ouders verschillen
Beeld: Getty

Als je heel erg van elkaar verschilt, kun je best gelukkig worden. "Hoewel hij gek wordt als ik de kopjes scheef in de vaatwasser zet."

Als het gaat om verruiming van de bedtijden of het kopen van een nieuwe game voor de Playstation, weten de twee zoons van Corinne (42) precies bij wie ze moeten zijn. Bij wederhelft Thom (42).
 

Van papa mag alles, mama is de boeman

“We zijn hier thuis net good cop, bad cop," zegt Corinne. "Van papa mag veel, zo niet alles, terwijl mama de boeman is die eerst nadenkt over het nut van een aankoop en de invloed op tere kinderzieltjes. Onze zoons zijn nu acht en zeven, maar rond hun tweede jaar hadden ze al feilloos door bij wie ze de meeste kans maakten als het om donderstralen ging. Als het even kan deed hun vader net zo hard mee.” Haar man Thom is altijd al impulsief geweest. Vaak charmant, soms bloedirritant.
 

Onbedachtzaam

“Toen we twaalf jaar geleden net verkering hadden, vroeg hij me mee naar Bali. Hij zou daar langsgaan bij een vriend, die er stage liep in een luxe hotel. Eigenlijk ben ik nogal bedachtzaam, maar verliefd als ik was boekte ik een vliegticket. Eenmaal ter plekke bleek niets geregeld. Die vriend had geen idee dat Thom en ik hem zouden bezoeken en het hotel waar hij werkte was volgeboekt. Thom bezat geen creditcard en had alleen een weekendtas bij zich met wat shirts en een zwembroek. We hebben uiteindelijk een topvakantie gehad, maar wel dankzij mijn creditcard.”
 

Karakterverschillen

Verliefd als ze waren zagen ze de karakterverschillen als een waardevolle toevoeging. “Het lijkt me heerlijk hoor, iemand die hetzelfde is als ik, maar tegelijkertijd ook dodelijk saai”, zegt Corinne. Ze besloten alle twee wat water bij de wijn te doen, zodat ze op een aardige balans uitkwamen tussen impulsief en verstandig. Dat lukte aardig. Tot ze kinderen kregen.
 

Eerst doen dan denken

“Thom hanteert in de opvoeding van de kinderen het adagium: eerst doen, dan denken. Zo nam hij in de Efteling onze oudste, toen net vier, mee in de Vogel Rok-achtbaan. Cas kwam er lijkbleek uit en heeft nog wekenlang angstaanvallen gehad. Als ik er niet keihard voor was gaan liggen, zouden de jongens van Thom rustig al GTA mogen spelen op de Playstation. Voor wie dat niet kent, dat is een afschuwelijk bloederig schietspel voor boven de achttien. Volgens Thom kunnen de kinderen dat best aan, maar ik ben Vogel Rok nog niet vergeten en heb geen zin in twee getraumatiseerde jongetjes. Als we samen rustig praten, ziet hij ook wel in dat er niet voor niets leeftijden staan vermeld op games. Maar hij kan ook vanuit zijn tenen verzuchten dat het hem zo leuk lijkt dat met de jongens samen te spelen. Op zulke momenten voelt het alsof ik drie kinderen heb.”


Verschillen pijnlijk duidelijk

Bij Fleur (44) en haar man Jurjen (51) worden vooral in restaurants de verschillen pijnlijk duidelijk. Twee kinderen zitten keurig aan tafel; servet op schoot, mes en vork in de hand: dat zijn de elfjarige dochter en negenjarige zoon van Jurjen. Daarnaast stuiteren, joelen en kliederen er twee tienjarige jongens: de tweeling van Fleur. “Als er een blauwdruk gemaakt moet worden van absolute tegenpolen, kunnen ze mijn man en mij nemen. We zijn vier jaar samen en vormen een samengesteld gezin. Jurjen voedt op volgens de regels en handboeken, ik moet daar niet aan denken. Zijn kledingkast is Marie Kondo-proof, die van mij lijkt op een kringloopwinkel. Hij ruimt de vaatwasser opnieuw in als ik de messen met de punten naar beneden heb gezet en de kopjes scheef. Hij gruwt van de gedachte dat er drie kussens scheef op de bank liggen, van mij mogen de kinderen een hut bouwen onder de eettafel.”


