Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Kari: “Voordat mijn ouders en ik naar Nederland verhuisden, woonden we op Curaçao. Van kleins af aan at ik samen met hen vegetarisch – inmiddels eet ik al vijftien jaar veganistisch. Het boek Het Lied van de Raaf zorgde bij mij als tiener voor een omslagpunt. Het hoofdpersonage trekt door Scandinavië en geeft op scholen les over klimaatverandering en de natuur. Zijn boodschap is kort gezegd: wie écht goed voor de aarde wil zorgen, moet zelf verdwijnen. Dat is naar mijn idee niet het antwoord, maar ik kan me nog goed herinneren dat het verhaal een diepe indruk op me maakte. En dacht: hoe kunnen we een manier vinden om in harmonie te leven met de natuur, zonder haar weg te drukken of jezelf dus te laten verdwijnen.
De bevalling van mijn oudste dochter Isaya veranderde mijn kijk op de wereld. Ik wil voor haar en Alela een toekomst op een veilige, gezonde en groene planeet, in plaats van op een brandende, overstromende bol van hitte. Mochten ze later zelf ook kinderen willen, dan hoop ik dat ze kunnen zeggen: ‘Oma heeft haar best gedaan.’ Milieuvriendelijk leven is voor ons niet iets wat we er ‘bij doen’, maar iets dat van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat verweven is in ons leven. In de manier waarop we eten, reizen, kleden, knutselen en spelen. Zo leven we plasticvrij en is het speelgoed van natuurlijke of gerecyclede materialen. We proberen alles zo groen mogelijk te doen, niet vanuit het idee dat we iets opgeven, maar om onze liefde te tonen – voor elkaar én de natuur.
Op een eiland als Curaçao kampeert bijna niemand. De meesten vinden het vooral vreemd om de luxe van een huis in te ruilen voor een nacht in een tent. Toch voelde het met de kinderen als de beste manier om milieuvriendelijk te reizen. De eerste keer leende ik een auto en reden we met onze spullen naar een natuurcamping in de buurt. Spannend en even wennen, maar wauw, het was fantastisch. Wakker worden in de buitenlucht, wandelen in de bergen, uitkijken op enorme bomen… Kamperen is inmiddels geen alternatief meer voor een vliegvakantie, maar een activiteit waar we ieder jaar intens naar uitkijken. Tijd doorbrengen in de natuur vergroot het besef van onze nietige plek als mens. We zijn gewend onszelf boven natuur, dieren en planten te plaatsen, maar wie in een bos staat of boven op een berg, realiseert zich hoe klein we eigenlijk zijn.
Ook thuis proberen we in harmonie met de natuur te leven. Mijn dochters zitten op een vrije school, waar ze het ritme van de seizoenen volgen. Zo maken we in de herfst veel boswandelingen en bereiden we het huis voor op de winter, door het een plek te maken waar we fijn kunnen cocoonen door te lezen, spelen en knutselen. Komt de temperatuur boven de twintig graden? Dan zijn we haast alleen maar buiten: kamperen, wandelen op het strand, picknicken in het park. Wanneer er een nieuw seizoen voor de deur staat, versieren we onze seizoenstafel in de woonkamer. Nu, in de lente, zorgt dat voor een verzameling aan zachte stoffen en decoraties in pastelkleuren.
Hoewel ik niet continu op de barricades sta of politiek actief ben, voelt alles wat ik in mijn dagelijks leven doe voor mij als klimaatactivisme. Daarom noem ik mezelf een klimaatactivist domesticus. Dat begint bij het opstaan met het maken van mijn veganistische pap en loopt door tot in de avond, wanneer ik mijn kinderen voorlees uit een boek uit de kringloopwinkel. Het zit ’m in de spullen die ik níet koop, de bewuste keuzes die ik maak en de bedrijven met wie ik samenwerk in mijn werk als content creator. Deelnemen aan de klimaatmars staat minimaal één keer per jaar op de agenda en ik teken alle petities die langskomen. Maar het moederschap vormt de kern van mijn leven: daar haal ik de meeste voldoening uit en gaat het grootste deel van mijn tijd naartoe. Als het om mijn kinderen gaat, wil ik ze niets verbieden, maar mijn doel is vooral bewustwording creëren. Veel ouders zijn bang om hun kinderen een ‘klimaatdepressie’ aan te praten. Daarom is het belangrijk om het gesprek over klimaatverandering voorzichtig en gedoseerd te voeren. Zeg liever: ‘Alles waar we van houden, willen we goed verzorgen. Kijk bijvoorbeeld eens hoe mooi deze planten zijn,’ dan: ‘Als we dit niet doen, overstroomt de wereld en ontstaan er bosbranden.’
