iphone verslaafd
Beeld: Pexels

De man van Caroline verzet geen stap zonder smartphone. “Hebben we net gevreeën, zit-ie alweer te appen.”

Vrijdagavond acht uur. Joost en ik ploffen op de bank met sushi en witte wijn. Gaar van een drukke week, klaar voor een avondje samen. Na twee happen en drie slokken hoor ik een piepje – in tweevoud. Hee, de vriendengroep is wakker en begint met een appbombardement over een feestje volgende week.

Voor ik het doorheb, zitten we allebei verwoed mee te appen. 64 berichten later ben ik het beu. We zijn met z’n allen allang en breed off topic bezig en hoewel het reuze gezellig en lollig is, was dit nou net niet mijn idee van een avondje met z’n tweeën. Ik zet m’n iPhone op stil en flikker hem in een hoek. En verwacht van Joost dat hij hetzelfde doet.
 

Onafscheidelijk

Het voelt zo langzamerhand alsof we thuis niet meer met z’n vieren zijn, maar dat er op een onbewaakt ogenblik twee volwaardige gezinsleden zijn binnengeslopen. Ze eten nog net niet mee. Want de enige telefoonregel die we tot dusver hebben, is dat onze iPhones door niemand – dus ook niet door onze dochters Mara (5) en Hanna (3) – gebruikt worden als we aan tafel zitten. Een regel die we overigens zelf regelmatig overschrijden, al is het maar om tijdens het eten te Skypen met een van de oma’s of een lollig filmpje te maken van Hanna die eigenhandig een yoghurthaarmasker fabriceert. En ach ja, dan gooien we dat direct maar in de app-groep van de familie.

Toch stoort dat ding me. Joost en z’n iPhone zijn namelijk onafscheidelijk. Sterker nog: zijn telefoon is zijn leven. Staat een afspraak niet genoteerd in zijn digitale agenda, dan bestaat-ie volgens hem niet. Laatst keek hij me met grote ogen aan toen ik tijdens de ochtendspits terloops melde dat ik zo’n zin had in vanavond.
“Hoezo vanavond, wat ga je doen dan?”
“Nou, ik ben om zes uur weg. Eten met Joan, Maud en Lotte. Daarna gaan we vast nog even de kroeg in. Dat heb ik echt al drie keer verteld.”
 

"Je hebt het zeker niet geappt of gemaild"

Terwijl mijn irritatie toeneemt, pakt Joost zijn telefoon. “Ik weet van niks. Het staat niet in mijn agenda. Je hebt het zeker niet geappt of gemaild.” Ik ontplof. Moet ik nou echt elke afspraak van wie dan ook in dit gezin appen of mailen? Hoofdschuddend loop ik naar de keuken. Waar is het hier misgegaan? En hoe kunnen we het tij keren? Want dit gebeurt me vaker dan me lief is.

’s Avonds uit ik mijn ongenoegen bij mijn vriendinnen. We zuchten, steunen en kreunen en lachen elkaar vervolgens keihard uit. Zonder dat we het zelf doorhebben, kijken we namelijk al mopperend op onze telefoons of er nog berichten zijn binnengekomen. Collectief verdwijnen ze van tafel.

Mijn grootste irritatie is ook mijn grootste valkuil. Zelf check ik thuis ook veel te vaak mijn mail, Facebook,  Instagram, het nieuws en Buienradar. Ik ben net zo verknocht aan mijn iPhone als Joost, maar vastberaden daar verandering in te brengen. Daarom ligt die vaker in de kast, in plaats van op de bank naast me. En als ik de verleiding niet kan weerstaan om bij elk piepje op te springen, moet-ie maar opstil. Ik ben cold turkey aan het afkicken van deze irritante verslaving.
 

