Tessa’s zwangerschap was allesbehalve een feestje. ‘Ik dacht: ik hoor dit toch mooi en zoet en romantisch te vinden? Maar ik voel me ontzettend ellendig. Hoe kan dit dan?’
‘De eerste weken was ik ontzettend misselijk. Dat hoort er toch bij, dat wist ik wel, maar leuk was het niet. En toen kwam na acht weken de eerste echo. Zo spannend. Ik dacht alleen maar: als het hartje maar klopt. Maar het werd een ontzettende achtbaan. Want de verloskundige keek en zag inderdaad een vruchtzakje en een hartje kloppen. Prachtig. We waren opgelucht. En toen… ‘Ik zie nog een vruchtzakje. En daar zit óók wat in’.
Die woorden veranderden mijn hele leven. Op dat moment wist ik: ik krijg een tweeling. Hoe bizar is dat? Daar in dat ene kamertje, bij een wildvreemde vrouw met een echo-apparaat tussen mijn benen, werd mijn hele toekomst op tafel gelegd. Het was een emotionele shock en ik voelde me daarna eerlijk gezegd vooral heel gek. Ik kon maar niet aan het idee wennen van een tweeling. De emoties vlogen me dagelijks om de oren en ik was niet bepaald vrolijk of mezelf.
Lees ook:
Carpaal Tunnelsyndroom: dit zijn de symptomen en dit doe je eraan >
Toen het idee van een tweeling een beetje was gezakt, kwamen de fysieke kwaaltjes. Zo kreeg ik last van het Carpaal Tunnelsyndroom: een aandoening waardoor ik mijn handen en armen nog amper kon bewegen. Ik lag elke nacht om drie uur in een warm bad, huilend, want dat was het enige wat tegen de pijn hielp. Ik moest alleen maar plassen, ik kon niet meer liggen in bed en moest rechtop slapen. Ik had zulke dikke enkels dat ik geen schoenen meer aan kon. Gelukkig had ik toch niet de energie om de deur uit te gaan, dus dat scheelde. Maar een leuke tijd vond ik het niet. Ik voelde me best alleen, hoe lief iedereen om mij heen ook voor me was. Ik had echt het idee dat ik het alleen moest doen. Alleen ík had die tweeling in mijn buik, niet mijn man of moeder of beste vriendin. En die buik was zo groot dat het leek of ik een watermeloen had ingeslikt. Wat zeg ik, twéé watermeloenen. En ik vond de bevalling zo spannend: wat kon ik verwachten? Het is gek dat je zo toeleeft naar een moment waarvan je weet dat het ontzettend pijn gaat doen. Toch telde ik de weken en dagen af.
Nu mijn twee jongens al een half jaar oud zijn en ik terugkijk op de zwangerschap, weet ik ook dat hormonen een grote speelden. Dat maakte me vaak emotioneel. Ik mis nu soms juist weer het gevoel van schoppende baby’s in je buik. En nu denk ik vaak: jeetje, wat was het knus dat ze altijd met me meegingen. Dat ze altijd bij me waren. Zwanger zijn lijkt me nu voor een eventuele volgende keer heel speciaal, en dat is gek. Ik vond het niet zo romantisch en leuk als ik had gehoopt, maar toch zou ik het zo weer doen. Misschien omdat ik weet dat wat je er voor terugkrijgt, alle nachtelijke baden waard is.’
Meer Kek Mama? Volg ons op Facebook.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Julia (39) haar ervaring. Haar 9-jarige zoon zat rustig in de auto te gamen terwijl zij de hond uitliet. Tot ze terugkwam en er ineens politie bij de auto stond.