Met mijn jongste dochter aan de borst schreef ik het handboek voor groen ouderschap De groene mama. Mijn kinderen weten dan ook niet beter dan dat een milieuvriendelijke optie altijd prioriteit heeft. Zo vragen ze me of ik een zoekopdracht op Marktplaats wil aanmaken wanneer ze iets nodig hebben, of stellen ze voor om naar de kringloop te gaan. Toch ben ik niet streng. Mijn oudste dochter wilde laatst een specifieke outfit voor een diner met vriendinnen, maar die konden we niet tweedehands vinden. Uiteindelijk kochten we het bij H&M. Dat is voor mij geen ramp.
Ook met het bedenken van gezinsuitjes probeer ik te zoeken naar activiteiten die in verbinding staan met de natuur, van museumbezoeken tot knutselen en fietsen. Schermvrij opvoeden helpt daarbij: we hebben geen televisie of videogames in huis, maar kijken eens per twee weken samen een film op de bank. Dat voelt als een fijne balans. Veganistisch eten vormt ook geen probleem, vooral omdat ik makkelijk ben over eten buitenshuis. Is er een schooltraktatie met melk of kaas? Prima, thuis pakken we de draad weer op. Waar ik wél mee worstel, is het laten zien van mijn roots. Die liggen op Curaçao, en daarvoor moeten we vliegen. Ik heb ze beloofd dat we daar ooit samen naartoe gaan, maar het voelt als een innerlijk conflict. Mijn hart ligt daar, omdat ik er tot mijn vijftiende heb gewoond. De cultuur wil ik hen net zo graag meegeven als mijn liefde voor de planeet. We weten nog niet wanneer we gaan, maar ze kijken er ontzettend naar uit. Uiteindelijk geeft hun geluk de doorslag in mijn keuzes.
Een milieuvriendelijk leven voelt voor velen als inleveren. Maar leven vanuit de seizoenen, de natuur en de intentie om goed voor de aarde te zorgen, brengt juist enorme rijkdom – niet per se in geld, maar wél in levensgeluk. Ook leeft het idee dat deze levensstijl duurder is, terwijl het in de praktijk vaak goedkoper uitpakt. Het vraagt vooral om omdenken en bewust kiezen. In plaats van investeren in vliegvakanties of nieuwe kleding, kies ik voor biologisch eten en natuurlijke cosmetica. Een kampeervakantie kost een paar honderd euro in plaats van duizenden, en in de kringloop vind ik voor weinig geld goede kleding en meubels. Ik streef naar een minimalistisch interieur met weinig elektrische apparaten, de verwarming staat standaard een graad lager en we douchen met een timer van vijf minuten.
Altijd nieuwe spullen kopen, jagen op deals en eindeloos op schermen zitten, maakt de meeste mensen niet gelukkiger. Ik vind het een verrijking om door een winkelstraat te lopen en bij de meeste winkels geen behoefte te voelen om naar binnen te gaan. Als ik onrust ervaar, zoek ik verbinding met vrienden, familie of de natuur in plaats van met online shoppen, alcohol drinken of doomscrollen. Dat brengt rust, al voelde het in het begin soms eenzaam. Het leek alsof ik de enige was die natuurlijk en minimalistisch wilde leven. Daarom zoek ik in de zomer natuurcampings op en gaan mijn kinderen naar een vrije school. Daar, én via mijn blog columnsbykari.com, vind ik gelijkgestemden. Het is mijn veilige, groene bubbel.
Mijn grootste advies voor wie wil beginnen – en volhouden – met een groene levensstijl: start klein. Wie eenmaal groene keuzes maakt, wil vaak vanzelf meer, omdat het zó goed voelt. Heb je een nieuwe tandenborstel nodig? Kies dan voor een bamboe variant. Ga je op vakantie? Denk aan een camping in de buurt in plaats van het vliegtuig. Voor kinderen werkt het extra goed om veranderingen speels aan te pakken. Willen jullie thuis meer plantaardig eten? Organiseer een wekelijkse ‘Vegan Tuesday’, bak samen pizza’s met verschillende vegan kazen of test welke vegan slagroom het lekkerst is. Maak van plantaardig eten iets vrolijks en creatiefs. Zo verschuift de mindset van: oh nee, niet wéér Vegan Tuesday naar: yes, vandaag eten we weer vegan! Dat brengt meteen een andere energie in huis.”
Je las dit artikel eerder in editie 1 van 2026
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Marije (39) haar dilemma. Haar 12-jarige zoon wil dolgraag op boksen, maar zelf krijgt ze het al benauwd bij het idee van deze sport.
Emigreren naar Amerika, dat is Marjoleins droom. Haar man ziet het echter totaal niet zitten. ‘Het afvoerputje van de wereld’, noemt hij het. Daar wil je je kinderen toch niet groot brengen?
Wil jij het gamegedrag van je kind binnen de perken houden? Dan zijn alleen strenge regels niet genoeg, zo blijkt uit onderzoek.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
We gingen naar de Efteling. Het was Rosie’s eerste keer. De dag ervoor leek het wel zomer, maar juist die zondag kwam het met bakken uit de lucht en werden we regelmatig getrakteerd op een bliksemschicht. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,
