Weet je de eikenprocessierups nét een beetje te herkennen, is er alweer een volgend harig insect in opkomst: ook de dennenprocessierups wordt steeds meer gespot in Nederland.
Het broertje van de eikenprocessierups komt oorspronkelijk uit Frankrijk, maar kruipt nu langzaam de grens over.
De dennenprocessierups zit, zoals de naam al zegt, in dennenbomen. Ze hebben extreem veel brandharen – waar de eikenprocessierups er zo’n achthonderd bezit, heeft de ‘nieuwe’ variant er maar liefst één miljoen. En ook deze zorgen nadat ze worden afgeschoten (en in je luchtwegen, op je huid of ogen komen) voor vervelende klachten. Van bultjes en zwellingen tot jeuk en rode ogen.
Lees ook
14x de mooiste bossen om te wandelen >
Of we nu met z’n allen in paniek moeten schieten? Experts verwachten van niet. “Deze beestjes zitten op plekken waar ze minder overlast geven”, zegt kenner Jules Sondeijker tegen NOS. “Dennen staan vaak niet in stedelijk gebied, maar in de bossen. Ook blijven deze beestjes meestal bovenin de bomen, omdat ze daar altijd voedsel hebben. Overlast zal dus echt op beperkte plekken zijn.”
Bron: NOS.nl
Meer Kek Mama lezen? Neem nu een abonnement en profiteer van de leukste aanbiedingen.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