Lachen om elkaars extremen

En toch werkt hun relatie. “Wat de opvoeding betreft houden we het bij jouw kind, mijn kind. Hij bemoeit zich niet met mijn opvoeding, ik niet met de zijne. Ook al is het in restaurants best gênant en moet Jurjen zich af en toe verbijten. Maar we praten veel en proberen te lachen om elkaars extremen. Zijn ex-vrouw was keurig, mijn ex net zo’n sloddervos als ik, maar dat werkte uiteindelijk óók niet. Wat wel werkt is compromissen sluiten. Jurjen is voor zijn baan veel op reis. Als hij er niet is, laat ik de kinderen lekker apenkooien in de kamer. De dag voordat Jurjen terugkomt gaan we met bezems aan slag. Is het heel erg bont geworden, dan vraag ik de werkster van mijn zus. Op die manier komt Jurjen toch thuis in een schoon en opgeruimd huis.”


Absolute tegenpool op eerste gezicht

Ook Marjet (30) heeft in Pieter (27) haar absolute tegenpool getroffen. Althans, dat zou je zeggen als je hen ontmoet. Zij is een hippe dertiger met een goede baan. Hij heeft een lange baard, draagt de hele zomer afgeknipte jeans en verdient af en toe wat geld met de verkoop van zijn schilderkunst. Marjet: “Mijn ouders zeiden het niet, maar in hun blik zag ik de ontzetting. Wat had ik voor landloper aan de haak geslagen?” Zes jaar geleden kwam haar vriend Pieter voor het eerst bij haar ouders eten. “Ik was 25 en woonde nog thuis. Mijn moeder is klinisch psycholoog, mijn vader kinderarts. Ik ben beschermd opgevoed. Mijn moeder zag achter elke boom een beer en waakte als een tijgerin over mij. Omdat zij doodsbang was om te vliegen, mocht ik dat ook niet. Moet je net Pieter hebben, die op zijn dertiende van huis wegliep, de halve wereld heeft gezien, soms wel en soms geen dak boven zijn hoofd had, aan zes studies begon en er geen afmaakte.”


Veel meer dan verwacht

En toch lijken Pieter en zij veel meer op elkaar dan je zou verwachten, vindt Marjet. “We zijn allebei stronteigenwijs en trekken ons eigen plan. Mijn moeders angst heeft me nooit tegengehouden. Oké, ik ben niet verder gekomen dan Europa en ik koos vaak voor veilige bestemmingen als Kreta en Portugal, maar ik ging wél. Ook ben ik geen medicijnen gaan studeren zoals mijn ouders wilden, maar werd ik verloskundige.”


Al zes jaar samen

Inmiddels zijn ze al zes jaar samen en twee dochters van verder. “Mijn vader zei in het begin van onze relatie dat het tussen Pieter en mij niks kon worden, alleen al door het verschil in opleiding. Maar intelligentie haal je niet alleen uit boeken. Pieter is een man van de wereld en degene bij wie ik aanklop voor raad. Over de opvoeding van de kinderen waren we het meteen eens. Ik ben misschien iets voorzichtiger dan hij, maar dat verschil is miniem. Ik heb gewoon liever dat de meiden op hun wereldse vader lijken dan dat ze als angsthaasjes opgroeien.”


Tegenpolen trekken elkaar aan

Trekken tegenpolen elkaar aan, zoals al eeuwen wordt beweerd? Of is het beter je partner te kiezen op basis van soort zoekt soort? Onderzoeken en wetenschappers zijn daar nog altijd niet uit. De Nederlandse psycholoog en pedagoog Catrin Finkenauer volgde vier jaar lang bijna tweehonderd pasgetrouwde stellen. Zij concludeerde uiteindelijk dat het voor een langdurige, stabiele relatie beter is als je zo veel mogelijk op elkaar lijkt. Datzelfde onderschrijft een onderzoek van de Berkeley University. De wetenschappers onderzochten de berichten van drieduizend gebruikers van heteroseksuele datingsites. 87,5 procent van hen gaf aan een relatie te willen met iemand die compleet anders is. Maar in de praktijk zochten vrijwel alle mensen iemand die op ze leek qua persoonlijkheid en interesses. Conclusie: mensen voelen zich het meest aangetrokken tot iemand uit hetzelfde milieu met dezelfde wensen en verlangens.


Persoonlijkheden geen invloed op relatie

Onzin, zegt een onderzoek van de University of Colorado. Het maakt geen klap uit: een relatie is niet meer of minder succesvol als beide partners dezelfde persoonlijkheid en achtergrond hebben. In de studie werden 32 koppels bestudeerd en gekeken naar de persoonlijkheden en hoe gelukkig ze zich voelden in hun relatie. Het wetenschapsteam concludeerde dat de persoonlijkheden geen invloed hadden op de relatie. Of ze nu overeenkomen of juist verschilden, niemand kan zeggen welk huwelijk na 35 jaar nog stand zal houden. Het verlangen de relatie te doen slagen is belangrijker is dan de verschillen in persoonlijkheid. De University of Parana in Brazilië ging nog een stapje verder. Uit een grootschalig DNA-onderzoek uit 2009 bleek dat we heel bewust tegenpolen zoeken om op die manier een gezond nageslacht te garanderen.


'We hadden constant ruzie'

Kortom: waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden. Die vlieger gaat ook op voor Chantal (29) en haar vriend Javier (29), ouders van een zoon van drie en een dochter van zeven weken. Zij is Antilliaans, zweverig en sociaal, hij is half Nederlands, half Spaans, nuchter en zakelijk. Ze zijn zes jaar samen en hun relatie was tot een jaar geleden uitgesproken stormachtig. “Javier en ik hadden dit jaar vijf jaar getrouwd kunnen zijn. Vorig jaar hebben we de scheiding aangevraagd. We deden geen moeite meer voor elkaar en hadden constant ruzie. Ik ergerde me eraan dat hij alles zo rationeel benaderde. Ik hecht erg aan hygiëne, Javier niet. Als ik mijn geduld verlies met mijn zoontje, waarschuw ik: ‘Mama voelt dat ze boos begint te worden’, terwijl Javier zich inhoudt maar later ontploft.


De liefde kwam weer terug

Eenmaal gescheiden, kwam de liefde weer terug. Chantal en Javier merkten dat ze niet zonder elkaar konden er ontstond meer begrip. Sindsdien zien ze hun verschillen als iets waardevols, een manier om op twee manieren naar hetzelfde te kunnen kijken. Het ging zelfs zo goed, dat ze een tweede kind aandurfden. Er is nog slechts één onderwerp waarin ze lijnrecht tegenover elkaar staan: sport. “Javier wil dat de kinderen later op een vechtsport gaan. Mijn voorkeur gaat uit naar dans. Uiteindelijk heb ik capoeira voorgesteld: een spirituele vorm van dans- en vechtkunst. Leek me een eerlijk compromis. Maar nee, Javier blijft bij zijn standpunt. Dat is nog wel een dingetje.”

 

Dit artikel staat in het Kek Mama Liefdesboek

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

zelfstandige vrouw date
Beeld: 123RF

Een jaar na haar scheiding duikt Suzan (36), moeder van twee zonen van zes en acht, de datingmarkt op. Haar belevenissen kun je vanaf nu elke week volgen op kekmama.nl.

Na twee weken appen met een man die behalve looks, ook nog eens humor lijkt te hebben, rijdt Suzan naar de wijnbar voor haar allereerste Tinderdate.
 

"Doe mij die maar"

Ik zie hem in één oogopslag zitten, de eerste keus van mijn lange lijst van Ware Jacobs. Een tikkeltje ouder dan op zijn foto’s, maar aantrekkelijk. Hij heeft al wijn besteld. Quasi-nonchalant geef ik hem drie zoenen – laat ons publiek in vredesnaam denken dat wij elkaar al honderd jaar kennen. “Doe mij die maar”, knipoog ik naar de ober, wijzend naar het glas van mijn date. “Het is geen goedkope hoor”, waarschuwt die: “Ik ben nogal een liefhebber.”
 

Zelfstandige vrouw

Even ben ik van mijn apropos. Was dit een hint dat het eigenlijk niet de bedoeling was dat ik die bestelde? Denkt ‘ie nu dat ik zo’n golddigger ben die meteen het duurste op de kaart uitkiest? Of probeert hij nu gewoon op een heel foute manier indruk te maken? Ik besluit maar meteen duidelijk te zijn: “Geeft niks, het leven is te kort om slechte wijn te drinken, en is dit niet waarom we zo hard werken? Wil jij er ook nog één?” Regel één van ‘Daten voor Dummies’: houd altijd de regie. Mijn beste vriendin en doorgewinterde Tinderaar heeft het me een uur geleden nog via een snelle succeswens-app (“Als je om elf uur niks hebt laten horen, bel ik 112”) op het hart gedrukt.

