Je ziet ze overal: wasstrips. Dunne velletjes wasmiddel die je zó in de trommel gooit. Geen gesleep met flessen, minder rommel in het washok, en het voelt meteen alsof je “iets groens” doet. Totdat je een aflevering van Keuringsdienst van Waarde kijkt en ineens denkt: wacht… heb ik zojuist mijn kinderkleding in plastic gewassen?
Als je daar van in de war raakt: logisch. Want precies dát is de kern van de discussie. In de uitzending werd PVA (polyvinyl alcohol) aangewezen als hét ingrediënt dat de mooie “plasticvrij”-claims ingewikkeld maakt. Katja Loos en onderzoeker Heather Leslie noemen PVA een kunststof/synthetisch polymeer—oftewel: plastic in chemische zin. In hun test bleken álle onderzochte wasstrips PVA te bevatten, gemiddeld zelfs voor zo’n 60% van de strip. Ook bij merken waar het niet op de ingrediëntenlijst stond.
Dus, is het dan simpelweg “misleiding” en klaar? Niet helemaal. Het echte verhaal zit in het verschil tussen: wat iets chemisch is en hoe het zich gedraagt in water en natuur. En precies dat nuanceverschil is waar jij als ouder wat aan hebt—zodat je niet hoeft te kiezen tussen naïef geloven óf alles paniekerig de vuilnisbak in.
Een wasstrip verdwijnt zichtbaar in je was. Maar “niet meer zichtbaar” betekent niet automatisch: “weg uit het milieu”. De uitzending benadrukt dat PVA onder specifieke omstandigheden biologisch afbreekbaar kan zijn (denk aan specifieke bacteriën/enzymen en hogere temperaturen), en zet daar vraagtekens bij in relatie tot hoe rioolwaterzuivering in de praktijk werkt.
Tegelijk is er óók onderzoek dat laat zien dat afbraak juist sterk afhankelijk is van omstandigheden en aanwezige bacteriën, en dat in goed werkende waterzuiveringen een groot deel kan worden afgebroken—maar dat er ook een restant kan doorstromen.
Bottom line: de zorg is niet gek. En “het lost op” is geen eindantwoord.
Omdat je anders vooral… zeepstof overhoudt. In de uitzending wordt ook benoemd: je hebt een binder nodig om er een stevig velletje van te maken.
En hier komt een tweede nuance: niet alle PVA is hetzelfde. Er bestaan verschillende kwaliteiten/grades met verschillende afbreekprofielen. Een merk kan daar transparant over zijn (met testdata), of het vaag houden.
Dit is waar veel frustratie vandaan komt:
Die woorden worden in marketing soms te breed gebruikt en daar is de backlash van nu.
Wat je wél steeds vaker ziet (en eerlijk gezegd: dit zou de norm moeten zijn) is preciezer taalgebruik, zoals: “vrij van plastic verpakkingsafval” in plaats van “helemaal plasticvrij”.
Hier wordt het technisch, maar ik maak ’m simpel.
De kern van de huidige microplastics-definitie (EU 2023/2055) draait om vaste, kleine plastic deeltjes die niet oplossen en lang blijven rondzweven. Materialen die oplossen in water en biologisch afbreken vallen daar anders in.
Mother’s Earth op hun uitlegpagina: PVA is chemisch gezien een synthetisch polymeer, maar het gedraagt zich anders dan bijvoorbeeld PET/PE (flesplastic). Zij verwijzen naar een biodegradatietest (OECD 301B) uitgevoerd door TÜV, met als resultaat 90% biodegradatie in 28 dagen binnen de testcondities.
Belangrijk (en dit voorkomt teleurstelling): dat betekent niet “nul impact” of “altijd en overal 100% weg”. Het betekent wél dat je als consument eindelijk iets hebt om op te toetsen: welke PVA, welke test, welk percentage, welk protocol?
Niet per se — en als je puur praktisch kijkt, blijven wasstrips voor veel huishoudens juist de betere keuze dan traditionele vloeibare wasmiddelen. Dit gaat vooral om de schadelijke stoffen die je vindt in traditionele wasmiddelen zoals polyaclyrates – die niet in de meeste wasstrips zitten. Daarnaast ruil je zware (plastic) flessen in voor een lichte kartonnen verpakking en je verstuurt/koopt niet steeds “water in een fles”. Dat scheelt verpakkingsafval én transportgewicht, en sluit aan bij de richting waar EU-verpakkingsregels naartoe bewegen (meer eisen aan plastic verpakkingen, recyclebaarheid, recycled content).
Maar: “betere keuze” betekent niet “stop met kritisch zijn”. Als jij wasstrips gebruikt, wil je dat een merk open is over PVA: welke kwaliteit/grade ze gebruiken en wat dat doet in het milieu-pad (rioolwaterzuivering, slib, restfractie). En vooral: dat ze dat onderbouwen met onafhankelijke testen — bijvoorbeeld een OECD 301B biodegradatie-test (zoals: CO₂/water over 28 dagen, met een duidelijk resultaat/rapport). Mother’s Earth lijkt hier leidend in te zijn.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Als single moeder weer gaan daten klinkt spannend en empowering, tot je er middenin zit. Nela (33) dacht klaar te zijn voor een zwoele herstart, maar haar eerste one night stand kreeg een onverwachte wending.
Hoera, er is een baby geboren! Olympisch kampioen baanwielrennen Jeffrey Hoogland is namelijk vader geworden. Dat laat de topsporter weten op Instagram met twee prachtige foto’s van het kersverse gezin.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken.
Estelle Cruijff (46) deelt een persoonlijk en emotioneel verhaal in het nieuwe seizoen van Het Waren 2 Fantastische Dagen. Zo deelt ze meer over de scheiding van Ruud Gullit en de impact daarvan op haar gezin.
