verzwijgen uit elkaar kinderen
Beeld: Pixabay

Als je man een ander heeft maar je wil niet scheiden, kun je natuurlijk ook doen alsof er niets aan de hand is. ‘De kinderen waren toch al gewend dat hij er weinig was.’

Annemarie (40), binnenhuisarchitect, gescheiden van oncoloog Dirk (45), moeder van Elise (13) en Joosje (12).

More content below the advertising

“Anderhalf jaar geleden zei hij het. Dat hij bij me wegging. Hij hield veel van me, maar alleen nog als maatje, niet meer als geliefde.

Eerst dacht ik dat het een grap was. Wij gingen al vijftien jaar door voor het ideale paar. We vulden elkaar aan: hij was stabiel en rustig, ik een opgewonden standje. Dirk werkt keihard, maar ons gezin stond op nummer één. Hij was de ideale echtgenoot, de ideale vader. Zelfs onze hond overstelpte hij met liefde.
 

Hij koos voor haar

Toen kwam die afschuwelijke avond. De kinderen waren naar bed, we zaten bij de open haard met een glas wijn. Het klinkt als een cliché uit ouderwetse contactadvertenties. Maar clichés zijn er niet voor niets. Ik zat dromerig naar de vlammen te turen, af en toe een slokje. Toen zei hij, heel rustig, dat hij me iets wilde vertellen en begon zijn slechtnieuwsgesprek. Daar is hij in getraind als oncoloog. Hij moet patiënten kunnen vertellen dat ze doodgaan. Zo voelde het voor mij ook nu. Hij kwam meteen tot de kern, dat doen ze in die gesprekken. Hij was verliefd op een nieuwe collega. Daar had hij vergeefs tegen gevochten. Hij koos voor haar. Hij kon niet anders. Hoe moeilijk hij het ook vond, want hij hield nog steeds van me, en ongelooflijk veel van de kinderen. Toen liet hij een stilte vallen zodat ik kon reageren. Dat staat ook in de boekjes van slechtnieuwsgesprekken.
 

Plichtsgevoel

Maar ik reageerde niet. Ik had het gevoel dat ik in een frontaal auto-ongeluk was beland. Hoe reageer je dan? Je bent alleen maar verbaasd dat je nog leeft. En je blijft heel stil zitten. Toen ging hij verder. Door zijn verliefdheid had zich gerealiseerd dat we uit elkaar waren gegroeid, zei hij. Hij had zich de laatste jaren verveeld in ons huwelijk. Dat had hij nooit gezegd omdat hij geen gedonder wilde thuis. Hij had het veel te druk in het ziekenhuis. ‘Ik snap nu waarmee,’ stamelde ik nog. Hij dacht nu dat hij misschien al eerder was weggegaan als hij minder plichtsgevoel had. Een plichtsgevoel dat was ontstaan in zijn jeugd. Zijn eigen ouders waren ook gescheiden. Dat had hij heel erg gevonden.
 

Bovenaan de lijst met trauma's

Zijn vriendin had een zoon van vijf. Ook zij zou gaan scheiden. Annelies heet ze, ik kan haar naam nog steeds moeilijk uitspreken. Ik ben nog nooit zo geschrokken. Het is ongelooflijk wat het met je doet om van het ene op het andere moment verlaten te worden. Het staat bovenaan in de lijst met trauma’s.
 

'Zeg het niet tegen de kinderen'

Alles in me schreeuwde: ‘Neeee! Blijf bij me, blijf bij me!’ Maar hardop zei ik: ‘Rot op hier, als je hier niet wil zijn! Jij kunt helemaal niet zonder ons! Je bent gek!’ Ik hoopte dat hij wakker zou worden als ik hem de deur uit zette. Maar Dirk was al heel lang wakker, bleek. In zijn voorbereiding op dit gesprek had hij al een hotel geboekt. Zijn koffertje stond gepakt. Hij overhandigde me een slaappil, die ik desgewenst kon innemen. En een recept voor meer. Hij vroeg me dringend het nog niet te zeggen tegen de kinderen. Ik wist dat hij het moment dat zijn ouders hem hadden verteld dat ze uit elkaar gingen, op zijn negende, afschuwelijk had gevonden. Hij hoopte dat ik wat dat betreft wilde wachten tot het stof was neergedwarreld. Dat stof was wat mij betreft een hele woestijn. Maar ik moest er ook niet aan denken de kinderen in te lichten. Dus daar stemde ik in toe. We spraken af dat we zouden zeggen dat Dirk de volgende dag naar een congres in Frankrijk moest. Dat waren ze wel gewend.
 

Lees ook
Het slechtnieuwsgesprek: 'Hoe vertel je aan je kind dat je uit elkaar gaat?' >

 

Verdoofd

Die nacht heb ik een uur geslapen. Dankzij de slaappil. Ik droomde dat Dirk wegging. Toen ik wakker werd, dacht ik opgelucht: het is maar een nachtmerrie. Tot ik me realiseerde dat het waar was. Ik begon te trillen. Ik pakte de overgebleven wijn, die dronk ik snel op. Dat verdoofde. Ik had ook nog ergens sigaretten liggen, die ik achter elkaar oprookte.

Op de automatische piloot gaf ik de kinderen ontbijt, ik maakte de broodtrommeltjes klaar, bracht ze naar school. Ik meldde me ziek op mijn werk. Haalde de slaappillen bij de apotheek. ’s Avond kwam Dirk afscheid nemen voor zijn zogenaamde vertrek naar Frankrijk. De meiden sprongen in zijn armen en vroegen of hij bij Disneyland Mickey Mouse-knuffels voor ze kocht. De volgende weken dronk ik een fles wijn per avond. Bij de pillen. Daardoor sliep ik nog een beetje. Om wakker te worden in een paniekaanval. Ik deed mijn best om niks te laten merken aan de kinderen. Zij hadden gezellig app-contact met Dirk. Zelf nam ik geen contact op. Uit trots. Maar het was niet te doen. Ik voelde me alsof ik met een afgezaagd been en een afgezaagde arm in een revalidatiekliniek zat. Terwijl de zager ervandoor was met iemand anders.
 

'Misschien is er een middenweg?'

Ik miste de zager tot in elke vezel. Ik was bang dat ik ging doordraaien. Na drie weken nam ik een besluit. Ik had Dirk nodig in mijn leven. Zelfs al moest ik die vrouw accepteren. Ik belde Dirk en vertelde dat het me zo niet lukte van hem af te komen. Ik zei dat ik niet cold turkey kon afkicken. Dat ik methadon nodig had. Hij wilde me die methadon graag verstrekken. Hij voelde zich schuldig voor zijn verraad. En hij miste mij ook, na vijftien jaar samen. Misschien was er een middenweg te vinden. Als ik inderdaad bereid was te accepteren dat onze relatie niet meer exclusief was. Dan zouden we ook de kinderen kunnen sparen.

Toen kwam hij met een wel heel onconventioneel idee. Blijkbaar had hij daar al een tijdje over nagedacht, zoals hij alles van tevoren uitdoktert. Konden we niet gewoon verzwijgen voor de kinderen dat we uit elkaar zijn? De kinderen waren er aan gewend dat Dirk weinig thuis was vanwege zijn werk. Dirk stelde voor dat hij in het vervolg vier keer per week zou komen eten, en daarna zogenaamd naar het ziekenhuis zou vertrekken. In het weekend zou hij na de sportwedstrijden met de kinderen zeggen dat hij naar zijn weekenddienst moest. Zo hoefden de meiden niet te lijden hebben onder de scheiding.

Dirk stelde voor dit plan in ieder geval uit te voeren tot Joosje een havo-advies kreeg. Scheidingen hebben effect op de leerresultaten van kinderen. Kinderen met gescheiden ouders stromen gemiddeld een jaar later uit op school. Joosjes Cito-toets wees vmbo/havo uit. We hoopten dat ze naar de havo kon. Ik dacht een week na. Toen ging ik akkoord. Als ik het kon opbrengen vier keer per week met Dirk te eten, zou het geluk van mijn kinderen niet aan diggelen worden geslagen. Ik vond het feit hij me verliet al erg genoeg. Dit verdriet wilde ik er niet bij hebben.
 

'Mijn wraak smaakte zoet'

We hebben het lang volgehouden. In het begin was ik zo gespannen als een veer. Ik vond het zo afschuwelijk dat hij daarna naar Annelies vertrok. Maar na een tijdje begon ik me te verheugen op de etentjes. Dirk ook, dat voelde ik. Annelies protesteerde bij hem. Zij had zelf geen contact meer met haar ex, die woedend is. Nu at ze vier avonden alleen, terwijl Dirk nog steeds gezinnetje speelde met mij. Mijn wraak smaakte zoet.
 

Mijn wijsgeren

Het hielp dat de buitenwereld van niets wist, op mijn drie beste vriendinnen na, die superdiscreet zijn. Zij waren mijn lifelines. Ik noem ze mijn wijsgeren. In mijn vorige leven was vriendschap een luxe geweest, nu was het een noodzaak geworden. Ik zou niet weten wat ik zonder hen had gemoeten.

Maar een paar maanden geleden begonnen mijn wijsgeren bezwaren te maken tegen de situatie. Niet omdat ze me niet meer wilden steunen, maar omdat ze zich zorgen maakten om mijn symbiose met Dirk. Joosje kon inmiddels naar de havo, daarmee was ons doel vervuld. Maar wij gingen gewoon door met onze etentjes. Ze wezen me erop dat ik de realiteit buiten de deur hield, waardoor ik stilstond in mijn ontwikkeling. Ooit zouden de kinderen erachter komen dat ze een toneelstuk was voorgeschoteld. Dat ik had gepikt dat hun vader een ander had. Dat leek hun geen goed voorbeeld.

Voor mij was het een duwtje dat ik nodig had. Ik denk dat ik me al langer realiseerde dat het tijd was om afscheid van Dirk te nemen. En om de kinderen in te lichten. Ik moest door met mijn leven. En mijn dochters ook.
 

Een halve man

Het moment dat ik Dirk mijn beslissing meedeelde, leek op het gesprek van anderhalf jaar geleden. Maar dan andersom. Hij schrok bijna net zo als ik destijds. Hij had tot nu toe het beste van twee werelden gehad. Hij zei: ‘Voor mijn gevoel moet ik nu pas kiezen.’ Toen hoorde ik mezelf zeggen: ‘Je kan niet meer kiezen. Ik ben afgekickt.’ Alsof er een innerlijke stem naar boven kwam die ik had verdrongen. Zoals ik het bestaan van Annelies had verdrongen. Ik had me al anderhalf jaar tevreden gesteld met een halve man. Een halve man die mijn vertrouwen had geschonden. En nu was ik daar klaar mee. Dit keer was hij kapot, niet ik.
 

'Papa was wel erg vaak weg'

Onlangs hebben we het onze kinderen verteld. Dirk legde uit dat hij verliefd was op iemand anders. Hij klonk trouwens minder verliefd dan destijds. Terwijl ik me juist heel sterk voelde. Dat merkten de kinderen, denk ik. Ze waren minder geschokt dan we hadden gedacht. ‘Papa was wel erg vaak weg,’ zei Joosje. Voor hen ben ik blij dat we het zo hebben gedaan, anders waren ze waarschijnlijk net zo geschrokken als ik. We konden ze garanderen dat we goede vrienden zouden blijven, want dat was al gebleken.

Nu eten we een keer per week samen. Ik vind het gezellig als Dirk er is, maar ook prima als hij weggaat. Alleen al omdat er iets broeit tussen mij en een leuke man. Ik sta weer open voor de liefde. Dankzij mijn wijsgeren.’
 

Dit artikel staat in Kek Mama 08-2018.

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

we hebben het overleefd etp relatietherapie
Beeld: Shutterstock

Het zou zomaar kunnen dat je je een huissloof voelt en baalt van je seksleven, de ruzies en het gedoe. Dan is één ding zeker: tijd om je relatie te redden, al dan niet met hulp van een therapeut.

Samen met haar man Bae ging Sandra (49) naar een EFT-therapeut. Sandra en Bae zijn 11 jaar getrouwd en hebben een zoon, Josh van 6. Sandra heeft ook een dochter (16) uit een eerdere relatie.

“Het ging mis toen we een kind kregen. Dat overviel ons nogal – ik was al 43. We werken allebei hard, maar nu we een baby hadden, ging Bae nog meer werken. Hij was veel in het buitenland en als hij thuis was, zat-ie achter de laptop. Hij vluchtte letterlijk.

More content below the advertising

Ik was teleurgesteld. En ongerust natuurlijk, vanwege het feit dat hij Josh niet leuk vond. Ik voelde me aan mijn lot overgelaten, hij voelde zich schuldig. Hoewel we geen ruzies hadden, was ik boos. Omdat hij het liet afweten. En omdat ik zo verschrikkelijk moe was. Natuurlijk probeerde ik erover te praten, maar Bae is mijn Aziatische Willem de Zwijger. Praten kan hij niet. Ik kan dat wel goed, maar het houdt op als je voortdurend op een muur van stilzwijgen stuit.
 

EFT-therapie

Een jaar of twee klooiden we zo aan en toen vroeg ik Bae: ‘Wil je met mij in relatietherapie? Ik houd van je, en ik wil dat dat zo blijft.’ Gelukkig zag hij ook dat we bezig waren elkaar uit het oog te verliezen. Ik ging op zoek naar een EFT-therapeut, dat had een vriendin me aangeraden, en ik had het boek Houd me vast van EFT-grondlegger Sue Johnson gelezen. EFT staat voor emotionally focussed therapy. Het draait om zoeken naar de emotie achter je doen en laten.

Op naar Bram, de therapeut die ik had uitgekozen. Het was ergens in een Vinex-wijk. Tussen ons in stond een doos tissues en wij vertelden Bram dingen die we nog nooit tegen elkaar hadden gezegd. Ik dacht bijvoorbeeld steeds: o jee, hij vindt ons kind niet leuk, maar ik ontdekte al pratend dat ik het eigenlijk zélf niet zo leuk vond dat ik weer een kind had gekregen. Natuurlijk vond ik Josh lief en hield ik van hem, maar het was zo anders dan de eerste keer dat ik moeder werd en op een roze wolk zat.

Mijn dochter ging al bijna naar de middelbare school, en nu kon ik weer helemaal opnieuw beginnen. Bovendien was mijn dochter om de week bij haar vader, en voor de geboorte van Josh konden Bae en ik dan doen wat we wilden. Naar Parijs of lekker uit eten. Ik vond het zwaar dat we die vrijheid niet meer hadden. Ik deed boos, maar eigenlijk was ik vooral bang. Dat Bae bij me weg zou gaan, dat ik geen goede moeder zou zijn voor Josh.

Nog een eyeopener: dat ik het gevoel had alles alleen te moeten doen, kwam doordat ik geen hulp durf te vragen. Ik kan woedend alles in mijn eentje blijven doen, maar ik zou ook kunnen zeggen: ik ben kapot, ik red het niet meer, wil je me alsjeblieft helpen? Hulp vragen bleek in de praktijk verrassend simpel: gewoon een duidelijke, gerichte vraag stellen en dan doet Bae het.
 

Lees ook
‘Moeders moeten leren om hulp te vragen’ >

 

De man met de laatjes

Bae ontdekte dat hij zich onzeker voelde over het vaderschap omdat hij zelf geen erg capabele vader heeft gehad. Ook legde hij uit hoe hij met emoties omgaat. ‘Ik stop ze in een laatje, en dat laatje doe ik dicht.’ Waarop de therapeut zei: ‘O, is dat wat je wilt? Dat Sandra jou ziet als de man met de laatjes?’ Sindsdien noem ik hem gekscherend ‘de man met de laatjes’.

Het werd Bae wel duidelijk dat hij met zijn zwijgen onze relatie kapotmaakte. Hij is een echte Aziaat – hoe moeilijker hij iets vindt, hoe harder hij gaat lachen. Nu zie ik aan zijn gezicht dat hij het ergens niet mee eens is, dan trekt hij op een bepaalde manier met zijn mond. ‘Jij wilt dat dus niet?’, vraag ik dan.
 

Groei

Door de therapie kreeg ik meer begrip voor de moeite die het Bae kost om over gevoelens te praten. Wat het ook heeft opgeleverd, is dat we er grappen over kunnen maken: ‘Wat heeft Bram nou gezegd?’ Al moet ik zeggen dat we met onze neiging overal grappen van te maken tijdens de therapie zelf niet wegkwamen. ‘Sorry, wat gebeurt er nu? Ik begrijp het niet’, zei Bram dan. Als we nu tijdens een serieus gesprek iets proberen weg te lachen, zeggen we nog steeds tegen elkaar: ‘Sorry, wat gebeurt er nu?’

Ik vond het trouwens echt leuk met elkaar te werken aan iets wat zo belangrijk is. Tegen vrienden zeg ik ook altijd: ga in godsnaam in therapie, liefst wanneer je relatie nog goed is. Het ouderschap gaat ons ook steeds beter af. We zijn erin gegroeid. Daar heeft de therapie aan bijgedragen. Vooral omdat we nu van elkaar weten hoe we erin staan. De lucht klaren was genoeg, al mis ik onze weekjes in Parijs nog steeds.”
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

wraak ex
Beeld: Pixabay

Als je wordt belazerd door je man, is niks zo lekker als een potje revanche. Niet netjes, absoluut niet, wel goed voor je humeur.

Silvana, moeder van Jordy (10). “Ik volgde het voorbeeld van televisievrouw Tineke Verburg, die de knoopjes van zijn overhemden knipte toen ze erachter kwam dat haar man vreemdging. Op elk hemd bevestigde ze een kaartje met de tekst: ‘Ze kan toch zo goed naaien?’ Toen ik dat op internet las nadat mijn man me had bedrogen, heb ik eerst gegierd van het lachen, waarna ik alle gulpen van zijn broeken kapottrok. Op de post-it die ik op zijn kledingkast plakte stond: ‘Omdat je hem zo graag uit je broek laat hangen.’”
 

More content below the advertising

Een bloemetje

Stella, moeder van Ivy (11) en Liz (7). “Hij ruilde me in voor een meisje dat twintig jaar jonger was dan ik. Ik dacht: hij heeft gewoon een midlifecrisis. Stom, pijnlijk, maar we komen er wel overheen. Twee maanden nadat hij zijn biezen had gepakt, bleek het meisje zwanger. ‘Hoe praat ik recht wat onherstelbaar krom is bij onze dochters?’ vroeg ik mijn man. ‘In plaats van met verwijten te strooien kun je ook een bloemetje sturen om ons te feliciteren’, zei hij. Ik ben niet snel kwaad te krijgen, maar nu voelde ik een ongekende woede opkomen. Hij kon zijn bloemetje krijgen. Met zijn creditcardgegevens bestelde ik een grafkrans, die ik liet bezorgen bij haar stulpje. Vrienden worden we nooit meer, maar onze dochters zijn gelukkig wel verliefd op hun nieuwe broertje.”
 

Hoe bedoel je, karma

Jonathan, vader van Bowie (6) en Nick (4). “Ik vrees dat mijn ex nooit eerlijk is geweest. Niet over haar vrije avonden, niet over het geld dat ze uitgaf als ze ging shoppen en al helemaal niet over wat ze onze kinderen op de mouw speldde over onze scheiding. Alles nam ze mee toen we uit elkaar gingen: de meubels, de kinderen en meer dan de helft van mijn inkomen. Eén ding vergat ze: het staatslot dat ze zelf had gekocht, en waar – hoe bedoel je, karma – drieduizend euro op was gevallen. Een schrale compensatie voor het geld dat ze me maandelijks kost, maar ik heb er een fijn reisje naar Kaapverdië van betaald.”
 

Zoete wraak

Shalaya, moeder van Junion (8) en Keano (6). “Wraak is nooit zo zoet als ze beloven, maar de suiker in zijn tank kwam dicht in de buurt. Toen ik mijn ex betrapte op een affaire en had achterhaald waar ze woonde, ben ik naar haar huis gereden. Zijn auto stond inderdaad voor haar deur. Ik heb hem zorgzaam afgetankt met drie kilo biologische basterdsuiker. In het holst van de nacht kwam hij thuis met een taxi. Zijn koffer stond al in de voortuin.”
 

Gelukkiger dan ooit

Zola, moeder van Naraya (2). “Na de zoveelste teleurstelling pakte ik mijn dochter op en vertrok naar mijn moeder. ‘Je redt het nooit zonder mij!’ riep hij me na. Waarop ik hem terugpakte met de mooiste wraak die een mens kan nemen: ik werd gelukkiger dan ooit."
 

Gratis mee te nemen

Joëlle, moeder van Mirre (9) en Yaël (5). “Zijn ex gooide hem het huis uit. Ik was verliefd en voor ik het wist floepte ik eruit: ‘Je kunt wel een tijdje bij mij en de kinderen bivakkeren.’ Hij zat voor zijn werk toch meestal in het buitenland. En zijn meubels dan, vroeg hij, had ik daar dan ook plek voor? Diezelfde avond stond er al een gigantische antieke kast in mijn keuken; een erfstuk van zijn ouders. Ik was een beetje overdonderd, maar vond het aanvankelijk wel prima. Een paar dagen later zag ik ’s ochtends vroeg een appje op zijn telefoonscherm springen: ‘Slikte ze het?’ Toen ik de hele conversatie openklikte, las ik hoe hij mij gebruikte voor ‘gratis meubelopslag’ en ‘geile seks’, want ‘zo’n verliefde chick is overal voor in.’ Zodra hij naar zijn werk was, parkeerde ik zijn kast in de voortuin met een briefje ‘Gratis mee te nemen.’ Ik appte hem een foto met de tekst: ‘Alles heeft een prijs, zelfs gratis meubelopslag bij verliefde, geile chicks.’ Twee uur later reed meneer een aanhangwagen voor.”
 

Lees ook
'Mijn ex is sinds onze breuk jaloerser dan ooit' >


 

Tijd voor een carrièreswitch

Leonard, vader van Benthe (9), Lene (8) en Janne (4). “Onze spaarrekeningen, onze aandelen – alles had mijn ex zonder overleg opgenomen en in haar niet levensvatbare administratiekantoor gepompt. Ik kwam er pas achter toen we – om heel andere redenen – gingen scheiden en ik niet eens geld had om de mediator te betalen. Ze eiste maximale partner- en kinderalimentatie, op basis van mijn hoge inkomen. Ik vond het opeens hoog tijd voor de carrière-switch waarvan ik al jaren droomde, en kon haar met mijn nieuwe, modale inkomen maar een fractie betalen van wat ze eiste. Ze had genoeg geld verbrast. Nu, bijna twee jaar later en met sinds kort een nieuwe, goed betalende baan, zijn we minder on speaking terms dan ooit, maar ik bouw weer aan spaarpotten voor onze dochters.”
 

Prachtige vakantiefoto's

Rianka, moeder van Nout (6) en Lola (4). “Mijn man bleek er ons hele huwelijk lang een schaduwboekhouding op na te hebben gehouden. We werkten allebei hard in ons bedrijf, maar konden volgens hem geen vakantie betalen. Nieuwe kleren, mijn droomvloer – alles vond hij te duur. Op een dag viel er een vette belastingaanslag op de mat. Mijn man bleek elk jaar ruim een halve ton meer te verdienen dan hij me had verteld. Het geld sluisde hij weg naar een stiekeme spaarrekening. Tien jaar lang leugens, dat overleeft geen huwelijk. Ik eiste een alimentatie gebaseerd op zijn werkelijke inkomen. Het eerste jaar na de scheiding heb ik met de kinderen de reis gemaakt die we volgens mijn ex nooit konden betalen. De foto’s staan nog steeds op Facebook.”
 

'Oh, die is van hem'

Annejet, moeder van Sterre (5) en Simon (3). “Terwijl ik tot in het holst van de nacht de muren van mijn nieuwe appartement sausde, sliep zijn nieuwe vriendin al op mijn plek in ons echtelijk bed. De kinderen en ik waren nog geen dag verhuisd, mijn spullen lagen nog in het nachtkastje. Hij kon het ook niet helpen dat hij zo snel een nieuwe vriendin had, zei mijn ex, liefde kun je nu eenmaal niet sturen. Líefde. De kilte en schaamteloosheid waarmee hij het verkondigde na zeven jaar huwelijk; ik trok het niet. Tijdens een feestje bij mijn oude buren kwam de nieuwe vriendin binnenstappen. Ik voelde me als oud vuil aan de kant gezet, zowel door mijn ex als de buren. Ik besloot een praatje met haar te maken. Al snel flapte ze eruit dat ze in mijn nachtkastje had gekeken en mijn speeltje had gevonden. ‘Die grote zwarte?’ zei ik. ‘Die is niet van mij hoor, maar van hem.’ Ze zijn nog steeds samen, maar het verhaal doet het goed op feesten en partijen.”
 

Hole-in-one

Audrey, moeder van David (10). “Dat Norbert en ik in goed overleg uit elkaar gingen, was voor hem geen reden me tijdens de scheiding ook maar een beetje tegemoet te komen. Het huis, het geld, de auto, onze spullen: niks wilde hij delen. Toen hij de kinderalimentatie ook nog tot een minimum wist te brengen terwijl onze zoon grotendeels bij mij zou wonen, heb ik zijn super-de-luxe, peperdure golfset op Marktplaats gezet en verkocht. Ik kreeg er een fractie van de waarde voor, maar van het geld kon ik evengoed een nieuw servies en een wasmachine kopen. Zijn getier heb ik genegeerd; hij kon me toch niet meer de hersens inslaan met een golfclub.”
 

Yes, dárling

Mionée, moeder van Dani (3). “Ik was twintig weken zwanger toen mijn vriend bedacht dat hij een gezin toch niet zag zitten. Een week na zijn vertrek ontdekte een vriendin dat hij op Tinder zat. Toen hebben we samen een nep-profiel aangemaakt, dat meteen een match maakte met het zijne. Wekenlang hebben we hem het hoofd op hol gebracht met internetfoto’s en spannende tekstjes. De eerste echte date werd onze apotheose: in plaats van zijn droomvrouw van de foto’s kwam een van onze beste homovrienden opdagen – compleet met gelakte nagels en hysterisch loopje. ‘Yes, dárling! Live is zoveel leuker dan Grinder!’ blèrde hij over het terras. Mijn ex wist niet waar hij het zoeken moest, hij zakte door de grond van schaamte. ‘Doe nou niet of je een echte man bent’, riep onze vriend nog steeds veel te hard. ‘Een vent met ballen laat zijn zwangere vrouw toch niet in de steek?’ Ik had er heel wat voor over gehad om het tafereel live te aanschouwen, maar heb er nog maanden om gelachen.”
 

Superstrak lijf

Niermala, moeder van Neha (8). “Hij belazerde me met de ene na de andere vrouw, en maakte me uit voor dikke, lelijke koe toen ik een punt zette achter onze relatie. ‘Doe het met zijn beste vriend!’ riepen mijn vriendinnen, maar ik had een veel beter alternatief. Ik viel tien kilo af en werk in zijn sportschool keihard aan een superstrak lijf. Terwijl hij met zijn halfkale kop traint aan zijn blubberbuik, steek ik hem de ogen uit.”


Dit artikel staat in Kek Mama 07-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >