Beeld: Canva
Een paar minuutjes reclame kijken en je kind eet zo 130 calorieën extra. Jep, dat zijn dus twee boterhammen met pindakaas. En nee, dat verzinnen we niet zelf.
Stel je voor: je kind kijkt vijf minuten naar filmpjes met hamburgers, chips en mierzoete limonade. Wat gebeurt er daarna? Ze eten. Meer. Véél meer. Volgens nieuw onderzoek van de Universiteit van Liverpool eten kinderen na zo’n korte blootstelling aan junkfoodreclame gemiddeld 130 extra calorieën op een dag.
En we hebben het niet over reclames met vrolijke clownfiguren die frietjes aanprijzen, maar ook over simpele logo’s van fastfoodketens op een billboard of busstation. Zelfs dat heeft al invloed op hoeveel je kind eet – zonder dat het eten uit de reclame er überhaupt aan te pas komt.
Voor het onderzoek keken 240 kinderen tussen 7 en 15 jaar naar vijf minuten reclame:
Daarna kregen ze snacks (zoals druiven of chocolaatjes) en een lunch aangeboden. De uitkomst?
Dat tikt lekker aan als je bedenkt dat dit effect uren later nog zichtbaar was. En welk kind kijkt er nou slechts vijf minuutjes per dag naar een scherm?
Volgens de onderzoekers heeft dit niets te maken met het willen eten van een specifiek merk of snack. Het gaat erom dat reclame simpelweg aanzet tot eten. En kinderen – vooral zij die al kampen met overgewicht – zijn hier extra gevoelig voor.
Daarom luiden experts de noodklok in de nieuwe Britse wet die junkfoodreclames voor 21.00 uur moet verbieden. Want ja, bedrijven mogen nog steeds via omwegen (zoals alleen een logo tonen) hun boodschap bij kinderen krijgen. “Als we écht serieus zijn over het beschermen van kinderen, moeten die achterdeurtjes dicht”, zegt Katharine Jenner, directeur the Obesity Health Alliance.
De Britse overheid zegt dat de nieuwe maatregelen in oktober in zullen gaan en naar verwachting 20.000 kinderen met obesitas zullen voorkomen. Dat zou ook economisch 2 miljard euro opleveren. Mooie cijfers — maar als je kind dagelijks al wordt getriggerd bij de bushalte? Dan hebben we nog een lange weg te gaan.
In Nederland is geen dergelijke wetgeving van toepassing en wordt de regulering van dit soort reclames vooral gebaseerd op ‘zelfregulering’ door de voedselindustrie, via Stichting Reclame Code. Volgens de Reclamecode voor Voedingsmiddelen is het niet toegestaan om reclame voor ongezonde producten te richten op kinderen onder de 13 jaar. Echter, onderzoek toont aan dat kinderen nog steeds veelvuldig worden blootgesteld aan junkfoodreclames, vooral via sociale media en online platforms.
Goed om je als ouder van bewust te zijn, dus. “Nog één filmpje dan…” lijkt onschuldig, maar blijkbaar kan het ertoe leiden dat je kind even later een extra koek en een dubbele portie pasta naar binnen werkt. En hoewel niemand reclame kan uitbannen (behalve als je in een hutje op de hei woont zonder wifi), helpt bewustzijn wel. Dus ja, misschien toch maar dat YouTube-kanaal met de reclamevrije knutselfilmpjes een kans geven?
Ouders kunnen er zelf ook wat van. Wist je dat ouders regelmatig junkfood in de broodtrommel mee naar school geven? Je leest het hier.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Je kent het wel: jij kijkt naar een woonkamer vol rondslingerend speelgoed, was die al drie dagen op een stoel ligt en een aanrecht dat zichzelf blijkbaar ook niet gaat opruimen. Ondertussen loopt hij er doodleuk langs.
