Moederintuïtie: ‘Ineens wist ik: ik moet nu naar huis’

30.03.2022 07:32
Beeld: iStock
Als je zonder reden naar huis móét of zegt dat je kerngezonde kind ziek is, kun je gefronste wenkbrauwen verwachten. Maar deze vrouwen kennen de kracht van moederintuïtie.

Het blauwe visje bleek ziek

Mirella (45) is getrouwd met Claudia (45) en moeder van Sammie (8) en Bobbie (4).

“Sammie was al tijden ongelooflijk moe. De huisarts stuurde ons keer op keer met een kluitje in het riet. Ze was vast overprikkeld, zei hij. Hoogsensitief. Allemaal psychisch, fysiek niets aan de hand. Ik legde me erbij neer, zelfs al viste ik na de zwemles wekenlang een bleek, blauw aangelopen en zwak visje uit het water.

Maar mijn vrouw Claudia rustte niet tot er meer onderzoek kwam. De uitslag: Sammie had de ziekte van Pfeiffer. Die komt zelden voor bij kinderen van die leeftijd. Claudia is de genetische moeder van Sammie, ik droeg Bobbie. Misschien toch een gevalletje moederintuïtie.”

 

En ja hoor, de telefoon ging

Aimée (41) is single moeder van Robin (12) en Bastiaan (10).

“Natuurlijk weet je dat de kans groot is dat je je zoon gebutst en geschramd terugkrijgt als je hem meestuurt op een outdoor schoolkamp in het buitenland. Daar had ik me bij voorbaat al bij neergelegd en in zijn week afwezigheid bleef ik er tamelijk rustig onder. Tot de voorlaatste dag aanbrak en ik een belangrijke vergadering had op mijn werk. ‘Ik leg mijn telefoon even met het geluid aan op tafel’, excuseerde ik me. ‘Ik heb een kind ver weg in de bomen hangen en wil wel bereikbaar zijn.’

Geen moment eerder was ik hiermee bezig geweest. Ik had mijn telefoon ’s nachts zelfs op vliegtuigstand staan. Maar nog geen halfuur later werd ik gebeld. Robin had bij een nare val zijn sleutelbeen gecompliceerd gebroken en moest geopereerd worden. Alsof ik het had aangevoeld. Diezelfde nacht nog sloot ik hem in mijn armen, kort daarop lag hij op de operatietafel. Drie weken later rende hij alweer rond in het skatepark, maar het bevestigde eens te meer wat ik het hele moederschap al wist: luister altijd naar je intuïtie.”

 

Meer verhalen van moeders over alles dat met mombracing te maken heeft lees je hier.

 

Wakker door een mummie

Bonne (32) woont samen met Ewout (32) en is moeder van Toon (1).

“Wat stond het schattig, zo’n knalgele klamboe boven het babybed. Met het nodige gevloek bond mijn vriend het peperdure apparaat aan ons drieënhalve meter hoge plafond. Het bungelde aan een waslijntje, maar dat zag toch niemand. Zes maanden lang ging het goed. Toon greep inmiddels alles wat los en vast zat en ik had al eens gedacht: zou hij die klamboe niet tussen zijn vuistjes klemmen?

“Ik werd met een schok wakker. Die klamboe, het zou toch niet…?”

Op een vrijdagnacht werd ik met een schok wakker. Zomaar, uit het niets. Die klamboe, het zou toch niet…? Met mijn bril half op mijn neus en bungelend aan één oor, snelde ik naar zijn kamer. En ja hoor, daar lag hij, zes maanden oud en ingepakt als een mummie, het gele net strak om zijn polsjes en nek gebonden. Hij keek wat beduusd. In pure paniek rolde ik hem uit het gedoemde ding. Na afloop waren er tranen, en niet alleen bij mijn zoon.”

 

En wie had er nou echt gelijk?

Winny (41) is gescheiden en co-oudert over Anne (12) en Luc (9).

“Als moeder weet je het als er iets aan de hand is met je kind. Anne was als klein meisje altijd ziek. Buikpijn, spugen. ‘Jij geeft dat kind stress met je overbezorgdheid’, zei mijn moeder. Een conflict dat nogal hoog opliep, waardoor ik mijn ouders een tijdlang niet zag. Na jaren dokteren bleek dat Anne allergisch was voor koemelk en kippeneiwit.

Zie je wel, dacht ik, ik wíst dat het iets medisch was. Uit voorzorg gaf ik Luc na de borstvoeding ook geen koemelk. Onzin, vond het consultatiebureau, geheel in lijn met mijn moeder. Hij had toch geen klachten? Maar die had hij wel: toen ik

tijdens de borstvoeding zelf melk dronk, was Luc ontroostbaar. Dus schrapte ik de koemelk uit mijn eigen dieet en daarna hoorde ik hem nooit meer. Ik vóélde dat bij Luc hetzelfde aan de hand was als bij zijn zus.

