van de Berkeley University. De wetenschappers onderzochten de berichten van drieduizend gebruikers van heteroseksuele datingsites. 87,5 procent van hen gaf aan een relatie te willen met iemand die compleet anders is. Maar in de praktijk zochten vrijwel alle mensen iemand die op ze leek qua persoonlijkheid en interesses. Conclusie: mensen voelen zich het meest aangetrokken tot iemand uit hetzelfde milieu met dezelfde wensen en verlangens.


Persoonlijkheden geen invloed op relatie

Onzin, zegt een onderzoek van de University of Colorado. Het maakt geen klap uit: een relatie is niet meer of minder succesvol als beide partners dezelfde persoonlijkheid en achtergrond hebben. In de studie werden 32 koppels bestudeerd en gekeken naar de persoonlijkheden en hoe gelukkig ze zich voelden in hun relatie. Het wetenschapsteam concludeerde dat de persoonlijkheden geen invloed hadden op de relatie. Of ze nu overeenkomen of juist verschilden, niemand kan zeggen welk huwelijk na 35 jaar nog stand zal houden. Het verlangen de relatie te doen slagen is belangrijker is dan de verschillen in persoonlijkheid. De University of Parana in Brazilië ging nog een stapje verder. Uit een grootschalig DNA-onderzoek uit 2009 bleek dat we heel bewust tegenpolen zoeken om op die manier een gezond nageslacht te garanderen.


'We hadden constant ruzie'

Kortom: waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden. Die vlieger gaat ook op voor Chantal (29) en haar vriend Javier (29), ouders van een zoon van drie en een dochter van zeven weken. Zij is Antilliaans, zweverig en sociaal, hij is half Nederlands, half Spaans, nuchter en zakelijk. Ze zijn zes jaar samen en hun relatie was tot een jaar geleden uitgesproken stormachtig. “Javier en ik hadden dit jaar vijf jaar getrouwd kunnen zijn. Vorig jaar hebben we de scheiding aangevraagd. We deden geen moeite meer voor elkaar en hadden constant ruzie. Ik ergerde me eraan dat hij alles zo rationeel benaderde. Ik hecht erg aan hygiëne, Javier niet. Als ik mijn geduld verlies met mijn zoontje, waarschuw ik: ‘Mama voelt dat ze boos begint te worden’, terwijl Javier zich inhoudt maar later ontploft.


De liefde kwam weer terug

Eenmaal gescheiden, kwam de liefde weer terug. Chantal en Javier merkten dat ze niet zonder elkaar konden er ontstond meer begrip. Sindsdien zien ze hun verschillen als iets waardevols, een manier om op twee manieren naar hetzelfde te kunnen kijken. Het ging zelfs zo goed, dat ze een tweede kind aandurfden. Er is nog slechts één onderwerp waarin ze lijnrecht tegenover elkaar staan: sport. “Javier wil dat de kinderen later op een vechtsport gaan. Mijn voorkeur gaat uit naar dans. Uiteindelijk heb ik capoeira voorgesteld: een spirituele vorm van dans- en vechtkunst. Leek me een eerlijk compromis. Maar nee, Javier blijft bij zijn standpunt. Dat is nog wel een dingetje.”

 

Dit artikel staat in een Kek Mama Liefdesboek en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >