Beeld via Instagram @michelle_bollen
Sommige opmerkingen glijden moeiteloos een gesprek in. Klein, vriendelijk verpakt, bijna bedoeld als compliment. En toch blijven ze hangen. Niet omdat ze luid zijn, maar juist omdat ze iets raken in hoe we kijken naar keuzes van vrouwen, vooral als het gaat om wonen, relaties en autonomie. Dat merkt ook Michelle Walk.
Op Instagram deelt ze hoe zo’n zin steeds meer begint te wringen. Ze blikt terug op een moment in de supermarkt, dat op het eerste gezicht niets bijzonders lijkt.
“Vandaag in de winkel, toen ik af moest rekenen en er een gesprekje ontstond, kwam er een opmerking die ik het afgelopen driekwart jaar wel vaker kreeg.” Wat er daarna gezegd wordt, klinkt vriendelijk. Misschien zelfs zorgzaam bedoeld. Maar precies daar zit voor haar de frictie. “Wat lief dan, dat jij in het huis mag blijven wonen.”
In eerste instantie doet ze wat veel mensen doen bij dit soort opmerkingen: doorademen, glimlachen, verdergaan. Geen zin om het gesprek te kantelen, geen energie om het uit te leggen. “In ’t begin was dat beeld het allerlaatste waar ik me druk om kon en wilde maken, dus ging ik over het algemeen voor vriendelijk knikken en weer door, maar inmiddels vind ik ’m eigenlijk helemaal niet meer zo leuk.”
Tekst gaat verder onder post
Want wat begint als iets onschuldigs, krijgt gaandeweg een andere lading. “Stereotyperend en ongeëmancipeerd.” Het is ook niet incidenteel, maar een opmerking die blijft terugkomen. “Ik heb nog nóóit iemand diezelfde opmerking tegen een man horen maken. Oprecht, in die bijna 33 jaar dat ik hier rondwandel, nog nooit.”
Daarmee schuift het gesprek ongemerkt van een persoonlijke ervaring naar iets groters: de taal die we gebruiken rond wonen, relaties en wie er ‘mag’ blijven waar. “Ik mág niet in het huis blijven, maar kan het en koos ervoor om dat in ieder geval voorlopig en inmiddels hoop ik weer voor altijd te doen.”
Toch lijkt die nuance vaak te verdwijnen zodra het in een borrelpraatje of winkelgesprek belandt. “Dat mogen we alleen niet hardop uitspreken, want niet bescheiden, te zelfstandig, intimiderend en zielig zelfs, voor de andere kant.” En daar zit haar punt: waarom wordt vrouwelijke zelfstandigheid zo anders gewogen dan mannelijke? “Wat maakt dat succes van mannen vaak zo ontzettend wordt toegejuicht en dat van vrouwen tegelijkertijd zo bekritiseerd, vaak nog het allermeest door andere vrouwen, waarvan je toch zou hopen dat we een soort van in elkaars team zijn, of we nou werken of thuis zijn of allebei?”
Wat volgt is geen harde strijdtaal, maar wel een duidelijke grens. Ze wil niet langer automatisch in die kleine rol geduwd worden. “Dat vriendelijk knikken sla ik vanaf nu denk ik over. Of niet, want kill them with kindness blijft het allermooiste.” Maar dan wel met iets extra’s: zelfbewustzijn en een rechte rug. “Dan combineer ik dat knikje wel met gepaste trots. Opdat vrouwen precies al die titels óók kunnen zijn.”
Eerder nam Michelle een groot besluit na haar polyamoreuze breuk. Je leest er hier meer over.
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
Bron: Instagram
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Een drankje op z’n tijd, moet kunnen toch? Dat vindt Gioia ook heus wel, maar dat haar vriend nog geregeld kacheltje lam thuis komt na een avondje stappen, begint haar steeds meer tegen te staan.
Heb je de afgelopen tijd geshopt bij Zeeman? Let dan even goed op. De populaire winkelketen roept namelijk kinderkleding terug vanwege een mogelijk verstikkingsrisico.
Sommige mannen maken op Moederdag een uitgebreid ontbijt op bed met croissantjes, cadeautjes en zelfgemaakte knutsels van de kinderen. Andere mannen realiseren zich pas op zondagochtend rond half elf dat het überhaupt Moederdag is en proberen daarna in pure paniek hun relatie te redden.
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. […]
