Beeld: Canva
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Dus hier komen ze, de 11 eigenschappen die je vaak terugziet bij mensen die als kind (net iets te) verwend zijn.
Geduld is niet hun sterkste kant. Als iets langer dan vijf minuten duurt, voelt het al als onacceptabel. Ze willen een droombaan zonder startersfunctie, een sixpack zonder sportschool en innerlijke rust zonder therapie.
Stress? Paniek. Teleurstelling? Drama. Kleine tegenslag? Meteen vragen ze zich af “is dit mijn leven?”. Omdat ze als kind weinig hebben geoefend met “jammer maar helaas”, weten ze nu soms niet wat ze moeten doen met lastige gevoelens, behalve Netflix aanzetten en doen alsof het niet bestaat.
Niet op een boze, geïrriteerde manier (meestal), maar meer subtiel: ”Ik verdien dit wel”. Die promotie en dat ene voordeel. Ze zijn vaak gewend dat dingen voor hen worden geregeld. En als het niet komt, voelt dat oneerlijk.
Ironisch genoeg voelen ze zich juist vaak hulpeloos als dingen niet vanzelf gaan. Zelf iets uitzoeken? Bellen? Regelen? Spannend.
Geven en nemen klinkt mooi, maar in de praktijk voelt geven soms als verliezen. “Wat wil jij?” is een lastige vraag, want eigenlijk weten ze het antwoord al: wat ik wil. Rekening houden met anderen voelt soms als een extra taak waar geen handleiding voor is meegeleverd.
Kleine tegenslagen voelen groot. Een afwijzing kan voelen als een persoonlijke aanval. Kritiek komt vaak heel hard over. Ze zijn niet zwak, ze zijn gewoon niet gewend dat het leven soms zegt: nope, vandaag even niet.
Ze willen het liefste opstaan met applaus. Complimenten, likes, aandacht: ze willen het allemaal hebben. Van binnen is er vaak onzekerheid, ondanks de zelfverzekerde buitenkant. Zelfbeeld kan gebouwd zijn op wat anderen van hen vinden, niet op wie ze écht zijn. Een soort emotionele Tamagotchi, maar dan met Instagram.
Nee voelt niet als een grens, maar als afwijzing. Als iemand iets weigert, wordt dat persoonlijk opgevat. Het roept oude gevoelens op van “ik krijg niet wat ik wil”, en dat kan lastig zijn.
Niet omdat ze ondankbaar willen zijn, maar omdat ze veel als vanzelfsprekend zien. Gewoon gewend. Dingen worden niet bewust gewaardeerd, omdat ze er altijd zijn geweest. Pas later beseffen ze hoeveel moeite anderen eigenlijk doen.
Het ligt vaak aan de situatie. Of aan die ene persoon. Of aan het universum. Zelden meteen aan henzelf. Echte zelfkennis ontwikkelen kost tijd en eerlijk durven kijken is soms confronterend.
Verandering betekent onzekerheid. En onzekerheid betekent geen controle. Geen controle betekent stress. Ze houden vast aan wat bekend is, zelfs als het niet meer goed voelt. Want wat je kent, voelt veiliger dan wat misschien beter is. Dus blijven ze liever in een matige situatie dan dat ze gokken op iets onbekends.
Het mooie is: mensen die dit herkennen, zijn vaak juist heel bewust bezig met groei. Ze maken fouten, lachen erom, leren bij en worden uiteindelijk best wel leuke volwassenen.
Wil je na het lezen van dit artikel voorkomen dat je kinderen te verwend worden? Lees dan hier welke 4 dingen je moet vermijden.
Bron: Your Tango
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Hanne (31) haar vraagstuk. Kan ze haar twee kinderen in de bakfiets laten zitten als ze de supermarkt in glipt voor een snelle boodschap?
Carice van Houten speelt voor het eerst in zeven jaar weer in een speelfilm: A Family. In de film staat de impact van een scheiding op kinderen centraal, een thema dat haar persoonlijk raakt.
Volgens een lerares zijn dit vijf duidelijke signalen dat je kind thuis te veel schermtijd krijgt. Herken jij ze?
In het dagelijks leven van de familie Bal uit Een Huis Vol draait alles om structuur, boterhammen smeren en kinderen op tijd in bed krijgen.
Maureen was net vier maanden aan het daten met Jonathan, toen ze onverwacht zwanger werd. Ze dacht dat Valentijnsdag de uitgelezen kans was om hem dat te vertellen. Het liep net even anders.
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
