Beeld: Canva
Een paar minuutjes reclame kijken en je kind eet zo 130 calorieën extra. Jep, dat zijn dus twee boterhammen met pindakaas. En nee, dat verzinnen we niet zelf.
Stel je voor: je kind kijkt vijf minuten naar filmpjes met hamburgers, chips en mierzoete limonade. Wat gebeurt er daarna? Ze eten. Meer. Véél meer. Volgens nieuw onderzoek van de Universiteit van Liverpool eten kinderen na zo’n korte blootstelling aan junkfoodreclame gemiddeld 130 extra calorieën op een dag.
En we hebben het niet over reclames met vrolijke clownfiguren die frietjes aanprijzen, maar ook over simpele logo’s van fastfoodketens op een billboard of busstation. Zelfs dat heeft al invloed op hoeveel je kind eet – zonder dat het eten uit de reclame er überhaupt aan te pas komt.
Voor het onderzoek keken 240 kinderen tussen 7 en 15 jaar naar vijf minuten reclame:
Daarna kregen ze snacks (zoals druiven of chocolaatjes) en een lunch aangeboden. De uitkomst?
Dat tikt lekker aan als je bedenkt dat dit effect uren later nog zichtbaar was. En welk kind kijkt er nou slechts vijf minuutjes per dag naar een scherm?
Volgens de onderzoekers heeft dit niets te maken met het willen eten van een specifiek merk of snack. Het gaat erom dat reclame simpelweg aanzet tot eten. En kinderen – vooral zij die al kampen met overgewicht – zijn hier extra gevoelig voor.
Daarom luiden experts de noodklok in de nieuwe Britse wet die junkfoodreclames voor 21.00 uur moet verbieden. Want ja, bedrijven mogen nog steeds via omwegen (zoals alleen een logo tonen) hun boodschap bij kinderen krijgen. “Als we écht serieus zijn over het beschermen van kinderen, moeten die achterdeurtjes dicht”, zegt Katharine Jenner, directeur the Obesity Health Alliance.
De Britse overheid zegt dat de nieuwe maatregelen in oktober in zullen gaan en naar verwachting 20.000 kinderen met obesitas zullen voorkomen. Dat zou ook economisch 2 miljard euro opleveren. Mooie cijfers — maar als je kind dagelijks al wordt getriggerd bij de bushalte? Dan hebben we nog een lange weg te gaan.
In Nederland is geen dergelijke wetgeving van toepassing en wordt de regulering van dit soort reclames vooral gebaseerd op ‘zelfregulering’ door de voedselindustrie, via Stichting Reclame Code. Volgens de Reclamecode voor Voedingsmiddelen is het niet toegestaan om reclame voor ongezonde producten te richten op kinderen onder de 13 jaar. Echter, onderzoek toont aan dat kinderen nog steeds veelvuldig worden blootgesteld aan junkfoodreclames, vooral via sociale media en online platforms.
Goed om je als ouder van bewust te zijn, dus. “Nog één filmpje dan…” lijkt onschuldig, maar blijkbaar kan het ertoe leiden dat je kind even later een extra koek en een dubbele portie pasta naar binnen werkt. En hoewel niemand reclame kan uitbannen (behalve als je in een hutje op de hei woont zonder wifi), helpt bewustzijn wel. Dus ja, misschien toch maar dat YouTube-kanaal met de reclamevrije knutselfilmpjes een kans geven?
Ouders kunnen er zelf ook wat van. Wist je dat ouders regelmatig junkfood in de broodtrommel mee naar school geven? Je leest het hier.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