Maar mijn Eerste Jacob blijkt niet zo van de zelfstandige vrouwen, zegt hij. “Die trekken allemaal hun eigen plan, strijken geen overhemden en liggen binnen een maand met de buurman in bed.” Hij laat een bord onbestemde ballen aanrukken die ik als duidelijk benoemde vegetariër niet eet, en verzandt in een eindeloze monoloog over zijn exen (“Uiteindelijk zijn ze allemaal op je geld uit”), zijn baan in de IT (“Ja, nee, ik ga er elke dag met tegenzin heen, maar door de alimentatie moet ik wel blijven”) en zijn aquariumhobby (“Ik heb vier ‘bakken’ in mijn woonkamer”).
 

"Voor wie wil met je wil daten"

Die looks, opeens zie ik ze helemaal niet meer. En wat ik via de chat nog opvatte als humor, blijkt bloedserieus bedoeld. Als hij aanstalten maakt om een derde ronde wijn te bestellen, opper ik de rekening te vragen. Hij accepteert het zonder morren en stelt voor de rekening te splitten. Gód, wat Hollands, met z’n dure wijnen, denk ik en zeg: “Nou, deden we dat niet op de middelbare school? Deze was van mij.” Onderweg naar de parkeergarage krijg ik een berichtje van hem. Het is een foto van een bon, gevolgd door een ‘Tikkie’ van acht euro. Zijn tekst: “Wat lief dat jij trakteerde, deze avond. Het glas wat ik had besteld voordat je binnenkwam, had ik al voorgeschoten. Wil je dat nog overmaken?”

“Je haalt het niet in je hoofd!”, gilt mijn vriendin als ik haar ruim voor elven gierend van de lach bel om het voorval te vertellen. Ik sla haar advies in de wind en druk op ‘betaal’. Mijn date stuur ik een screenshot van het betalingsbewijs en schrijf: “Alsjeblieft. Koop er maar een wijntje van - voor een onzelfstandige vrouw die wel met je wil daten.”

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

latrelatie
Beeld: Getty

Hij woont in zijn eigen huis, jij in het jouwe, je houdt van elkaar en hebt samen kinderen. “Het is duur, het is soms lastig, maar we zouden niet anders willen.”

Mazarine is anderhalf, heeft twee kamers in twee huizen, een dubbele collectie speelgoed en twee kledingkasten. En toch zijn haar ouders heel gelukkig samen. Moeder Charlotte (42) en vriend Ab kregen Mazarine toen ze een latrelatie hadden en vonden de komst van hun kind geen reden om daar iets aan te veranderen.

“Ab en ik hebben sinds zes jaar een relatie”, vertelt Charlotte. “Toen we elkaar tegenkwamen hadden we allebei onze eigen koopwoning – stomtoevallig vlak bij elkaar. We besloten beide huizen aan te houden en afwisselend samen een paar dagen in het ene huis en daarna een paar dagen in het andere huis te wonen. Volstrekt logisch, vonden we. Ab is veertien jaar ouder dan ik en we hadden genoeg meegemaakt om te weten wat we wel, maar vooral ook wat we niet meer wilden.”
 

Steeds meer latrelaties

Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek heeft ruim een vijfde van de 3,5 miljoen alleenstaanden in Nederland een latrelatie. Dat is 7 procent van de bevolking. Het aantal groeit met rasse schreden. Zo zou een kwart van alle alleenstaande dertigers en veertigers een latrelatie hebben. Cijfers over hoeveel van die stellen samen een kind opvoeden, zijn er niet.
 

Als het niet meer werkt...

Oké, Charlotte en Ab namen de beslissing om te latten niet alléén uit levenswijsheid. “Onze huizen zijn niet groot genoeg om er comfortabel in samen te wonen, en samen een nieuw huis kopen is in onze situatie niet haalbaar. Maar goed, als het niet meer werkt, bijvoorbeeld omdat Mazarine niet meer wil dat we apart wonen, dan gaan we het natuurlijk anders doen. Of wanneer een van ons hulpbehoevend wordt. Dan moet de één zijn baan en huis wel opzeggen.

