Spooky: ‘Mijn kind praat met geesten’

13.02.2022 05:42
Beeld: Getty Images / Unsplash Beeld: Getty Images / Unsplash

Fleur zingt liedjes met haar overleden grootvader, Niels weet zeker dat zijn mama vroeger zijn kind was en James herkent graven die hij nooit eerder gezien heeft. Niet alles wat kinderen zeggen kun je afdoen als ‘een levendige fantasie’.

Daar heb je opa weer

Sandra (41), moeder van Fleur (7) en Roos (3): “Zelf had ik helemaal niets met het spirituele. Totdat mijn dochter Fleur van destijds vier jaar het steeds had over opa Beer. Ze vertelde dat hij bij haar op haar bedrand kwam zitten en liedjes met haar zong. Ik kreeg acuut koude rillingen. Mijn vader (Berend) overleed toen ik vijftien was en was dirigent in een koor. Ook met mij zong hij veel. Volgens Fleur was hij blij en vrolijk. Jammer genoeg is hij een paar keer geweest en daarna nooit meer. Af en toe vraag ik nog naar opa Beer, maar Fleur kan zich niets meer herinneren. Zo jammer. Toch voelt het voor mij als een teken van mijn vader.”

 

Het zit in de familie

Jacqueline (37), moeder van Livia (13) en Thomas (11): “Al van jongs af aan voelt Livia dingen aan. Zo waren we eens in een kasteel in Wales en werd ze bleek en slap. Eenmaal buiten knapte ze zichtbaar op. Toen ze ouder werd, vertelde ze dat er ‘geesten’ rond haar bed stonden ’s avonds en dat ze daarom niet durfde te slapen.

Toen ze ook bang was naar de wc te gaan, ben ik met haar naar een bevriend medium geweest. Zij hebben samen een goed gesprek gevoerd over wat ze zag. Het medium gaf aan dat mijn dochter op aarde ‘terug is gekomen’ met een reden. Livia schijnt er al honderden levens op te hebben zitten. De geesten die ze ziet zijn er dan ook niet om haar de stuipen op het lijf te jagen, maar om boodschappen als medium door te geven. Sindsdien slaapt Livia beter en is ze minder bang.

“Elke avond stonden er ‘geesten’ rond haar bed.”

Bij het eindejaarsfeest van groep 8 was er een waarzegster ingehuurd voor de kinderen uit haar groep. Zij vertelde Livia ook dat ze later hetzelfde zou doen als zij: mensen helpen en adviseren met behulp van wat ze ziet. Deze vrouw kende mijn dochter niet en school wist ook niets van het helderziende-verhaal. Ook mijn zoon voelt energieën in een ruimte. Hij is een soort ‘dierenfluisteraar’. Zo wist hij dat onze hond op korte termijn zou overlijden, wat ook gebeurde. Sowieso worden dieren altijd als een magneet naar hem toegetrokken.

Zelf sta ik er erg voor open, omdat ik het ook ervaar, alleen anders. Ik ben zogenaamd helderhorend en helderwetend en krijg in mijn slaap informatie door. Al is dat in mijn jeugd nooit zo benoemd en werd er geen aandacht aan besteed. Daarom vind ik het extra belangrijk mijn kinderen hierin goed te begeleiden en steunen. Twee weken geleden heb ik met Livia naar de film The sixth sense gekeken. Een feest van herkenning, waardoor ze nu ook met andere ogen kijkt naar de ‘posse’ op haar kamer.”

 

Kletsje voor het slapengaan

Evelyn (33), moeder van Julia (4): “Juuls imaginary friend, zo noemen we het meisje met wie onze dochter Julia bijna elke avond praat. In eerste instantie dachten we dat ze droomde, maar ze doet het vaak al zo snel nadat ze naar bed is gegaan, dat ze nog niet in slaap kan zijn. Ze heeft al een jaar zulke gesprekjes met haar vriendinnetje uit de hemel, zoals ze zelf zegt. Zelf vindt Juul het doodnormaal, dus maken wij er ook niks van. Maar begrijpen doen we het niet.”

 

Lees ook

Jessy is medium: ‘Mijn kinderen vinden het normaal dat ik contact heb met overledenen' >

 

Gaat wel weer over

Emilia (42), moeder van Bobby (12), Carlos (8) en Marcia (5): “‘Wie is die mevrouw die naast tante Lea zit?’ midden in een verder lege kamer roepen. Hardop lachen in bed, omdat ze gekriebeld wordt door een poesje, terwijl we geen katten hebben. Al dagen van tevoren aanvoelen dat haar broer ziek wordt of net voordat ik iets ga zeggen het al uitspreken. Wij kijken thuis niet meer vreemd op als onze jongste onzichtbare dingen ziet of gebeurtenissen voorspelt. Van wie ze het heeft? Geen idee. Wij zijn zelf helemaal niet spiritueel. Maar onze Bobby zag vroeger ook al geesten, dat is na een paar jaar vanzelf overgegaan. We denken dus dat het een fase is.”

 

Nu is het welletjes

Kim (34), moeder van Max (11): “Mijn zoon zag altijd een stroom mensen de trap opkomen. Het was de reden waarom we de deur van zijn kamer altijd dicht moesten doen en ’s avonds even wat ‘geesten’ de deur moesten wijzen met de woorden ‘Max gaat nu slapen, jullie moeten weg’. Inmiddels is Max groter, maar soms roept hij me nog weleens. Dan zit er ‘iets’ of ‘iemand’ en vindt hij het fijn als ik met salie zijn kamer even ‘opruim’. Ik geloof wat hij ziet en voelt, al zie ik zelf niets.”

 

De groetjes van oma Jans

Rinske (38), moeder van Liam (12): “Als peuter en kleuter praatte mijn zoon regelmatig met overleden mensen. Zo hoorde ik hem een keer zeggen: ‘Ben jij oma Jans? Jij bent toch dood? Ja goed, zal ik zeggen, gaat goed met jou.’ Even later vertelde hij me dat het goed ging met oma Jans, en dat ik dat tegen mijn partner Do moest zeggen. Oma Jans was een maand of vier daarvoor overleden. Ik wist niet eens dat hij dat nog wist, hij was net twee geworden. We hebben er niets mee gedaan, maar namen het wel serieus.

Ook later heeft hij nog weleens gezegd dat hij iemand zag. Zo zaten we in een vakantiehuisje en vroeg hij wat ‘die mevrouw’ daar deed. Wij zagen alleen maar een lege gang. ‘O’, zei hij, ‘ze is weg, maar zwaaide wel.’ Ze was door de muur verdwenen, vertelde hij. Twee jaar geleden is zijn eigen oma overleden (de dochter van oma Jans). We hoopten stiekem dat hij ook een teken van haar zou krijgen, maar dat is helaas nooit gebeurd. Liam is nu twaalf en weet niet meer dat hij ooit geesten zag.”

 

Weet je nog, mam?

Jannet (30), moeder van Niels (4): “Mijn kleuter Niels is er heilig van overtuigd: vroeger was hij een papa, en toen was ík zijn kindje. Mijn man vindt het grote onzin en zegt dat hij te veel fantasie heeft, maar ik ga er vaak op in. Dan ga ik naast hem in bed liggen en laat ik hem verhalen over hoe wij vroeger woonden, toen er nog geen winkels waren en we zelf ons eten moesten zoeken. Ik heb weleens gelezen over nieuwetijdskinderen en vind het vooral frappant dat zo’n klein binkie het heeft over het verleden, toen híj oud was…”

 

Wie is deze oude ziel?

Joyce (38), moeder van Boaz en Lisanne (11) en Cato (7): “Mijn buurvrouw Bette nodigde twee jaar terug een medium bij haar thuis uit omdat ze graag in contact wilde komen met haar overleden zus. Ze had een paar vriendinnen gevraagd, omdat de paragnost een hele sessie zou houden voor belangstellenden. Ik, broodnuchter en zeer sceptisch, wilde het weleens meemaken.

“Ik, broodnuchter en zeer sceptisch, wilde zo'n sessie weleens meemaken.”

Ik moest eerlijk toegeven dat de man rake dingen vertelde die hij dan zou doorkrijgen van Bettes zus, maar overledenen met een A en een E in hun naam die als engelen langs zweefden vond ik allemaal te ver gezocht. Het medium was nog druk in een betoog, toen onze jongste dochter Cato binnenstapte. Ze zocht mama. Ineens hield hij op, schrok en vroeg hardop van wie dat meisje was. Ik schrok net zo hard. ‘Van mij’, antwoordde ik aarzelend. Waarop hij zei: ‘Dit kind ziet zo ongelofelijk veel. Dit is echt een oude ziel.’ Tot nu toe heb ik nog geen bijzondere krachten gemerkt bij Cato. Maar ik vind het wel heel spooky.”

 

En nu allemaal opsaliën

Lisette (47), moeder van Abigail (14): “Mijn dochter is altijd een slechte slaper geweest. Ze sliep laat in en soms was ze midden in de nacht klaarwakker. Ik probeerde van alles: nachtlampje, warme melk, melatonine, lavendel op kussens en eerst in bad… niks hielp. Drie jaar na het overlijden van mijn vader vertelde Abigail dat ze ’s nachts bezoek kreeg. Ze was toen een jaar of negen. Zij zei dat er ‘mensen’ op haar kamer waren, niet dat het mijn vader was, omdat ze bang was dat ik daar verdrietig van zou worden.

Pas tijdens een ouder-kind tekenworkshop, waarop mijn tekencoach opmerkte dat mijn dochter erg spiritueel was, voelde Abigail zich al kleurend vrij genoeg om haar ervaringen te delen. Zij zag beeltenissen van mijn vader, mijn oma en iemand die ze niet kende. Ze sliep destijds in een hoogslaper, maar dat voelde onprettig, alsof ze op een stevige manier werd geknuffeld. We hebben toen een normaal bed gekocht, haar kamer met salie gereinigd, stenen gezocht om haar tot rust te brengen. Maar bovenal hebben we haar op het hart gedrukt dat zij tegen de geesten mag zeggen dat het háár kamer is, dat zij niet de hele tijd op haar hoeven te letten en mogen vertrekken. Nu slaapt ze weer rustig, dus ik denk dat het geholpen heeft.”

 

Ongewenste gast

Anouk (29), moeder van Axel (3): “Axel was net twee en kon een paar woordjes zeggen toen hij rechtop in zijn ledikant stond en met zijn vinger richting trapgat wees: ‘Die mama, die.’ Hij keek er heel angstig bij. Ik zag echter niks. Hij begon steeds luider te gillen: ‘Die, die, nee!’ De volgende avonden herhaalde het ritueel zich. Mijn man en ik zagen niks, maar onze twee katten schijnbaar wel. Zij staarden naar dezelfde donkere hoek.

Ineens herinnerde ik me dat de mensen van wie wij dit huis onlangs hadden gekocht hun dochter kort ervoor hadden verloren. Waaraan weet ik niet. Ik geloof wel in het bovennatuurlijke, dus ik vroeg Axel: ‘Zie jij een mevrouw?’ Hij knikte van ja. Ik weer: ‘Moet mama zeggen dat die mevrouw weg moet?’ Hij heel hard: ‘Ja vrouw weg!’ Met hem op mijn arm ben ik naar het trapgat gegaan en heb hardop gevraagd of ze ons huis wilde verlaten, omdat ze mijn kind bang maakte. Raar, maar waar, sindsdien heeft Axel nooit meer geroepen.”

 

Het broertje dat er niet mocht zijn

Sandra (34), moeder van dochter Jara (3): “Het verhaal van de man op de kamer van mijn dochter Jara heb ik lang weggewuifd als een verbeelding. Weliswaar een levendige fantasie, want ze moest in het begin steeds hard huilen en raakte overstuur. Ik troostte haar, maar nam het spirituele stuk niet heel serieus. Totdat ze iets zei over haar broertje. Ik had een een miskraam gehad, terwijl zij niet eens wist dat ik zwanger was. Twee dagen later zei ze: ‘Kijk mama, daar zit mijn broertje bij de kast, die ken jij ook hè?’

“Kijk mama, daar zit mijn broertje bij de kast, die ken jij ook hè?”

Sindsdien geloof ik haar helemaal en probeer ik haar nog meer te steunen. Dat vind ik soms wel lastig, aangezien het nog steeds een ver-van-mijn-bedshow is. Ik benoem vooral dat ik hem niet zie, maar dat zij wel met hem mag en kan praten als ze dat wil. Zo heb ik haar geleerd dat ze hem weg moet sturen als ze het niet leuk vindt dat hij er is. Ze is er overigens zelf inmiddels heel laconiek onder, dus dat is prettig.”

 

Geestig spel

Lisanne (29), moeder van Wout (7) en Stan (6): “Mijn schoonvader overleed toen Wout één was en Stan nog net niet geboren. Maar een tijdje geleden werd ik midden in de nacht wakker van geluid. Zat Stan rechtop in zijn bed. Hij had het schaakbord uit de kast gehaald en vertelde dat hij met opa in de hemel aan het schaken was. Ik maakte snel mijn man wakker; dit moest hij zien. Stan benoemde de stukken en wist zelfs hoe hij enkele zetten moest uitvoeren. Wij stonden versteld; we hadden nog nooit met hem geschaakt. Wat het extra bijzonder maakte, was dat schaken de favoriete hobby van mijn schoonvader was.”

 

Elke avond bal

Milou (36), moeder van Joy (5): “Sinds we een halfjaar terug zijn verhuisd, speelt Joy elke avond even met haar denkbeeldige vriendinnetje Kitty. Ze praat, lacht en rolt met een bal door de kamer. Ik zie niemand, maar soms komt die bal vanzelf terugrollen. Zelf vind ik het heel vreemd, Joy niet. Voor haar hoort het ballen met Kitty tot het avondritueel. Ik hou me maar vast aan haar enthousiasme. Als ze er echt nachtmerries van zou krijgen, zou ik ingrijpen. Nu praat ik een beetje mee en hoop dat het overgaat.”

 

Komt me bekend voor

Megan (32), moeder van James (5) en Sarah (4 maanden): “‘Mam, hier zijn we al geweest, toch?’ Elke keer dat we afgelopen vakantie in Normandië in Frankrijk waren, herkende James kastelen, abdijen, krijtrotsen en zelfs de militaire graven. Maar het was voor ons allemaal de eerste keer dat we er waren. Toch kon hij soms gedetailleerde informatie over een bepaald gebouw geven en af en toe leek het alsof hij een intens déjà vu had. Dan werd hij helemaal koud of moest zelfs huilen. Zou hij werkelijk al een keer hebben geleefd?”

 

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2022.

 

 

Nog meer Kek Mama? Volg ons op Facebook >