Beeld: Pixabay
Blogger Mary vond het vroeger belachelijk als ouders een slaaptraining gebruikten om hun baby te laten doorslapen. Tot haar dochter geboren werd, die wel een heel moeilijke slaper bleek. Haar mening veranderde drastisch, en ze legt uit waarom.
Scary Mommy-blogger Mary Barnes zag onlangs op Facebook andere moeders tekeer gaan tegen iemand die haar baby onderwierp aan een slaaptraining: ‘Ooit was ik ook die moeder. Zo’n moeder die anderen moeders veroordeelde wegens slaaptraining. Omdat zij hun kinderen lieten huilen om ze zelfstandig te leren slapen.’ Mary had destijds makkelijk praten: haar zoontje had ze al snel een slaapritme aangeleerd. Maar toen kwam haar dochter, en dat was andere koek.
Ze vervolgt: ‘Mijn dochter bleek een extreem gevoelige slaper. Het duurde vaak 20 tot 30 minuten om haar in slaap te krijgen, en na een half uur werd ze dan weer wakker en begon het circus opnieuw. Ik werd gek. Ik begon aan slaaptraining te denken om mijn verstand te redden. Ik moest iets proberen. En dus liet ik mijn dochter huilen. Natuurlijk checkte ik of ze iets nodig had en gaf ik haar een knuffel, maar dan legde ik haar weer neer en liet ik haar huilen. Het was moeilijk, soms zelfs vreselijk.’ Maar het wierp z’n vruchten af, langzaam ging het beter met moeder en dochter. ‘Zoals veel mensen was ik de perfecte moeder tot ik zelf kinderen kreeg. Mijn kinderen zouden nooit op de iPad kijken tijdens het eten, in mijn bed slapen of kunstmatig voedsel eten.’
Lees ook
Zo slaapt je kind de hele nacht door (en jij dus ook) >
Mary houdt zich nog steeds aan strikte bedtijden en haar dochter slaapt nog altijd goed door. ‘Zij is blijer, ik ben blijer. Misschien werkt het niet voor jou, misschien wel. Mijn punt is: het is makkelijk te oordelen tot je in iemands schoenen staat. Een kind dat weigerde te slapen was een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb meegemaakt. Ik zal nooit meer een ander voor deze keuze veroordelen. Laten we proberen elkaar te steunen in plaats van elkaar omlaag te halen.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