Gelukkig hebben we nu de mazzel dat ik in de avonduren werk en Ab overdag. We hebben amper opvang nodig. Ik ben overdag met onze dochter in mijn huis, en ’s avonds leg ik haar in bed bij Ab. De ene keer laat ik haar lekker liggen nadat ik klaar ben met werken en kruip ik bij Ab in bed. De andere keer neem ik haar slapend mee in de buggy en wordt ze de volgende ochtend wakker in mijn huis.
 

"Een soort co-ouderschap, maar met slapen"

Familie en vrienden reageerden in het begin natuurlijk wel verbaasd. “Nou nou”, hoorde ik dan, “Benieuwd hoe lang je dat volhoudt.” Nu zeggen mijn vriendinnen dat ze onze keuze helemaal begrijpen en er soms best een beetje jaloers op zijn. “Ik heb zó geen zin meer elke dag zijn sokken onder het bed vandaan te trekken”, zeggen ze dan. Een paar van mijn gescheiden vriendinnen vinden het zelfs de enige manier waarop ze nog een nieuwe relatie zouden willen beginnen. Ach, eigenlijk hebben Ab en ik natuurlijk een soort co-ouderschap, alleen slapen wij nog bij elkaar.”

Vrijblijvend is het niet, dat lattend ouderen, benadrukt Charlotte. “Het is niet de bedoeling dat een van ons alleen maar even aanwaait, terwijl de ander grotendeels voor Mazarine zorgt. Aan de andere kant is het een geruststellend idee dat als Ab en ik ooit uit elkaar zouden gaan, er voor Mazarine eigenlijk niks verandert. De reden dat latten voor ons zo goed werkt is dat we ervoor kiezen samen tijd door te brengen of niet. Ab en ik zien elkaar elke dag, maar niet de hele tijd. Soms dragen we alleen Mazarine aan elkaar over, soms slapen we een week bij elkaar. Als een van ons tijd voor zichzelf nodig heeft kan dat, en als we samen zijn doen we dat omdat het zo gezellig is.”
 

Vakanties met z’n drieën zijn extra leuk

Zo was het trouwens niet toen hun dochter net was geboren. “Toen hebben we de eerste weken in mijn huis gebivakkeerd. Nadat ik een beetje hersteld was en de boel begon te lopen, woonden we de ene helft van de week in mijn huis en de andere helft in het zijne, maar we waren wel altijd samen. Nu Mazarine ouder wordt nemen Ab en ik meer vrijheid en kiezen we ook voor dagen alleen. Zo blijft onze relatie fris en spannend.

Vakanties met z’n drieën zijn extra leuk, want dan hebben we twee weken lang alle tijd voor elkaar.” Klinkt als één groot feest, maar het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn, dat latten. “We hebben allebei wel een eigen hypotheek en minder dan fulltime werken zit er dus niet in”, zegt Charlotte. “En we hebben alles voor Mazarine dubbel nodig. We hebben een gezamenlijke rekening waarvan we alle uitgaven voor haar betalen. Overigens doe ik de was voor Mazarine en mij; Ab wast zijn eigen kloffie.”

Charlotte en Ab hebben samen het ouderlijk gezag over Mazarine, al staat ze officieel ingeschreven bij Charlotte. “Mijn adres stond op het geboortekaartje, maar op de klassenlijst van school kunnen we dat straks zomaar anders doen. Ze draagt ook gewoon zijn achternaam.” Trouw zijn aan elkaar is vanzelfsprekend, vindt Charlotte, twee huizen of niet. “We latten niet om er een ander op na te houden. En we moeten in elkaars huis wel gewoon alle laatjes kunnen opentrekken.”
 

Hij hield zijn andere woonruimte aan

Dat vertrouwen is wel een puntje bij Jetty (41) en Ed, ouders van Lola (11). Jetty: “Wij kregen onze dochter toen we nog gewoon in één huis woonden. Toen Ed vijftien jaar geleden bij me introk, hield hij zijn fotoatelier-annex-woonruimte in een andere stad aan omdat dat wel zo praktisch was. Dat bleef jaren onveranderd, tot Lola een jaar of acht was en Ed steeds meer opdrachten kreeg en vaker moest overwerken.

Ik vond het wel lekker af en toe een avond alleen te zijn en Ed overnachtte regelmatig in zijn studio. Eerst alleen wanneer hij doorwerkte tot laat, later ook wanneer hij ging stappen met vrienden. Sinds een jaar of twee gaat hij er om het weekend van donderdag tot maandag heen.” Jetty vindt het wel prima zo. “Lekker rustig. En doordat het geleidelijk zo is gelopen, is het voor Lola de normaalste zaak van de wereld. Doordeweeks is papa er altijd, ze hoeft hem dus niet vaak te missen.”
 

"Het heeft toch iets vrijgezellerigs"

“Nee, ik weet niet zeker wat hij uitspookt in de nachten in zijn atelier, maar dat weet hij van mij ook niet. Het heeft natuurlijk toch iets vrijgezellerigs, die vrije nachten. We hebben afgesproken dat onze gedeeltelijke latrelatie geen vrijbrief is om er een paar leuke affaires op na te houden. Maar mocht hij toch de verleiding niet kunnen weerstaan, dan weet ik het liever niet.”

Ze denkt ook niet dat de overgang van fulltime huwelijk naar latrelatie eigenlijk een vorm van een langzaam doodbloedende relatie is. “Fulltime samenwonen is ook geen garantie voor eeuwige trouw of een sprankelende relatie. Eerder het omgekeerde: ik zou zeggen dat wij de kansen op een lang en gelukkig huwelijk juist vergroten door naar ons gevoel te luisteren en naar alle tevredenheid te latten.”
 

"Zijn scharrel belde me"

Lorraine (39), moeder van Vince (8) en Bailey (7), is het daar helemaal mee eens. Na een relatie van negen jaar betrapte ze man Dominique drie jaar geleden op een buitenechtelijke affaire. “Of nou ja: zijn scharrel belde me op om het heugelijke nieuws te vertellen.”

Het eerste jaar na dat telefoontje verdient volgens Lorraine geen schoonheidsprijs, maar uiteindelijk vond ze een andere woning en wilde ze een nieuw bestaan opbouwen met kinderen en zonder man. “We besloten tot co-ouderschap, en dat liep goed. Dat Do’s scharrel geen stand hield verzachtte de pijn, en hij deed zijn stinkende best zo veel en zo goed mogelijk voor de kinderen te zorgen. Eigenlijk liep het beter dan ooit tussen ons.”
 

Al die jaren gemist

Lorraine ontdekte wat ze in al die jaren met Dominique zo had gemist: zichzelf. “Ik was zo in de rol van moeder geschoten dat ik mezelf compleet was kwijtgeraakt. Achteraf denk ik dat dat mij ook minder aantrekkelijk maakte. De vrouw op wie Do ooit verliefd werd, bestond niet meer. Ik was moeder; maar niet zijn vrouw en vriendin.”

In het begin vond ze het een zware dobber de kinderen te moeten missen als ze bij hun vader woonden, maar het wende. “Vince en Bailey vonden het prima, en langzaam maar zeker voelde ik me vrijer en gelukkiger dan ooit tevoren – niet in de laatste plaats omdat ik eindelijk weer eens aan mezelf toekwam. Dat had in ons huwelijk natuurlijk ook gekund, maar ik ben van nature een pleaser. Als Do en de kinderen thuis waren, stond ik in de verzorgstand. En dat terwijl Do vaak genoeg zei: ga ook eens wat leuks doen zonder ons.”
 

"Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan"

Dominique bleef langskomen. Om te klussen. De nieuwe computer te installeren. Na te borrelen na een gezellig gezinsavondje uit. “Elke vrijdag aten we met zijn vieren. Dat vonden we goed voor de kinderen.” De liefde bloeide weer op. “De eerste nacht dat hij bleef slapen – we hadden een kast voor de kinderen in elkaar gezet en een paar glazen wijn te veel gedronken – voelde zo fijn en vertrouwd, maar de volgende ochtend kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Die man had me bedrogen; was ik gek geworden? Ik heb hem de deur uitgeschopt voordat de jongens wakker werden.”

De liefde bleek echter sterker dan haar angst of hij haar deze keer wel trouw zou blijven. Do is inmiddels elk weekend bij Lorraine en de jongens. “Uit zelfbescherming houd ik wel mijn eigen huis. Ik heb niks meer te verliezen en dat voelt goed. Het is misschien een beetje kolderiek, van een fulltime relatie naar een latrelatie. En duur is het ook: twee huizen. Toch zou ik niet anders willen. Mijn eigen huis, mijn eigen regels, maar toch een relatie met de man van wie ik hou en die de vader is van mijn kinderen: ik heb het leuk voor elkaar.”


Dit artikel staat in Kek Mama 08-2016.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >