Beeld: Canva
Opeens is daar een nieuw kind in het leven van jouw kind. Ze zijn onafscheidelijk. Prima natuurlijk, tot jij merkt dat jouw kind na een middag met die “beste vriend” thuiskomt als een uitgewrongen vaatdoek met een donderwolk boven zijn hoofd. Is het een ongezonde vriendschap?
Je hoeft heus niet elk vriendje of vriendinnetje van je kind geweldig te vinden. Maar soms voel je gewoon: dit is niet oké. En dan begint het grote twijfelen. Moet je ingrijpen? Of je mond houden? Geen zorgen. Je bent niet gek. Dit is gewoon ouder-zintuig op scherp.
Sommige kinderen hebben een uitgesproken karakter. Dat is prima. Maar als jouw kind zichzelf verliest in een vriendschap, kan dat een red flag zijn.
Let hier eens op:
Je eerste gevoel? Misschien denk je: “Hmm… dit kind is niet helemaal een positieve invloed.” Begrijpelijk. Maar als je te snel iets lelijks zegt over hun vriend(in), loop je het risico dat je kind zich juist terugtrekt. Dan klappen ze dicht of trekken nog meer naar die vriend toe en dat is nou net niet de bedoeling.
Blijf rustig. Praat met je kind zonder te oordelen. Kijk of je kind zijn of haar ei kwijt wil. Vraag hoe hij of zij zich voelt bij die vriend. Soms weten ze het zelf ook nog niet goed. Maar als jij een open sfeer houdt, komt het vanzelf. Probeer niet alles meteen voor ze op te lossen; soms is luisteren genoeg. En soms moet je even een zaadje planten: dat je niet altijd iedereen hoeft te pleasen en dat echte vrienden je nemen zoals je bent. Klinkt cliché, maar het is waar.
Misschien is jouw kind degene die even de verkeerde kant op gaat. Iets te bazig. Of gemeen zonder dat ‘ie het zelf in de gaten heeft. Pijnlijk om te horen, maar hey: kinderen leren nog. Dat hoort erbij. Wat jij dan kan doen? Praat er rustig over. Geen langdradige preek, maar een open gesprek. Vraag waarom iets gebeurde of hoe ze denken dat het voor de ander was. Vaak is het helemaal niet uit kwaadheid, maar omdat ze nog geen idee hebben hoe je met gevoelens of vriendschappen omgaat. Dat mag je ze dus leren.
Je hoeft het niet alleen te doen. Als je merkt dat je kind zich terugtrekt, vaak verdrietig is of zichzelf echt kwijt lijkt te zijn in een vriendschap, dan is het tijd om iemand erbij te halen. Denk aan de juf, de mentor of een kindercoach. Soms helpt een buitenstaander net even beter om dingen in beweging te krijgen. En onthoud: je bent niet laat als je nú pas iets doet. Je bent op tijd omdat je kijkt, luistert en erbij blijft.
Kinderen die deze vaardigheid vroeg leren, zijn volgens een deskundige later succesvoller. Je leest er hier meer over.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Michelle Walk (33) heeft op Instagram laten weten dat haar zoon Laurens een ernstig ongeluk heeft gehad. De jongen viel bij een zwembad tijdens het spelen bijna vijf meter naar beneden.
Geen enkele ouder wil horen dat hun kind wordt buitengesloten of gepest. Maar minstens zo moeilijk is het moment waarop blijkt dat je eigen kind iemand anders pijn heeft gedaan of aan het pesten is?
Voor Dionne Stax liggen geluk en verdriet dicht bij elkaar. Terwijl ze volop geniet van het moederschap met dochter Lexie, verwerkt de presentatrice tegelijkertijd het verlies van haar moeder.
Op haar 29e lijkt Kiona Holland (36) een gezond en actief leven te leiden. Ze werkt met veel plezier in de zorg, woont samen met haar partner Phil (32) en denkt na over de toekomst.
Iedere ouder kent het moment waarop niets lijkt te helpen: wiegen, zingen, rondlopen of een speentje aanbieden, maar je baby blijft ontroostbaar huilen.
