Vrolijke opvoedtantes Els en Do beantwoorden jullie opvoedvragen met een knipoog. Deze keer: de combinatie werk en gezin.
Ik vrees dat het me allemaal te veel wordt – de combinatie kleine kinderen en een zware baan. Ik slaap slecht, heb gebroken nachten door de kinderen en als er geen kind huilt, lig ik te piekeren over mijn werk. Ik snauw mijn man af, doe boos tegen de kinderen, concentreer me niet en voel me overal verantwoordelijk voor. Het liefst zou ik weglopen.
Tante Do gaat al bijten als ze een nacht minder dan zeven uur slaapt. Slaapgebrek maakt mensen gek. Je zenuwen raken van papier. In de VN-definitie van martelen scoort slaaponthouding niet voor niets hoge ogen. Van de tantes moet u daarom NU op vakantie. Uw kinderen zijn afhankelijk van u en uw man, u mag niet het risico lopen dat u een burn-out krijgt terwijl uw man er met de secretaresse vandoor gaat omdat zij niet tegen hem snauwt (wat niet wil zeggen dat wij hem dan geen schurk vinden). Om uw kinderen te sparen moet u ze nu even verlaten. Breng ze onder bij oma, zusje, broer of allemaal tegelijk, en zeg: “Als jullie het nu niet drie weken met ze uithouden, zitten jullie er dadelijk een halfjaar mee opgescheept omdat ik ben opgenomen in een rusthuis.” Tegen uw baas zegt u woorden van gelijke strekking: “Als ik nu niet drie weken op vakantie mag, hebt u straks een overspannen werknemer.”
Boek daarna met uw man een droomvakantie, of het nou een vijfsterrenresort in Thailand is of wandelen door Zuid-Limburg – doe iets, maar ga ervandoor. Eenmaal op vakantie gaat u om te beginnen heel veel slapen. Na een week slapen krijgt u misschien interesse voor andere activiteiten in bed. Maar voel u daartoe niet verplicht. Wij kennen uw slag. Als uw man zich verveelt kan hij Sophie in de kreukels downloaden, waarin Waldemar Torenstra vertelt hoe hij de burn-out van zijn vrouw Sophie Hilbrand beleefde. Geloof ons: dat wil uw man niet meemaken.
Els en Do zijn geboren voordat de pil was uitgevonden en kwamen ter wereld zonder dat hun ouders daarom hadden gevraagd. Zelf kregen zij heel bewust kinderen en voelen de plicht hen permanent gelukkig te maken. Ze kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg. Mail Els en Do: elsendo@kekmama.nl.
Dit artikel staat in Kek Mama 05-2017.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
