Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.
“Hij moet het nog een beetje leren”, schokschouder ik tegen de meester. Het klinkt als een lafhartig excuus, maar ik meen het. Miró staart naar de muur. Kwaad. Niet omdat hij straf heeft gekregen of omdat hem verboden is het alfabet te boeren. Hij is woedend op zichzelf. Hij had een taalles gemaakt zonder fouten. Er stond echter één aanmerking bij. Hij was twee keer een zin vergeten te beginnen met een hoofdletter. “Nu is het verpest”, roept hij. De tranen zitten hoog.
Wees niet bang, Miró is geen overijverig type dat terwijl hij viool studeert ook nog Chinees als zesde taal leert én de citotoets van zestien voorgaande jaren zit te maken, om te oefenen. Ben je betoeterd. Miró voetbalt in zijn vrije tijd. En als hij thuiskomt van het veldje gaat-ie voetballen in de gang. En als dat voorbij is maakt hij zich op voor de voetbaltraining van zijn club. Verder doet-ie niet zoveel. Gelukkig gaat leren hem best makkelijk af, maar uiteraard maakt hij fouten. Zoals dat hoort. Hij vindt het alleen niet te verteren.
Het is alles of niets met dat jong. Een zeven of een acht scoren mag niet. Je hebt het hele zwikkie goed en anders is het een nul. En ben je zelf ook van nul en generlei waarde.
Aan ons ligt het niet. Wij zijn van de categorie: als je je best maar doet en van fouten leer je en wij houden van je hoe weinig hoofdletters je ook schrijft. Maar als ik hem dat ’s avonds nogmaals nadrukkelijk vertel, gromt-ie: “Moet jij zeggen.” “Hoezo?” “Jij vindt jezelf nooit goed genoeg.”
Ik kijk hem verbaasd aan. Dan begint hij aan een opsomming. “Jij hebt je boek wel tweehonderd keer over gelezen omdat je bang was dat er een foutje in stond.” Oké. “En als je op tv bent, wil je nooit terugkijken. Omdat je alles aan jezelf stom vindt.” Point taken. “En je doet soms tien keer andere kleren aan omdat je ze niet mooi vindt. En jezelf dus ook niet. Zo is het toch?” Ik doe mijn ogen dicht. Hoofdletters mag hij dan weleens vergeten, observeren kan hij goed. Ik knik. “Je hebt helemaal gelijk. Wat stom van mij, hè.” Dat vindt hij ook. “Ik moet het nog een beetje leren”, voeg ik eraan toe. Het klinkt als een lafhartig excuus, maar ik meen het.
Deze column staat in Kek Mama 13-2017.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Na de zoveelste afkeurende blik met kritiek op hun manier van opvoeden van de kraamzorg was de maat vol voor deze moeders.
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
Toen Ariane beviel van haar eerste kind, dacht ze één ding zeker te weten: de kraamweek zou haar redding zijn. Lekker cocoonen met haar baby, de kraamzorg die de boel draaiende hield, thee bracht, de was deed, misschien zelfs een keer een boterham met hagelslag smeerde. Spoiler: het liep iets anders.
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
