Beeld: Shutterstock
Bijna tweederde van de leerkrachten in het basisonderwijs heeft kinderen in de klas die in armoede leven. Zij zien dat de prestaties van deze leerlingen achterblijven. Dat blijkt uit onderzoek van DUO Onderwijsonderzoek & Advies.
Voor het onderzoek werden 700 leraren in het basisonderwijs ondervraagd. Zij gaven aan armoede bij hun leerlingen vooral te herkennen aan de kleding en/of schoenen. Zo zijn kleren bijvoorbeeld verouderd of dragen leerlingen altijd dezelfde kledingstukken of schoenen.
Ook wordt armoede vaak herkend aan gesprekken na de vakanties, waaruit blijkt wat kinderen tijdens hun vakantie hebben gedaan. Eén op de vijf leerkrachten zegt daarom gestopt te zijn met deze kringgesprekken, omdat ze te pijnlijk zijn voor kinderen die in hun vakantie niets hebben gedaan vanwege geldgebrek.
Een kwart van de leerkrachten herkent armoede ook aan het ontbreken van een fiets of als het kind bijvoorbeeld niet meedoet aan sociale activiteiten buiten schooltijd.
Lees ook
6x hierom moesten jullie je kind ophalen van school >
Gemiddeld zijn er per klas twee leerlingen die in armoede leven. Het gaat dan om ouders met een inkomen dat net boven de bijstandsnorm ligt.
De prestaties van deze kinderen blijven achter bij die van de rest van de klas, blijkt uit het onderzoek. Ruim de helft van de leerkrachten geeft namelijk aan dat het in armoede opgroeien van hun leerlingen een negatieve invloed heeft op de schoolresultaten en bijna drie kwart zegt dat ook de sociaal-emotionele ontwikkeling van de kinderen eronder lijdt.
Om de gezinnen die in armoede leven bij te staan, zoekt bijna de helft van de leerkrachten soms contact met hulpinstanties. Ongeveer twee derde van de scholen is in staat om deze groep financieel te ondersteunen.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