Telefoon op zijn nachtkastje

Joost ziet dat geheel anders. Hij is heus niet verslaafd. Vindt hij zelf. Bovendien: gezien zijn leidinggevende functie in een bedrijf dat van zeven uur ’s ochtends tot elf uur ’s avonds is geopend, moet hij altijd bereikbaar zijn. ’s Nachts ligt zijn telefoon op zijn nachtkastje, voor het geval er wordt ingebroken en de beveiliging belt. Helaas gebeurt dat ook met enige regelmaat.

Overigens, vóór die telefoon op het nachtkastje belandt, maakt hij trouw z’n online rondje. Even de mail checken, YouTuben, nu-punt-en-ellen, Facebooken en natuurlijk apps versturen naar dertig groepen waarin hij zit. Ik doe m’n best al het gepiep naast me te negeren, maar ondertussen vind ik het bloedirritant. Ik wil niet gestoord worden als ik slaap of daar wat anders uitvreet – toch gaat mijn telefoon mee naar bed omdat hij ook dienstdoet als wekker. Dus ja, als Joost dan toch nog even ligt te swipen, kan ik net zo goed even meedoen. Zo ben ik dan ook wel weer.

Regelmatig (lees: elke avond) liggen we in bed naast elkaar te internetten. Gezichten blauw van het licht, vingers koud van het swipen. Op een avond kijk ik naar Joost. Die ligt op zijn buik, telefoon op zijn kussen, te kijken naar de top tien van The Voice-audities van de wereld (vraag me niet waarom). Ineens schiet me het gesprek te binnen dat we onlangs samen hebben gevoerd. Over ons seksleven, dat nogal is ingekakt sinds de meiden er zijn. Want moe, geen zin, te laat, ga zo maar door. Ik bedenk me dat die meiden een slap excuus zijn. Tegen de tijd dat wij zijn uitgeswiped, vallen mijn ogen dicht en wil ik alleen nog maar slapen. Niet de meiden, maar die telefoons hebben invloed op ons leven tussen de lakens.
 

"Dit méén je niet"

Ik mik de mijne op mijn nachtkastje, pak die van hem af en verleid Joost tot een gezellig onderonsje. Terwijl we fijn samen bezig zijn (moeten we echt vaker doen!), hoor ik naast me alweer een app binnenkomen. Ik negeer het geluid en focus me op de lekkere man die op me ligt. Achteraf loop ik van de badkamer terug naar bed. Net als ik wil zeggen hoe fijn ik het vond, zie ik hoe Joost nog gauw een appje verstuurt. “Dit méén je niet!” Ik kruip naast hem en keer hem boos de rug toe. Licht uit en slapen. 

De volgende dag geeft Joost toe dat het geen handige zet van hem was. We staan in de badkamer onze tanden te poetsen, kijken elkaar aan en schieten allebei in de lach. We gaan ons leven beteren. De telefoons gaan in Huize Pelders vaker aan de kant. Bij het ontbijt vraagt Joost naar mijn planning voor de komende weken. Afspraken, verplichtingen, wat staat er allemaal op de agenda? “Caro, zet het even op de app alsjeblieft. Dan synchroniseer ik dat meteen met mijn agenda. Anders kan ik het echt niet onthouden.” Ik geef hem een knipoog en beloof het. Volgens mij hebben we nog een lange weg te gaan.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

verliefd op twee mannen
Beeld: Pixabay

De ouders van Janine (29) wilden haar niet meer zien toen ze zwanger werd van de Turkse Berat. Een jaar later kreeg ze een geheime affaire met haar hoogblonde jeugdliefde. “Mijn ouders zouden een gat in de lucht springen als ik voor Jelle koos.”

“Berat is lief, zorgzaam en trouw. Hij werkt hard en is een fantastische vader voor Meltem. En dan is hij ook nog eens ontzettend knap. Een droomman. Mijn vriendinnen en ik gingen niet voor niks vijf jaar geleden altijd naar de kroeg waar hij werkte. Drie maanden speelde hij hard to get, met zijn stralende lach en knipogend naar alle vrouwen. Toen ik hem uiteindelijk mee uit vroeg, bekende hij dat hij me al niet meer uit zijn hoofd kreeg sinds de eerste keer dat hij me zag. Sinds die eerste date zijn we onafscheidelijk.
 

