verzwijgen uit elkaar kinderen
Beeld: Pixabay

Als je man een ander heeft maar je wil niet scheiden, kun je natuurlijk ook doen alsof er niets aan de hand is. ‘De kinderen waren toch al gewend dat hij er weinig was.’

Annemarie (40), binnenhuisarchitect, gescheiden van oncoloog Dirk (45), moeder van Elise (13) en Joosje (12).

“Anderhalf jaar geleden zei hij het. Dat hij bij me wegging. Hij hield veel van me, maar alleen nog als maatje, niet meer als geliefde.

Eerst dacht ik dat het een grap was. Wij gingen al vijftien jaar door voor het ideale paar. We vulden elkaar aan: hij was stabiel en rustig, ik een opgewonden standje. Dirk werkt keihard, maar ons gezin stond op nummer één. Hij was de ideale echtgenoot, de ideale vader. Zelfs onze hond overstelpte hij met liefde.
 

Hij koos voor haar

Toen kwam die afschuwelijke avond. De kinderen waren naar bed, we zaten bij de open haard met een glas wijn. Het klinkt als een cliché uit ouderwetse contactadvertenties. Maar clichés zijn er niet voor niets. Ik zat dromerig naar de vlammen te turen, af en toe een slokje. Toen zei hij, heel rustig, dat hij me iets wilde vertellen en begon zijn slechtnieuwsgesprek. Daar is hij in getraind als oncoloog. Hij moet patiënten kunnen vertellen dat ze doodgaan. Zo voelde het voor mij ook nu. Hij kwam meteen tot de kern, dat doen ze in die gesprekken. Hij was verliefd op een nieuwe collega. Daar had hij vergeefs tegen gevochten. Hij koos voor haar. Hij kon niet anders. Hoe moeilijk hij het ook vond, want hij hield nog steeds van me, en ongelooflijk veel van de kinderen. Toen liet hij een stilte vallen zodat ik kon reageren. Dat staat ook in de boekjes van slechtnieuwsgesprekken.
 

Plichtsgevoel

Maar ik reageerde niet. Ik had het gevoel dat ik in een frontaal auto-ongeluk was beland. Hoe reageer je dan? Je bent alleen maar verbaasd dat je nog leeft. En je blijft heel stil zitten. Toen ging hij verder. Door zijn verliefdheid had zich gerealiseerd dat we uit elkaar waren gegroeid, zei hij. Hij had zich de laatste jaren verveeld in ons huwelijk. Dat had hij nooit gezegd omdat hij geen gedonder wilde thuis. Hij had het veel te druk in het ziekenhuis. ‘Ik snap nu waarmee,’ stamelde ik nog. Hij dacht nu dat hij misschien al eerder was weggegaan als hij minder plichtsgevoel had. Een plichtsgevoel dat was ontstaan in zijn jeugd. Zijn eigen ouders waren ook gescheiden. Dat had hij heel erg gevonden.
 

Bovenaan de lijst met trauma's

Zijn vriendin had een zoon van vijf. Ook zij zou gaan scheiden. Annelies heet ze, ik kan haar naam nog steeds moeilijk uitspreken. Ik ben nog nooit zo geschrokken. Het is ongelooflijk wat het met je doet om van het ene op het andere moment verlaten te worden. Het staat bovenaan in de lijst met trauma’s.
 

'Zeg het niet tegen de kinderen'

Alles in me schreeuwde: ‘Neeee! Blijf bij me, blijf bij me!’ Maar hardop zei ik: ‘Rot op hier, als je hier niet wil zijn! Jij kunt helemaal niet zonder ons! Je bent gek!’ Ik hoopte dat hij wakker zou worden als ik hem de deur uit zette. Maar Dirk was al heel lang wakker, bleek. In zijn voorbereiding op dit gesprek had hij al een hotel geboekt. Zijn koffertje stond gepakt. Hij overhandigde me een slaappil, die ik desgewenst kon innemen. En een recept voor meer. Hij vroeg me dringend het nog niet te zeggen tegen de kinderen. Ik wist dat hij het moment dat zijn ouders hem hadden verteld dat ze uit elkaar gingen, op zijn negende, afschuwelijk had gevonden. Hij hoopte dat ik wat dat betreft wilde wachten tot het stof was neergedwarreld. Dat stof was wat mij betreft een hele woestijn. Maar ik moest er ook niet aan denken de kinderen in te lichten. Dus daar stemde ik in toe. We spraken af dat we zouden zeggen dat Dirk de volgende dag naar een congres in Frankrijk moest. Dat waren ze wel gewend.
 

Lees ook
Het slechtnieuwsgesprek: 'Hoe vertel je aan je kind dat je uit elkaar gaat?' >

 

Verdoofd

Die nacht heb ik een uur geslapen. Dankzij de slaappil. Ik droomde dat Dirk wegging. Toen ik wakker werd, dacht ik opgelucht: het is maar een nachtmerrie. Tot ik me realiseerde dat het waar was. Ik begon te trillen. Ik pakte de overgebleven wijn, die dronk ik snel op. Dat verdoofde. Ik had ook nog ergens sigaretten liggen, die ik achter elkaar oprookte.

Op de automatische piloot gaf ik de kinderen ontbijt, ik maakte de broodtrommeltjes klaar, bracht ze naar school. Ik meldde me ziek op mijn werk. Haalde de slaappillen bij de apotheek. ’s Avond kwam Dirk afscheid nemen voor zijn zogenaamde vertrek naar Frankrijk. De meiden sprongen in zijn armen en vroegen of hij bij Disneyland Mickey Mouse-knuffels voor ze kocht. De volgende weken dronk ik een fles wijn per avond. Bij de pillen. Daardoor sliep ik nog een beetje. Om wakker te worden in een paniekaanval. Ik deed mijn best om niks te laten merken aan de kinderen. Zij hadden gezellig app-contact met Dirk. Zelf nam ik geen contact op. Uit trots. Maar het was niet te doen. Ik voelde me alsof ik met een afgezaagd been en een afgezaagde arm in een revalidatiekliniek zat. Terwijl de zager ervandoor was met iemand anders.
 

'Misschien is er een middenweg?'

Ik miste de zager tot in elke vezel. Ik was bang dat ik ging doordraaien. Na drie weken nam ik een besluit. Ik had Dirk nodig in mijn leven. Zelfs al moest ik die vrouw accepteren. Ik belde Dirk en vertelde dat het me zo niet lukte van hem af te komen. Ik zei dat ik niet cold turkey kon afkicken. Dat ik methadon nodig had. Hij wilde me die methadon graag verstrekken. Hij voelde zich schuldig voor zijn verraad. En hij miste mij ook, na vijftien jaar samen. Misschien was er een middenweg te vinden. Als ik inderdaad bereid was te accepteren dat onze relatie niet meer exclusief was. Dan zouden we ook de kinderen kunnen sparen.

Toen kwam hij met een wel heel onconventioneel idee. Blijkbaar had hij daar al een tijdje over nagedacht, zoals hij alles van tevoren uitdoktert. Konden we niet gewoon verzwijgen voor de kinderen dat we uit elkaar zijn? De kinderen waren er aan gewend dat Dirk weinig thuis was vanwege zijn werk. Dirk stelde voor dat hij in het vervolg vier keer per week zou komen eten, en daarna zogenaamd naar het ziekenhuis zou vertrekken. In het weekend zou hij na de sportwedstrijden met de kinderen zeggen dat hij naar zijn weekenddienst moest. Zo hoefden de meiden niet te lijden hebben onder de scheiding.

Dirk stelde voor dit plan in ieder geval uit te voeren tot Joosje een havo-advies kreeg. Scheidingen hebben effect op de leerresultaten van kinderen. Kinderen met gescheiden ouders stromen gemiddeld een jaar later uit op school. Joosjes Cito-toets wees vmbo/havo uit. We hoopten dat ze naar de havo kon. Ik dacht een week na. Toen ging ik akkoord. Als ik het kon opbrengen vier keer per week met Dirk te eten, zou het geluk van mijn kinderen niet aan diggelen worden geslagen. Ik vond het feit hij me verliet al erg genoeg. Dit verdriet wilde ik er niet bij hebben.
 

'Mijn wraak smaakte zoet'

We hebben het lang volgehouden. In het begin was ik zo gespannen als een veer. Ik vond het zo afschuwelijk dat hij daarna naar Annelies vertrok. Maar na een tijdje begon ik me te verheugen op de etentjes. Dirk ook, dat voelde ik. Annelies protesteerde bij hem. Zij had zelf geen contact meer met haar ex, die woedend is. Nu at ze vier avonden alleen, terwijl Dirk nog steeds gezinnetje speelde met mij. Mijn wraak smaakte zoet.
 

