Beeld: Canva
Het Landelijk Aktie Komitee Scholieren (LAKS) komt vandaag met een nieuwe taalgids voor het onderwijs. Daarin worden onderscheidende en ongewenste termen, zoals ‘witte en zwarte scholen’ vervangen door meer inclusieve woorden.
Met de woordenlijst wil het LAKS ‘bijdragen aan een inclusiever schoolklimaat waarin iedere leerling gelijk is’. Dit zou de kansengelijkheid vergroten. Het gaat trouwens niet om verboden woorden, maar om tips voor inclusiever taalgebruik.
In de taalgids staan alternatieven voor onderscheidende termen, zoals het aanspreken van de klas met ‘goedemorgen jongens en meisjes’. Liever gebruikt LAKS een woord als ‘leerlingen’ of ‘allemaal’. Ook geven ze de voorkeur aan ‘die/diegene’ in plaats van ‘hij/zij’. De scholierenorganisatie adviseert leerkrachten bovendien om leerlingen voortaan niet meer in groepjes te verdelen op basis van gender.
Het gebruik van termen als ‘witte en zwarte scholen’ en ‘achterstandsleerlingen’ is wat betreft LAKS verleden tijd. Dat geldt ook voor het woord ‘gehandicapt kind’, dat zij liever vervangen door ‘leerling met een beperking’. Als het aan de scholierenorganisatie ligt, hebben we het voortaan niet meer over kinderen die blijven zitten, maar over ‘doubleren’. Dat woord heeft volgens LAKS-voorzitter Janouke van Meerveld een minder negatieve lading. “Dat je doubleert, wil lang niet altijd zeggen dat je minder goed bent op school”, vertelt ze tegen het AD. De termen uit de lijst zijn geen verplichting, maar een advies.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Ze dacht dat ze als moeder inmiddels al heel veel had gezien, maar deze bizarre vondst in de luier van haar zoontje maakte de 41-jarige Mirthe zelfs sprakeloos.
Na een periode waarin het leven voor Greetje Hakvoort niet altijd even soepel liep, lijkt er nu vooral ruimte voor iets veel mooiers: blijdschap in de familie.
Mijn 2-jarige dochter onderhandelt tegenwoordig met mij. Ik vrees dat dit mijn eigen schuld is.
Als kind denk je dat alles wat er bij jou thuis gebeurt, overal zo gaat. Tot je ouder wordt, bij iemand anders over de vloer komt of gaat samenwonen en ineens beseft: huh, dit doen andere mensen helemaal niet?
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