Hollandser dan mijn ouders

Berat komt uit een traditioneel Turks gezin, mijn ouders wonen in een Zeeuws dorp waar ze zelden of nooit een buitenlander zien. Pap en mam schrokken zich rot toen ik aankwam met een immigrant – zoals mijn vader hem noemt. Onzin: Berat is geboren en getogen in Nederland. Hij kookt meestal aardappels, groente en vlees en is een trouw aanhanger van Feyenoord. Ha, hij is eigenlijk Hollandser dan mijn ouders die met eten experimenteren en op salsa zitten.

‘Pas maar op, voor je weet draag je een hoofddoek en moet je je bekeren’, zei mijn vader. Nogal vooringenomen, want Berat is niet eens praktiserend moslim. Zijn ouders wel, maar zij hebben nooit een seconde moeilijk gedaan over mijn afkomst. Toen ik zwanger werd, waren ze in de zevende hemel. Ze overlaadden ons met cadeaus en stopten me vol met eten. Ik kwam 25 kilo aan en heb amper iets voor de babyuitzet hoeven kopen.
 

Aan een dood paard kun je niet trekken

Mijn vader was echter onverzettelijk: ‘Als jij je kind opvoedt in die cultuur, hoef je hier niet meer over de vloer te komen.’ Was-ie helemaal gek geworden: ik was gelukkig met de liefde van mijn leven en dolblij met mijn zwangerschap. Is dat niet het enige wat je moeten wensen voor je kind?

Na de bevalling zijn mijn ouders één keer op kraambezoek geweest. ‘Het ga jullie goed’, sprak mijn vader – en liep voorgoed de deur uit. Ik heb drie dagen gehuild om daarna de knop om te zetten. Aan een dood paard kun je niet trekken, al is de breuk heel verdrietig en bijna niet te verteren.
 

Jelle

Maar nu is er Jelle. Mijn jeugdliefde, de jongen van wie ik mijn eerste kus kreeg. Hoogblond en de zoon van vrienden van mijn ouders. We waren vijftien jaar en stapelverliefd. Mijn ouders gingen ervan uit dat we ooit zouden trouwen. Na drie jaar verkering trok ik naar de Randstad om te studeren, en Jelle naar Groningen. Al snel verloren we contact: in de hectiek van mijn studentenleven had ik niet eens echt liefdesverdriet. Ik studeerde af, ontmoette Berat en dacht nooit meer aan Jelle.

Tot ik hem negen jaar later tegen het lijf liep op een festival. Ik was twintig weken zwanger en bestelde een spa rood, hij een meter bier. Mijn hart miste twee slagen toen ik naast hem stond. ‘Zo, jij hebt niet stilgezeten’, wees hij naar mijn zwangere lijf. ‘Jij ook niet’, lachte ik, terwijl ik een tikje gaf op zijn bierbuikje. Ik was gek op Berat, mijn leven klopte aan alle kanten, en toch wilde ik op dat moment niets liever dan in Jelles armen vliegen. Het was alsof ik bij hem thuiskwam.

Ik wilde hem duizend vragen stellen en alles vertellen, maar kon geen woord uitbrengen. Jelle was allesbehalve nuchter, dat hielp ook niet echt. We wisselden telefoonnummers uit en spraken af te bellen. Wat we geen van beiden deden.
 

Het leven kabbelde voort

De eerste uren na onze ontmoeting was ik behoorlijk van slag, maar toen ik thuiskwam, het Zwitsal-geurtje in de toekomstige babykamer rook en Berat ontspannen naar een film zag kijken, verdween de onrust en dacht ik al snel niet meer aan Jelle.

Het leven kabbelde voort, Meltem werd geboren, mijn geluk leek compleet op dat knagende verdriet om de breuk met mijn ouders na. Gelukkig waren mijn schoonouders ontzettend lief voor me, ze omringden me met zorg en warmte. Berat ontpopte zicht tot een lieve, betrokken vader. Hij bracht me thee als ik zat te voeden, deed boodschappen en kookte. Toen ik weer drie dagen per week ging werken, haalde hij Meltem van de opvang.
 

Chemie

Zeven maanden geleden kwam ik Jelle weer tegen. Het was op mijn moeders verjaardag, een dag waarop ik natuurlijk gewoon bij haar in Zeeland had moeten zijn. Om daar niet te veel aan te denken, ging ik winkelen met een vriendin. Emoshoppen, zeg maar. Aan het eind van de middag doken we een café in. Ik zat met mijn rug naar de deur, maar voelde Jelle binnenkomen. Heel gek, want hij woont niet eens in mijn stad. Misschien zag hij mij nog wel eerder.

Dat zegt hij tenminste, dat-ie me rook toen hij de deur opende. Mijn vriendin voelde het ook, onze chemie leek de hele ruimte te vullen. ‘En wie is dát?’ vroeg ze, terwijl ze me indringend aankeek. Ze was de eerste die ik belde toen ik een week later met Jelle in bed belandde. Ik ben niet goed bij mijn hoofd, dacht ik toen ik Jelle een dag later een appje stuurde. Mijn dochtertje was bijna vijf maanden. Ik gaf nog borstvoeding. Mijn hele leven, mijn hele lijf: alles draaide om Meltem en haar vader. Er was geen ruimte voor verwarring, voor onzekerheid, voor seks met een ander, voor Jelle.
 

'Dit moest zo zijn'

‘Dit moest zo zijn’, appte ik. Hij antwoordde meteen: ‘Natuurlijk. Tot donderdag, dan kom je bij me eten.’ Met een brutaliteit en vanzelfsprekendheid die me niet eens stoorde. Het voelde allemaal even logisch.

Ik vertelde Berat dat ik een repetitie had met mijn band en ging naar Jelle. We doken meteen in bed. ‘Jij bent het voor me, punt uit’, zei hij na die eerste vrijpartij. We lagen in zijn studio. Veertig kilometer verderop sliep mijn dochter in haar wieg. ‘Ik wist het toen ik je zag op het festival.’ Uit respect voor mijn zwangerschap had hij geen contact meer gezocht, vertelde hij, maar na onze tweede ontmoeting voelde het alsof wij deel uitmaakten van een Groter Plan waarop we geen invloed hadden.


Lees ook
Getrouwd en toch op Tinder: 'Ik lunchte met de één, zoende met de ander' >

 

Verscheurd

Huilend reed ik naar huis. Totaal verscheurd. De chemie tussen Jelle en mij was zo sterk. En ongecompliceerd. Ik miste mijn ouders, met Jelle in mijn leven zou het weer goed komen met ze. Hij was mijn eerste liefde, hij kende mijn achtergrond; het voelde allemaal even vertrouwd. Aan de andere kant wilde ik mijn relatie met Berat en ons leven met Meltem niet kapotmaken. Waarom zou ik? Alleen om de band met mijn familie te herstellen? Als ze echt van me hielden, hoefde ik daar mijn gezin niet voor op te geven.

Een liefde kan enorm en allesoverheersend zijn, groter dan je ooit hebt gekend, en toch niet in je leven passen. Omdat de timing niet klopt. Of de familie het niet accepteert. Is Berat die grote onmogelijke liefde omdat ik door mijn keuze voor hem mijn ouders ben kwijtgeraakt? Hoe dan ook: ik ben bang dat als ik kies voor de een, ik altijd zal verlangen naar de ander. En in dit hele vraagstuk staat uiteindelijk natuurlijk Meltem voorop. Ieder kind wil dat de ouders bij elkaar blijven, aan de andere kant is geen kind gebaat bij een ongelukkige moeder. Voor mijn situatie bestaat simpelweg geen handboek.
 

Houden van twee mannen

Kan dat, houden van twee mannen? Ik denk van wel. Na de eerste vrijpartij met Jelle waren we niet meer te stuiten. Elke donderdag zien we elkaar, als ik zogenaamd repeteer met de band. Mijn gitaar ligt in de auto, maar is op donderdagavond nog nooit uit de hoes geweest. Berat vraagt weleens wanneer we nou eens gaan optreden voor publiek. Dan lach ik en doe het af met: ‘Wij zijn zo slecht, dat wil echt niemand horen.’

De situatie is onhoudbaar, dat weet ik ook wel. Jelle wil met me verder en vraagt steeds vaker wanneer ik Berat vertel wat er aan de hand is. Hij wil Meltem ontmoeten en droomt van een kind met mij. Tussen Berat en mij is de sfeer veranderd: we doen koeler tegen elkaar. Ik denk niet dat hij iets vermoedt, ik vrees dat ik degene ben die afstand houdt.

Kiezen voor Jelle betekent mijn ouders, familie en verleden terugkrijgen. Kiezen voor Berat betekent een toekomst met ons gezin. Ik wil ze allebei niet kwijt, maar misschien ben ik gewoon bang voor de consequenties van mijn keuze. Beide mannen verdienen dit niet. Een psycholoog heeft me aangeraden afstand te nemen van Jelle om te zien wat er overblijft van mijn gevoelens als ik hem een paar maanden niet heb gezien. Ik denk dat het een goed idee is. Berat verdient mijn toewijding het meest. En beide mannen verdienen dat ik eerlijk tegen ze ben: anders ben ik ze straks allebei kwijt.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 06-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

vakantie thuiskomst verliefd op een ander
Beeld: Unsplash

Dobberend op zee kun je zomaar een beslissing nemen die je hele leven overhoop gooit.

Marie-Louise (38), twee zoons van 7 en 10, wist het vorige zomer ineens zeker: ze wilde oud worden met een andere man.

“Maandenlang ontkende ik mijn verliefdheid op Jaco, de man uit mijn paddle boardgroepje. Onze kinderen zaten bij elkaar op school, ik zou wel gek zijn iets met hem te beginnen. En ik was toch gelukkig getrouwd? Goed, het vuur was wel een beetje uit ons huwelijk, maar alles ging gewoon z’n gangetje.

En toch kreeg ik Jaco niet uit mijn hoofd. Ik zag ertegen op met mijn gezin op vakantie te gaan. Ik wilde bij Jaco zijn. Na het paddle boarden bleven we steeds vaker hangen bij de roeiclub. Zo had ik me nog nooit bij iemand gevoeld.
 

Vreselijk verliefd op een ander

Jaco was al gescheiden en wilde verder met mij, maar ik had tijd nodig. Ik was niet echt ongelukkig, ik was alleen vreselijk verliefd op een ander. Dacht ik. Ik ging drie weken met man en kinderen naar een Franse camping. Tijdens die vakantie wist ik het zeker: zo wil ik niet verder. Ik wilde niet naast mijn man slapen, ik wilde niet de gelukkige moeder uithangen, ik stond elke avond te janken bij de afwasplek. Dit was geen gewone verliefdheid: ik hield van Jaco.

Bij thuiskomst vertelde ik alles aan mijn man. ‘Ik voelde al een tijd dat ik je kwijt was’, zei hij aangeslagen. ‘Als dit echt is wat je wilt, dan kan ik je niet tegenhouden.’
 

Lees ook
Liefdevol gescheiden met dank aan mijn ex >


 

'Ik heb geen seconde getwijfeld'

Het afgelopen jaar was zwaar. Toch heb ik geen seconde getwijfeld. Deze zomer gaan Jaco en ik met mijn zoons en de zijne op vakantie. De jongens vinden het een feest, die kennen elkaar al jaren. Mijn oudste vindt het wel een beetje zielig voor papa maar die gaat op vakantie met zijn nieuwe vriendin. Iedereen vaart wel bij de nieuwe situatie.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in het Kek Mama Zomerboek 2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >