Beeld: Getty
Beeld: Getty

De man van Caroline verzet geen stap zonder smartphone. “Hebben we net gevreeën, zit-ie alweer te appen.”

Vrijdagavond acht uur. Joost en ik ploffen op de bank met sushi en witte wijn. Gaar van een drukke week, klaar voor een avondje samen. Na twee happen en drie slokken hoor ik een piepje – in tweevoud. Hee, de vriendengroep is wakker en begint met een appbombardement over een feestje volgende week. Voor ik het doorheb, zitten we allebei verwoed mee te appen. 64 berichten later ben ik het beu. We zijn met z’n allen allang en breed off topic bezig en hoewel het reuze gezellig en lollig is, was dit nou net niet mijn idee van een avondje met z’n tweeën. Ik zet m’n iPhone op stil en flikker hem in een hoek. En verwacht van Joost dat hij hetzelfde doet.

 

Onafscheidelijk

Het voelt zo langzamerhand alsof we thuis niet meer met z’n vieren zijn, maar dat er op een onbewaakt ogenblik twee volwaardige gezinsleden zijn binnengeslopen. Ze eten nog net niet mee. Want de enige telefoonregel die we tot dusver hebben, is dat onze iPhones door niemand – dus ook niet door onze dochters Mara (5) en Hanna (3) – gebruikt worden als we aan tafel zitten. Een regel die we overigens zelf regelmatig overschrijden, al is het maar om tijdens het eten te Skypen met een van de oma’s of een lollig filmpje te maken van Hanna die eigenhandig een yoghurthaarmasker fabriceert. En ach ja, dan gooien we dat direct maar in de app-groep van de familie. Toch stoort dat ding me. Joost en z’n iPhone zijn namelijk onafscheidelijk. Sterker nog: zijn telefoon is zijn leven. Staat een afspraak niet genoteerd in zijn digitale agenda, dan bestaat-ie volgens hem niet. Laatst keek hij me met grote ogen aan toen ik tijdens de ochtendspits terloops melde dat ik zo’n zin had in vanavond.

“Hoezo vanavond, wat ga je doen dan?”
“Nou, ik ben om zes uur weg. Eten met Joan, Maud en Lotte. Daarna gaan we vast nog
even de kroeg in. Dat heb ik echt al drie keer verteld.”

 

Appen en mailen

Terwijl mijn irritatie toeneemt, pakt Joost zijn telefoon. “Ik weet van niks. Het staat niet in mijn agenda. Je hebt het zeker niet geappt of gemaild.” Ik ontplof. Moet ik nou echt elke afspraak van wie dan ook in dit gezin appen of mailen? Hoofdschuddend loop ik naar de keuken. Waar is het hier misgegaan? En hoe kunnen we het tij keren? Want dit gebeurt me vaker dan me lief is. ’s Avonds uit ik mijn ongenoegen bij mijn vriendinnen. We zuchten, steunen en kreunen en lachen elkaar vervolgens keihard uit. Zonder dat we het zelf doorhebben, kijken we namelijk al mopperend op onze telefoons of er nog berichten zijn binnengekomen. Collectief verdwijnen ze van tafel.

Mijn grootste irritatie is ook mijn grootste valkuil. Zelf check ik thuis ook veel te vaak mijn mail, Facebook,  Instagram, het nieuws en Buienradar. Ik ben net zo verknocht aan mijn iPhone als Joost, maar vastberaden daar verandering in te brengen. Daarom ligt die vaker in de kast, in plaats van op de bank naast me. En als ik de verleiding niet kan weerstaan om bij elk piepje op te springen, moet-ie maar opstil. Ik ben cold turkey aan het afkicken van deze irritante verslaving.

 

Telefoon op zijn nachtkastje

Joost ziet dat geheel anders. Hij is heus niet verslaafd. Vindt hij zelf. Bovendien: gezien zijn leidinggevende functie in een bedrijf dat van zeven uur ’s ochtends tot elf uur ’s avonds is geopend, moet hij altijd bereikbaar zijn. ’s Nachts ligt zijn telefoon op zijn nachtkastje, voor het geval er wordt ingebroken en de beveiliging belt. Helaas gebeurt dat ook met enige regelmaat. Overigens, vóór die telefoon op het nachtkastje belandt, maakt hij trouw z’n online rondje. Even de mail checken, YouTuben, nu-punt-en-ellen, Facebooken en natuurlijk apps versturen naar de tig groepen waarin hij zit. Ik doe m’n best al het gepiep naast me te negeren, maar onder tussen vind ik het bloedirritant. Ik wil niet gestoord  worden als ik slaap of daar wat anders uitvreet – toch gaat mijn  telefoon mee naar bed omdat hij ook dienstdoet als wekker. Dus ja, als Joost dan toch nog even ligt te swipen, kan ik net zo goed even meedoen. Zo ben ik dan ook wel weer.

Regelmatig (lees: elke avond) liggen we in bed naast elkaar te internetten. Gezichten blauw van het licht, vingers koud van het swipen. Op een avond kijk ik naar Joost. Die ligt op zijn buik, telefoon op zijn kussen, te kijken naar de top tien van The Voice-audities van de wereld (vraag me niet waarom). Ineens schiet me het gesprek te binnen dat we onlangs samen hebben gevoerd. Over ons seksleven, dat nogal is ingekakt sinds de meiden er zijn. Want moe, geen zin, te laat, ga zo maar door. Ik bedenk me dat die meiden een slap excuus zijn. Tegen de tijd dat wij zijn uitgeswiped, vallen mijn ogen dicht en wil ik alleen nog maar slapen. Niet de meiden, maar die telefoons hebben invloed op ons leven tussen de lakens.

 

"Dit méén je niet"

Ik mik de mijne op mijn nachtkastje, pak die van hem af en verleid Joost tot een gezellig onderonsje. Terwijl we fijn samen bezig zijn (moeten we echt vaker doen!), hoor ik naast me alweer een app binnenkomen. Ik negeer het geluid en focus me op de lekkere man die op me ligt. Achteraf loop ik van de badkamer terug naar bed. Net als ik wil zeggen hoe fijn ik het vond, zie ik hoe Joost nog gauw een appje verstuurt. “Dit méén je niet!” Ik kruip naast hem en keer hem boos de rug toe. Licht uit en slapen. 

De volgende dag geeft Joost toe dat het geen handige zet van hem was. We staan in de badkamer onze tanden te poetsen, kijken elkaar aan en schieten allebei in de lach. We gaan ons leven beteren. De telefoons gaan in Huize Pelders vaker aan de kant. Bij het ontbijt vraagt Joost naar mijn planning voor de komende weken. Afspraken, verplichtingen, wat staat er allemaal op de agenda? “Caro, zet het even op de app alsjeblieft. Dan synchroniseer ik dat meteen met mijn agenda. Anders kan ik het echt niet onthouden.” Ik geef hem een knipoog en beloof het. Volgens mij hebben we nog een lange weg te gaan. 

 

Bekijk nu ons Slaapkamerstress-filmpje. Wij vinden ‘m hilarisch.

Na een traject van 2,5 jaar is presentatrice Saar Koningsberger zwanger. Om dit mooie nieuws met iedereen te kunnen delen, publiceert ze dagelijks een vlog. Vandaag vraagt ze een psycholoog om advies: hoe hou je je relatie goed na het krijgen van een baby? Van verwachtingen downgraden tot rekening houden met slaaptekort en veel praten (maar niet te snel): de handigste tips komen voorbij.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Bijman Vreemdgangers
Beeld: 123RF

We horen altijd over mannen die een bijvrouw hebben, maar andersom komt natuurlijk ook voor.

Bart (35), getrouwd, vader van een zoon (6) en dochter (4), gaat vreemd sinds de geboorte van zijn jongste kind. Sinds twee jaar is hij de minnaar van Karen (30), ook getrouwd.

“Twee zwangerschappen waardoor ze nog steeds veel te dik is, een gruwelijke bevalling met artsen die in en aan mijn vrouw stonden te trekken, huilbaby’s en aandacht slurpende kinderen: ik kan genoeg redenen opnoemen waarom ik op dit moment vreemdga. Maar de belangrijkste: ik zie mijn vrouw niet meer als seksueel wezen."

 

'Ik heb wél mijn behoeften'

"Sinds de geboorte van onze jongste hebben we geen seks meer gehad. Suze draagt XL-joggingpakken en maakt zich amper op. Bovendien kan ik haar niet los zien van de bloederige tangverlossing en haar borsten vind ik niet langer opwindend. Ze behoorden vroeger mij toe, maar hebben jarenlang dienstgedaan als melkflessen. Ik weet dat het heel onaardig en disrespectvol klinkt en dat lezeressen nu vast vol walging afhaken, maar ik zeg het maar eerlijk zoals het is. Mijn vrouw taalt niet meer naar seks, ze wil alleen nog maar knuffelen. Prima, maar ik heb wél mijn behoeften en zoek die daarom buiten de deur."

 

'Scheiden wil ik absoluut niet'

"Sinds twee jaar is dat met Karen. Ze is een collega en heeft een zoontje van drie. Zij is niet veranderd in een moeke, maar nog steeds woest aantrekkelijk. Ze sport veel en kleedt zich vrouwelijk. Dat zij gebonden is, vind ik alleen maar een pre. Mijn vorige minnares wilde veel meer. Die ging me midden in de nacht bellen, stond ineens voor mijn deur en zeurde na de eerste nacht al om een scheiding. Ik heb het na een paar weken weten af te kappen en haar gelukkig weer uit mijn leven gekregen. Want scheiden wil ik absoluut niet.

Hoe gek dat ook klinkt, ik houd van Suze en wil met haar oud worden. Ze is mijn maatje en de moeder van mijn kinderen. Met Karen heb ik seks. Pure, dierlijke seks. Ze weet dat ik niet van mijn vrouw af zal gaan en zij is andersom ook niet van plan haar huwelijk te verbreken. Haar man is voor zijn werk soms maanden weg. Voor haar is de seks met mij een manier om de tijd waarin hij in het buitenland zit gezellig door te komen. Als haar man thuis is houden wij ons koest, om vervolgens – als zij hem weer heeft uitgezwaaid – als wilde beesten los te gaan. Dit is voor mij de manier om vreemd te gaan zonder veel schade.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 08-2015.

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >