Beeld: Canva
Een relatie leuk en sprankelend houden terwijl je middenin de tropenjaren zit? Met gebroken nachten, driftige peuters, broodtrommels en werkstress is dat best een uitdaging. Niet zo gek dus dat je af en toe dingen zegt waar je later spijt van hebt.
Woorden doen ertoe. Ze kunnen troosten, maar ook flink pijn doen. Zeker als je moe bent, overprikkeld en al weken geen tijd voor jezelf of elkaar hebt gehad, vliegen er soms zinnen uit die je eigenlijk niet zo bedoelt. Toch kunnen ze, als ze vaak terugkomen, een signaal zijn dat jullie allebei niet lekker in jullie vel zitten.
Na de zoveelste discussie over wie de was moet opvouwen of welke opvangdag beter uitkomt, klinkt dit ineens uit je mond. Niet omdat het je écht niets kan schelen, maar omdat je gewoon te moe bent om nog energie in het gesprek te steken.
Als je samen tot over je oren in luiers en planning zit, is het verleidelijk om de ander de schuld te geven. En dat gaan over kleine dingen: van de volle vaatwasser vergeten uit te ruimen tot het feit dat niemand de crèche gebeld heeft.
Zinnen als ‘Waarom doe je de kinderen niet gewoon naar bed’ of ‘Waarom doe je niet gewoon normaal?’ klinken neerbuigend. Ze laten zien dat er geen geduld meer is om samen problemen uit te werken en dat gevoelens simpelweg worden weggewuifd.
Jij vindt dat hij zeurt. Hij vindt dat jij drama maakt. Ondertussen voelen jullie je allebei niet echt gehoord. Met deze zin wordt het gevoel van de ander namelijk gebagatelliseerd. Het is makkelijker om iemand neer te zetten als overdreven dan verantwoordelijkheid te nemen voor wat er pijn doet.
Een excuus in camouflagepak. Het lijkt netjes, maar eigenlijk schuif je de verantwoordelijkheid weer terug bij de ander. Dit heet ook wel gaslighting. Zo’n zin vergroot alleen maar de afstand.
Herkenbaar? Dan ben je zeker niet de enige. In de tropenjaren voelt je relatie soms meer als een samenwerkingsverband dan als een liefdesverhaal. En juist dan sluipen dit soort zinnen er makkelijk in. In dit artikel deelt Sanny Verhoeven 7 lifehacks om de tropenjaren te overleven.
Bron: Your Tango
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
We vroegen jullie op Instagram wat jullie van het tropenrooster vinden. En of jullie een mening hebben!