Het consultatiebureau weigerde een recept uit te schrijven voor koemelkvrije babyvoeding. Prima, dan regelde ik het zelf wel. Via de homeopaat werd Luc uiteindelijk getest op allergieën. Wat denk je: allergisch voor koemelk. De band met mijn moeder is min of meer hersteld. Wist zij veel, weet ik nu – het heet niet voor niets moederintuïtie.”

 

Zie je wel, toch een meisje

Mirjam (37) woont samen met Enzo (38) en is moeder van Lina (11) en Emma (8).

“Ik wist zeker dat ik zwanger was van een meisje. Toen zelfs de derde echo volgens de verloskundige overduidelijk een jongen uitwees – ‘Kijk, een piemeltje!’ – wilde ik het nog niet geloven. Ik beviel van een ogenschijnlijk gezonde jongen. Maar naarmate hij ouder werd, raakte hij steeds meer in zichzelf gekeerd. Na schooltijd wilde hij zich steevast verkleden in prinsessenjurken, zijn nagels had hij altijd gelakt. Enzo gooide het op kinderspel, ik nam het serieuzer.

Mijn kind was acht toen het hoge woord eruit kwam: ‘Ik voel me een meisje.’ Lina, zo wilde ze heten, een naam die gek genoeg ooit op mijn lijstje stond. Toen Enzo en ik dat accepteerden, zag ik mijn kind met de dag gelukkiger worden. Lina is nu elf en loopt sinds kort bij de genderpoli. Op school is ze allang niet meer ‘dat jongetje in meisjeskleren’, maar wordt ze volledig geaccepteerd als meisje. Ze heeft een lang en moeilijk traject voor zich, maar ik voel dat ook dat goed komt.”

 

Nee, ik ben niet overbezorgd

Joëlle (33) is getrouwd met Devon (34) en moeder van de stilgeboren Ravi en van Maura (1).

“Iedereen was blij met mijn zwangerschap, behalve ik. Maandenlang had ik toegeleefd naar de positieve test, maar nu ik zestien weken onderweg was, kon ik er niet van genieten. Er klopte iets niet, het was niet goed. De verloskundige laste twee extra echo’s in. Niets aan de hand: de baby groeide volgens schema, zijn hartje klopte krachtig. Ik kon alleen maar huilen.

Het ís niet zo, ging het constant door mijn hoofd. Devon schoof het op de hormonen. Is niet iedere aankomende moeder bezorgd en wat overgevoelig? Maar bij 22 weken ging het mis. Ik had buikpijn en was onrustig. Harde buiken, oordeelde de verloskundige, maar dat stelde me niet gerust. De pijn was draaglijk, maar ik wist het: dit was foute boel.

“Ik wist het: dit was foute boel”

‘Ik moet nú naar het ziekenhuis’, gilde ik toen ook Devon suggereerde dat ik gewoon een warm bad moest nemen. Daar aangekomen bleek het al te laat: het hartje van Ravi klopte niet meer. Het duurde even voordat ik opnieuw zwanger durfde te worden. Maar door de dood van Ravi stond ik tenminste wel onder strikte controle. Maura is kerngezond, nu moet ik alleen mijn overbezorgdheid nog leren loslaten.”

 

Rechtstreeks naar de spoed

Hanneke (36) is gescheiden en moeder van Guus (8) en Freek (6).

“Met een gerust hart reed ik vanuit Haarlem naar mijn werk in Den Haag. De jongens zaten op school en zouden daarna naar de bso gaan, alles onder controle. Tot ik aan het begin van die middag plotseling voelde dat ik naar huis moest. ‘Ik moet eerder weg’, meldde ik, en vertrok zonder een verklaring te geven.

Ik was net thuis toen de bso belde. Een vriendje had met een stoeptegel op Guus’ hand geslagen en de nagel van zijn middelvinger lag er helemaal af. Veel bloed en toestanden, niks gebroken. En zo zat ik tijdens mijn vroeg afgebroken werkmiddag op de spoedeisende hulp. Als ik toen nog vanuit Den Haag had moeten komen, was ik nooit op tijd geweest om hem zelf naar het ziekenhuis te brengen.”

 

Mijn neus liegt niet

Yvonne (44) is getrouwd met Sjoerd (44) en moeder van Malou (11) en Daniek (8).

“Daniek was de eerste twee jaar van haar leven veel ziek. Ze ging van longontsteking naar keelontsteking naar oorontsteking en zo verder. Ik voelde altijd precies aan wanneer het mis dreigde te gaan. Ik rook het ook aan haar. Dan mobiliseerde ik meteen alle hulptroepen. Schoof met werk en schakelde mijn ouders alvast in om op te passen.

Sjoerd begreep daar niets van. Die zag niets aan onze dochter en snapte niet waarom ik aan het bellen en regelen was geslagen. Maar ik had het altijd bij het rechte eind. Nog steeds voel ik eerder aan dan Sjoerd wanneer mijn dochters me nodig hebben of iets willen bespreken. Met Malou ga ik op zo’n moment altijd een rondje wandelen, het liefst in het donker. Dan schuifelen we heel knus dicht tegen elkaar door de wijk en lucht ze haar hele hart. Zo schattig.”

 

Lees ook: De heerlijke blunders van deze vrouwen blijven ze nog lang achtervolgen >

 

Dit zaakje stinkt

Shanti (32) woont samen met Remmert (37) en is moeder van Damian (3). Ze is zwanger van de tweede.

“De terugreis van onze vakantie in Italië was te ver om in één ruk te rijden met een baby. Dus namen we een hotel in Duitsland, legden Damian – toen 11 maanden – in het reisledikant op onze kamer en schoven met onze cameraloze babyfoon aan bij het diner, een verdieping lager. De babyfoon bleef stil, maar ik kon niet ontspannen.

‘Laat het los,’ zei Remmert, ‘thuis slaapt Damian toch ook een verdieping hoger zonder ooit een kik te geven?’ Toch hield ik het halverwege het hoofdgerecht niet meer, ik móést naar boven. Muisstil trof ik Damian rechtop in zijn bedje aan, in opperste concentratie. Zijn vuisten kneedden een substantie waarmee hij duidelijk al minutieus aan het knutselen was geweest. De poep zat aan alle kanten van zijn bed en in zijn haren. Trots keek hij naar zijn opengemaakte luier.

“De poep zat aan alle kanten van zijn bed en in zijn haren”

‘Kom maar even naar boven’, schaterlachte ik door de babyfoon. ‘Ik kan hier wel wat hulp gebruiken.’ Het ledikant was klaar voor de vuilstort en die nacht sliep Damian tussen ons in. Remmert denkt sindsdien wel twee keer na voordat hij me tegenhoudt wanneer ik weer eens naar mijn onderbuikgevoel wil luisteren.”

 

Het lot van de witte broek

Michaëla (36) is solomoeder van Minne (12).

“Minne moest en zou haar witte broek aan, die ochtend. ‘Doe nou niet, pak even iets praktisch. Je zwarte trainingsbroek is prima’, mopperde ik. Geen idee waarom, want de zon scheen en het was echt weer voor een witte broek. Minne bleef weigeren – en terecht, zou je zeggen. In haar witte broek leverde ik haar chagrijnig af bij het schoolplein. Een paar uur later ging mijn telefoon. ‘Mam, kom je me halen?’ piepte mijn dochter aan de andere kant van de lijn. ‘Ik ben voor het eerst ongesteld geworden.’”

 

Sorry schatjes, jullie moeten weg

Mary-Lou (32) heeft een lat-huwelijk met Bob (44) en is moeder van Mick (4) en Sally (2).

“Mijn twee katten waren als mijn kinderen, zo verknocht was ik aan die beesten. Ik had ze al sinds ik op mezelf ging wonen: tien jaar. Tot ik in verwachting raakte van Mick en ik ze van de ene op de andere dag niet meer kon verdragen. ‘Ze moeten naar jouw huis,’ meldde ik aan Bob, ‘ze kunnen hier niet blijven.’ Hij weet mijn plotselinge aversie aan zwangerschapshormonen en nam mijn katten klakkeloos over. Zou wel overwaaien. Maar niets bleek minder waar.

Mick was vanaf de eerste dag snipverkouden. De eerste ernstige astma-aanval kwam toen hij drie jaar was. De kinderarts was verbaasd dat we ons met een kind met deze vorm van astma nu pas in het ziekenhuis meldden. Dat kwam ongetwijfeld doordat we geen katten in huis hadden waardoor ernstige aanvallen als deze niet getriggerd werden. Na een paar onderzoeken bleek Mick knetterallergisch voor katten te zijn.”

 

Dit artikel staat in de Kek Mama Mombracing Special 2022.

77% van de moeders in Nederland heeft te maken met momshaming, blijkt uit onderzoek van Kek Mama. Dat vond de redactie zó schokkend, dat ze een campagne is gestart: Kek Mama lanceert mombracing, de tegenhanger van momshaming, en roept alle moeders op om elkaar voortaan te steunen in plaats van te bekritiseren.