In Nederland worden ieder jaar 350 kinderen geboren met een schisis, ook wel hazenlip genoemd. Wat is dat precies en hoe is het te behandelen? Wij leggen het je uit.
Een schisis is een aangeboren afwijking die ontstaat in de eerste drie maanden van de zwangerschap. De lip, kaak of het gehemelte sluit dan niet goed. Er bestaan vier vormen van een schisis:
– een spleet in de lip
– een spleet in de lip en de kaak
– een spleet in het gehemelte
– een spleet in de lip, kaak en het gehemelte
Direct na de geboorte is het belangrijk om na te gaan hoe je kind drinkt. Kinderen die een lip-kaak-gehemeltespleet hebben, krijgen flesvoeding via een zogenoemde Habermanspeen. Die speen is speciaal ontworpen voor kinderen met een schisis. In de meeste gevallen zal er in het eerste jaar al plastische chirurgie plaatsvinden. Je kind wordt dan behandeld door een gespecialiseerd schisisteam. Het soort behandeling is afhankelijk van de vorm. Na de operatie zal je kind goed in de gaten worden gehouden door een kno-arts, omdat kinderen met een schisis vaker klachten hebben aan hun keel, neus en oren. Zijn er spraakproblemen, bijvoorbeeld omdat je kind door de afwijking bepaalde klanken niet kan maken, dan kan een logopedist daarbij helpen. Vaak volgen er op latere leeftijd meerdere operaties en duurt een behandeling van een schisis enkele jaren.
In Nederland worden elk jaar ongeveer 350 kinderen met een schisis geboren. In sommige gevallen spelen erfelijke factoren een rol. Als je kind naast de schisis geen andere afwijkingen heeft, zoals aan het hart, oren of nieren, dan is meestal niet bekend wat de oorzaak is.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