Mijn wijsgeren

Het hielp dat de buitenwereld van niets wist, op mijn drie beste vriendinnen na, die superdiscreet zijn. Zij waren mijn lifelines. Ik noem ze mijn wijsgeren. In mijn vorige leven was vriendschap een luxe geweest, nu was het een noodzaak geworden. Ik zou niet weten wat ik zonder hen had gemoeten.

Maar een paar maanden geleden begonnen mijn wijsgeren bezwaren te maken tegen de situatie. Niet omdat ze me niet meer wilden steunen, maar omdat ze zich zorgen maakten om mijn symbiose met Dirk. Joosje kon inmiddels naar de havo, daarmee was ons doel vervuld. Maar wij gingen gewoon door met onze etentjes. Ze wezen me erop dat ik de realiteit buiten de deur hield, waardoor ik stilstond in mijn ontwikkeling. Ooit zouden de kinderen erachter komen dat ze een toneelstuk was voorgeschoteld. Dat ik had gepikt dat hun vader een ander had. Dat leek hun geen goed voorbeeld.

Voor mij was het een duwtje dat ik nodig had. Ik denk dat ik me al langer realiseerde dat het tijd was om afscheid van Dirk te nemen. En om de kinderen in te lichten. Ik moest door met mijn leven. En mijn dochters ook.
 

Een halve man

Het moment dat ik Dirk mijn beslissing meedeelde, leek op het gesprek van anderhalf jaar geleden. Maar dan andersom. Hij schrok bijna net zo als ik destijds. Hij had tot nu toe het beste van twee werelden gehad. Hij zei: ‘Voor mijn gevoel moet ik nu pas kiezen.’ Toen hoorde ik mezelf zeggen: ‘Je kan niet meer kiezen. Ik ben afgekickt.’ Alsof er een innerlijke stem naar boven kwam die ik had verdrongen. Zoals ik het bestaan van Annelies had verdrongen. Ik had me al anderhalf jaar tevreden gesteld met een halve man. Een halve man die mijn vertrouwen had geschonden. En nu was ik daar klaar mee. Dit keer was hij kapot, niet ik.
 

'Papa was wel erg vaak weg'

Onlangs hebben we het onze kinderen verteld. Dirk legde uit dat hij verliefd was op iemand anders. Hij klonk trouwens minder verliefd dan destijds. Terwijl ik me juist heel sterk voelde. Dat merkten de kinderen, denk ik. Ze waren minder geschokt dan we hadden gedacht. ‘Papa was wel erg vaak weg,’ zei Joosje. Voor hen ben ik blij dat we het zo hebben gedaan, anders waren ze waarschijnlijk net zo geschrokken als ik. We konden ze garanderen dat we goede vrienden zouden blijven, want dat was al gebleken.

Nu eten we een keer per week samen. Ik vind het gezellig als Dirk er is, maar ook prima als hij weggaat. Alleen al omdat er iets broeit tussen mij en een leuke man. Ik sta weer open voor de liefde. Dankzij mijn wijsgeren.’
 

Dit artikel staat in Kek Mama 08-2018.

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden of blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?
 

Nollie (39), moeder van twee zonen (8 en 4) en een dochter (6), trok het niet meer, de eeuwige strijd met haar man Evert (43). Begin dit jaar vroeg ze de scheiding aan. “Ons eerste gesprek ooit was een woordenwisseling. Een verbale krachtmeting. Tijdens een teamleidersvergadering op kantoor, liep ik - amper zevenentwintig jaar - de vergaderruimte binnen en zag hem in één oogopslag zitten, de nieuweling: Evert. Het zoveelste grijze pak tussen de eindeloze andere grijze pakken binnen ons bedrijf, maar met één groot verschil: hij keek me aan met zo'n zelfingenomen, brutale blik, dat ik wist dat we aan elkaar gewaagd waren.
Ik vergiste me in wat cijfers, tijdens die vergadering. Hij zette me met een gevatte opmerking op mijn plek, ik gaf een grote mond terug. 'Aangenaam', zei hij een paar uur later bij de koffieautomaat, 'volgens mij zijn wij nog niet uitgepraat.' Die middag zaten we samen op de vrijdagmiddagborrel van het werk, dezelfde nacht nog bleef ik slapen. We zijn nooit meer uit elkaar gegaan.
 

Krachtmeting

Die eerste ontmoeting zette de toon voor hoe we met elkaar omgingen. De liefde tussen Evert en mij was groot; we klikten op alle fronten en we genoten van elkaar. Er was alleen één maar: onder al die positiviteit, bleef die continue krachtmeting gaande. Had ik een zware dag gehad op werk, dan was de zijne zwaarder. Ontdekte hij een leuk, nieuw restaurant, dan kende ik iets nog veel hippers. De grootste grapjas op een feestje: we streden zonder woorden om de eer. Wie de leukste ouder was wanneer de kinderen vriendjes mee naar huis namen. Wie het meest gereisd had. Het best zijn talen sprak. Het was dodelijk vermoeiend.
Het houdt je scherp, zo'n relatie. En we zorgden óók goed voor elkaar. Wanneer één van ons ziek was. Of gestrest. Of gewoon even tijd voor zichzelf nodig had, in een pittige fase met de kinderen. Toch kon geen van ons ooit echt klein zijn bij de ander, en zich echt laten troosten. Voor ons allebei gold dat als een teken van zwakte, en dus verlies.
 

Praktische aanpak

De ergernis daarover ontstond toen onze oudste zoon gepest werd op de basisschool. Lerarengesprekken en conclaven met de schooldirectie, Evert en ik deden ze fantastisch samen. We voerden allebei het hoogste woord, waren doortastend en onvermurwbaar. Samen regelden wij het wel even, dachten we. Wat klopte, want het pesten stopte. Maar delen hoe ik 's nachts wakker lag van de zorgen, hoe mijn hart brak als mijn zoon weer eens in tranen thuiskwam en ik zachtjes mee huilde: ho maar. Andersom raakte het Evert natuurlijk net zo hard, maar ook hij hield zijn diepste gevoelens voor zichzelf. We vonden elkaar in de praktische aanpak, en dreven op emotioneel vlak steeds verder uit elkaar. Eenzaam in je eigen relatie; dat gevoel gun je niemand.
Ik merkte het niet eens, in eerste instantie. Tot ik Ewoud tegenkwam, een vriend van vrienden. We raakten aan de praat op een tuinfeestje, en voor ik het wist vertelde ik hem alles wat in me omging. Mijn angsten, mijn onzekerheden. De zorgen die ik had over mijn zoon en hoe ik dat niet echt kon delen met Evert. Ewoud liet me praten. Had geen pasklare oplossingen of gevatte opmerkingen paraat, maar voelde gewoon met me mee. En dat was precies wat ik nodig had.
 

Softe toer

Ik vertelde Evert over mijn gesprekken met Ewoud. En over hoe erg ik die emotionele band tussen ons miste. Het eerste gesprek deed hij al af met een 'Zo, gaan we op de softe toer, meisje?'. 'Dit bedoel ik dus', reageerde ik. Overdreven, vond hij. Koud en ongeïnteresseerd als hij dat echt meende, vond ik. Weer kwamen we tegenover elkaar te staan. Vochten we voor ons gelijk. Terwijl het enige wat we echt hoefden te doen, namelijk simpelweg naar elkaar luisteren zonder strijd, niet bedachten.

Wat me ooit het meest in hem aantrok, werd ons breekpunt. Zelfs toen we onze problemen bespraken met een bevriende psycholoog, probeerden we allebei nog ons verhaal zoveel mogelijk vol levenswijsheid en inzichten te vertellen. Wát een schertsvertoning.


Lees ook:
'We namen meer genoegen met elkaar dan dat we voor elkaar kozen' >

 

Twee kapiteins

Dit was gewoon wie we waren, realiseerde ik me. En niet alleen ik, Evert deelde mijn inzicht. Twee kapiteins op één schip, dat werkt gewoon niet. Misschien was het best te leren, om af en toe een stap opzij te doen en de ander gewoon te horen. Zonder meteen weer met oplossingen en wijsheden te komen. Maar de jarenlange strijd had ook iets gedaan met ons gevoel voor elkaar. Evert en ik hielden van elkaar als de vader en moeder van onze kinderen, maar de liefde voor elkaar als partners, was aan alle strijd ten onder gegaan. Zelfs de seks was al tijden dood, want hoe kun je nou echt vrijen, als je altijd maar bezig bent met scoren?
Begin dit jaar vroegen we gezamenlijk de scheiding aan. Binnen drie maanden waren we eruit, oplossingsgericht als we altijd zijn. We hebben het beklonken met een gezinsetentje. Sindsdien - ik woon de helft van de tijd met de kinderen in ons huis, Evert in een appartement even verderop - is onze relatie stukken beter. Zie ik ook weer zijn leuke kanten, en lachen we weer. Ik hoef niet meer van hem te winnen en hij niet van mij, en samen doen we ons best het zo fijn mogelijk te houden voor de kinderen. Hebben we uiteindelijk toch nog allemáál gewonnen."

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

man komt te snel klaar
Beeld: Pexels

De man van Annelize (39) bereikt tijdens het vrijen binnen tien seconden een orgasme. ‘Begin ik net een beetje op te warmen, is ‘ie alweer klaar.’ Seksuoloog Mandy Ronda geeft tips.

Een jaar na haar scheiding kwam Annelize, moeder van twee kinderen (8 en 6), de man van haar dromen tegen. Hij had alleen één probleempje, ontdekte ze meteen tijdens de eerste date. “We waren uit eten geweest en namen nog een afzakkertje bij mij thuis. Binnen de kortste keren lagen we te zoenen op de bank. Na een minuut of wat deinsde hij geschrokken terug. ‘Sorry’, zei hij, een beetje beschaamd. Ik begreep niet wat hij bedoelde, tot hij wat ongemakkelijk naar zijn kruis greep: hij was klaargekomen in zijn boxershort.

Wat schattig, dacht ik, hij raakt zo opgewonden van me, dat hij het niet aankan. Maar inmiddels zijn we getrouwd en drie jaar verder, en de seks heeft nog nooit langer geduurd dat twee minuten. Zodra hij me penetreert, is hij binnen tien seconden klaar. Precies wanneer ik net een beetje begin op te warmen.”
 

Zelf kan ‘ie het wel

“Hij heeft het al zijn hele leven, zegt hij, en weet niet beter. Alleen met masturberen gaat het minder snel. Tenzij ik het doe natuurlijk, want dan is het zo gepiept. We hebben weleens een verdovende crème geprobeerd, maar die werkte niet. Alleen het opsmeren bracht hem al bijna tot een hoogtepunt. Ik ben wél anders gewend, en stoor me inmiddels zo aan zijn probleem, dat ik langzamerhand begin te verlangen naar seks met een andere man. Wanneer we er weer eens over hebben gepraat, stelt hij zijn routine meestal wel even bij. Neemt meer de tijd voor mij, masseert me, en verwent me met zijn vingers of tong. Zodat ik ook geniet, voordat hij zijn tien seconden lol heeft. Maar na een week komt daar meestal de klad weer in, en bestaat de seks alleen nog maar uit vluggertjes.”
 

Aandoening

Het goede nieuws: er valt wat aan te doen, zegt seksuoloog Mandy Ronda. “Oók als een verdovende crème niet werkt. Dat is bovendien alleen maar symptoombestrijding, evenals de antidepressiva die de huisarts nog weleens voorschrijft bij dit probleem - terwijl er waarschijnlijk een heel ander probleem achter ligt.” Veel mannen denken dat ze te snel klaarkomen, maar slechts een heel klein percentage lijdt zoals de man van Annelize daadwerkelijk aan premature ejaculatie, zegt ze. “Dat is een aandoening, waarbij een man altijd tussen de nul en honderdtwintig seconden tot een orgasme komt, en het point of no return niet voelt aankomen.”

 

Lees ook:
‘Ik heb gewoon écht geen zin in seks’ >

 

Trucjes

Mandy begeleidt stellen én single mannen die hiermee te maken hebben. “Vaak blijkt dat spanning, faalangst en prestatiedruk de boosdoeners zijn”, zegt ze. “En heel soms is er sprake van een overgevoelige eikel, door een tekort aan de neurotransmitter serotonine bij depressie, of door een overschot aan adrenaline door stress.”

Neem het serieus, praat erover, en zoek hulp bij een seksuoloog, is haar advies. “Het is geen diagnose waar je zomaar vanaf komt, maar er zijn wel een paar trucjes om ermee om te gaan. Wissel wat vaker van standje, bijvoorbeeld. En als hij dan nog steeds te snel klaarkomt, kan hij tijdens het masturberen  - dus zonder prestatiedruk van zijn partner - proberen het klaarkomen zo lang mogelijk uit te stellen. Dat kan met behulp van ademhalingstechnieken en bekkenbodemtraining. Zo leert hij in contact te komen met zijn lichaam en te herkennen wanneer het point of no return zich aandient.”

Erkennen dat je dit probleem hebt is spannend, dus hulp zoeken is dapper, vindt Mandy. “Het is alleen maar hoe je het bekijkt: zie het niet als hulp zoeken voor een probleem, maar als skills halen om een betere minnaar te worden.” En daar wordt toch iedereen gelukkig van?
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >