Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (35) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sinds kort bewoont met zonen Oscar (3) en Merlijn (8), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

“Mijn nieuwe vriendin zal het moeilijk krijgen.” Tim en ik zitten samen in de tuin van het huis dat we tien jaar geleden samen kochten. Het is warm voor de tijd van het jaar, al weet ik niet zeker of mijn klamme handen komen door de hoge temperatuur, of de tranen die ik al een uur probeer te onderdrukken.

Onze jongens slapen. In de kamers waar ze ter wereld kwamen, en straks nog slechts dertig procent van de tijd zullen doorbrengen. Ik heb sinds drie weken de sleutel van ons nieuwe huis, tweeduizend meter verderop. Dit is het laatste glas wijn dat Tim en ik als getrouwd stel in deze tuin zullen drinken.

“Moeilijk?”, vraag ik, “hoezo?” Tim is geen prater, en met zijn eigen gevoel weet hij zich al helemaal weinig raad. Iets wat in onze anderhalf jaar bij de psycholoog eerder verslechterde dan verbeterde, en één van de redenen is van onze breuk. “Omdat jij als moeder van onze kinderen altijd op nummer één zult staan”, zegt hij.

In het donker biggelen de tranen over mijn wangen. Dit is met afstand het liefste en gevoeligste wat Tim ooit tegen me heeft gezegd, in de zestien jaar dat ik hem al ken.

 

Lees ook:
60% van de moeders denkt wel eens serieus aan scheiden >

 

‘Jij kunt het beter’

We hebben alles zorgvuldig uitgedacht. We zullen alles met betrekking tot de kinderen overleggen, en samen een front vormen. De zorg zeventig-dertig verdelen, omdat de kinderen nog zo klein zijn en niet anders weten dan dat mama het gros van de tijd voor ze zorgt. “Jij kúnt het ook beter, als moeder”, had Tim gezegd. “Jij ruikt het, als ze ziek worden. Zo heeft de natuur het bedoeld.”

We spreken af dat hij genereus bijdraagt in de kinderalimentatie, ik laat partneralimentatie aan me voorbij gaan. Hij blijft in ons huis wonen, ik begin opnieuw. Weg van de plek waar ik me jaren ongelukkig voelde. In een lichte, fijne woning die ik de afgelopen weken met behulp van vrienden eigenhandig heb opgeknapt, maar die wel zo dichtbij is, dat er voor de kinderen zo min mogelijk hoeft te veranderen.

 

Spannend avontuur

Onze jongens zien het als een spannend avontuur, de scheiding. “Papa en mama zijn beste vrienden, en dat werkt beter als ze in verschillende huizen wonen”, vertelt Merlijn trots aan iedereen die maar horen wil. “Ik krijg twee kamers, én een fiets waarop ik zelf naar papa kan.” Ik hoop dat het ons lukt dat avontuur voor de rest van zijn leven zo positief mogelijk te houden, maar van binnen breek ik. Het is ons niet gelukt, het ideale plaatje dat we voor ogen hadden. En de eerste krassen op de ziel van mijn kinderen, heb ik zelf veroorzaakt.

Onwennig kruipen Tim en ik even later in het bed dat we nog steeds delen. Voor de laatste nacht, in pyjama’s, want warm en vertrouwd voelt hij al maanden niet meer. Wanneer ik zijn ademhaling hoor verzwaren, raak ik even in paniek. Doe ik hier echt het beste aan? Hoe komen de kinderen hieruit? Hebben we echt alles geprobeerd? We hebben het samen immers óók heel fijn gehad.

Dan denk ik aan de afgelopen twee jaar, waarin we elke twee weken bij de relatietherapeut zaten. Aan wat er níet fijn was, en onoplosbaar bleek. Ik vind het hartverscheurend, maar ik weet het zeker: uiteindelijk komen we hier beter uit, maar in gescheiden levens.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

latten samen oud aparte huizen
Beeld: Unsplash

Het kan raar lopen in het leven. Dan heb je samen kinderen, maar kun je niet bij elkaar wonen. “In het weekend zijn we heel even een gewoon gezin.”

Lisa (29) heeft een latrelatie met Henk (39), ze hebben twee dochters: Jip (5) en Saar (2).

“De Amerikanen zeggen het zo mooi: he is not the marrying type. Ik hoef bij Henk niet aan te komen met romantische fantasieën over een koets, Sissi-jurk en een servies voor de uitzet. Daar doet hij niet aan. Henk is een grote, stoere vent, een echte vrijbuiter met een eigen autosloopbedrijf. Hij heeft graag zijn eigen rotzooi om zich heen, zegt-ie. Hij wil samen oud worden, maar wel in aparte huizen. Zelfs nu we twee kinderen hebben.
 

Het leeuwendeel van de opvoeding

Henk hoefde niet per se kinderen. Hij gunde mij het moederschap, maar dan moest ik wel het leeuwendeel van de opvoeding op me nemen. Ik heb lang gepiekerd hoe ik dat moest aanpakken. Ik run een eigen kapsalon en we wonen op een uur afstand van elkaar. Uiteindelijk werd mijn moeder de oplossing. Na de dood van mijn vader kwam ze bij mij in de straat wonen en zij helpt me nu met de meisjes. Op werkdagen breng ik de kinderen naar school en het kinderdagverblijf. Oma haalt hen op, vouwt wasgoed en maakt het avondeten.

Als ik uit mijn werk kom, eten we samen, daarna gaat zij naar huis en breng ik de kinderen naar bed. Henk probeert de maandag vrij te houden, dan heb ik ook mijn vrije dag. Dan brengen we samen Jip naar school en doen we iets leuks met Saar. Tegen elf uur ’s avonds gaat hij naar zijn eigen huis en dan zien we hem pas vrijdagavond weer, als ik met de kinderen naar hem toekom.

De volgende dag passen mijn schoonouders op, want dan moet ik werken en rijd ik op en neer. Als ik zaterdagmiddag om vijf uur thuiskom, hebben we heel eventjes een echt gezin.
 

Lees ook
'Doordeweeks is papa er altijd, ze hoeft hem dus niet vaak te missen' >


'Ik miste zijn armen om me heen'

Inmiddels kan ik er goed mee leven, maar in het begin vond ik het bar ongezellig. Ik miste de armen van Henk om me heen na een zware werkdag, baalde dat we alleen seks hadden op zaterdagavond en maakte continu ruzie per app omdat ik vond dat hij te laks reageerde op mijn berichtjes. Sinds we elke avond van acht tot negen met elkaar bellen, gaat het beter.

Onze situatie is wel zo rustig, besef ik nu. Henk is een nachtdier, gaat niet voor tweeën naar bed en heeft altijd vrienden over de vloer. Supergezellig, maar zijn tempo is niet vol te houden. Doordeweeks geniet ik daarom extra van de stilte. Als de meiden in bed liggen en Henk en ik hebben gebeld, kijk ik nog even tv en om tien uur ga ik lekker slapen.

Ik moet er alleen niet aan denken dat mijn moeder ooit wegvalt, want dan stort dit kaartenhuis finaal in. Zij is de stabiele factor in ons gezin, die ervoor zorgt dat de meisjes de broodnodige regelmaat krijgen.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in het Kek Mama Liefdesboek 2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

mijn man heeft een hobby

Hij zal maar elke avond op de bank liggen. Of nooit iets doen in het huishouden. Nee, deze mannen zijn werkelijk voorbeeldige vaders en echtgenoten. Alleen: die blóódy hobby.

Toen Job, de man van Annieck (36) een chopper kocht, verheugde ze zich op hele weekends op de motor. Helaas. “Het was een droom van ons beiden, een motor. Maar toen ik zeven jaar geleden zwanger raakte, kon ik mijn motorles wel opdoeken. Job reed af. Zodra de baby oud genoeg was om een nachtje te logeren, konden we hele weekends toeren met mij achterop, fantaseerden we.

Maar met zijn rijbewijs op zak en een kersverse baby rijker, vond Job het rijden toch een beetje tricky. Je bent kwetsbaar, met zoveel PK’s tussen je benen en alleen een laagje leer tussen jou en het asfalt.

Onze tweede zoon werd geboren. En toen die vorig jaar naar de basisschool ging, zag Job zijn kans schoon. Met de kinderen van half negen tot drie onder de pannen, ontvouwde zich voor ons een wereld vol vrijheden. Mogelijkheden tot uitjes. En dus: motorrijden.

 

Hermans Huis

In het plaatselijke suffertje stond een aanbieding voor een chopper. ‘Een Harley-Davidson, cool!´, riep ik. Dat bleek niet helemaal het geval, maar het betrof wel een look-a-like: zwart met veel chroom, een hoog stuur en een zadel dat met gemak ruimte bood aan zelfs uitgedijde versies van ons twee.

Jobs bod werd zonder schroom geaccepteerd, en voordat onze kinderen ‘stoer’ konden zeggen, was onze garage omgebouwd tot Hermans Huis. Geen grap, zo noemt mijn man zijn motor: Herman. Zijn nieuwste vriend door dik en dun, en die sinds de aanschaf op de eerste plek komt – ver voor mij en de kinderen.

In Job is iets wakker geworden wat ik nog niet eerder had gezien, sinds Herman bij ons woont. Was ik degene die in de afgelopen zeven jaar de complete zorg voor het gezin voor mijn rekening nam, als het om de motor gaat geeft Job bijna zijn leven. Hij sleutelt en poetst en geeft gas en poetst nog een keer: in zo’n apparaat gaat heel wat tijd zitten. Meer dan in een gezin met twee enthousiaste testosteronballen, weet ik nu.

 

Lees ook:
Mijn man heeft een hobby: ‘Die vissen kosten ons minimaal 150 euro per maand’ >

 

Job chopt

Het is nu een jaar geleden dat de chopper onderdeel van ons leven werd, en ik ben een grote illusie armer. Het woord ‘chopper’ is niet afgeleid van het sexy chop-chop-chop-geluid wanneer je de motor start, maar van het Engelse woord voor ‘hakken’. Je koopt zo’n ding blijkbaar niet primair om erop te toeren, maar om hem letterlijk uit elkaar te hakken. Wist ik veel.

Dus sta ik alleen langs de lijn bij voetbal. En lees in mijn eentje verhaaltjes voor tijdens kinderbedtijd in de weekends. Zijn moeder heeft Job al maanden niet gezien, en niet bij elk etentje is hij standaard aanwezig. Job chopt. Dag en nacht. Oude rockmuziek uit de speakers in de garage, potje bier – of twee, of drie – ernaast.

We hebben nog niet één keer gereden. Ik vraag me af of het ooit zijn bedoeling is. Dus spaar ik hard voor mijn eigen street fighter, en ben ondertussen halverwege mijn rijlessen. Kan Job over een paar maanden mooi bij de kinderen blijven als ‘ie toch aan het poetsen is; maak ik ondertussen met een vriendin de mooiste dijkroutes van Nederland onveilig.”
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >