Een naam kiezen voor je baby is al niet eenvoudig, laat staan als iedereen er een mening over heeft. Blogger Diana Spalding weet er alles van en vindt dat die bemoeienis moet stoppen.
Lees verder onder de advertentie
‘Het kiezen van een naam voor je baby zou iets moois en leuks moeten zijn’, zegt Diana. ‘Maar vaak zijn er mensen die dat proces voor je verpesten.’
Veel ergernissen
Ze doelt daarmee op de vele opmerkingen die aanstaande ouders krijgen van mensen die dichtbij ze staan. ‘Bijvoorbeeld dat de naam die ze in gedachten hebben, meer klinkt als een naam voor een hond. Of een kat, goudvis of hamster die ze ooit kenden met die naam.’ Maar er zijn meer argumenten, gaat Diana door: ‘Ze denken dat het een naam is die moeilijk uit te spreken is, of ouderwets. Of proberen je te overtuigen om je baby te vernoemen naar een familielid.’
Diana weet dat al dit soort opmerkingen meestal goedbedoeld zijn. ‘Maar je hebt er niets aan. Het ouderschap is al moeilijk genoeg – het laatste wat je wil, is je zorgen maken dat je dierbaren de naam van je baby niet goedkeuren.’
Lees verder onder de advertentie
Wat haar betreft moeten mensen hun mening over een mogelijke babynaam voor zichzelf houden. ‘Zeg bijvoorbeeld dat je niet kan wachten om de baby te ontmoeten – of iets anders dat positief is. Maar houd je mening over de naam voor je. En aan alle aanstaande ouders zou ik willen zeggen: vertrouw jezelf. Uiteindelijk kies je een naam waar jullie blij mee zijn en als je baby er eenmaal is, past die gewoon bij hem – wat anderen er ook van vinden.’
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.