kind uit kroeg

Sommige single vrouwen willen zo graag een kind dat ze denken: ik pik gewoon een man op als ik een avondje ga stappen.

Marije (45) is nu moeder van Fee (7). 

“De ultieme girl power. Zo noemden mijn vriendinnen het plan in mijn eentje een kind te krijgen. Ik had helemaal geen man nodig. Zoveel succes had ik niet op het relatiefront en mijn leeftijd speelde ook mee.

Op dat moment was ik 35. Net twee jaar single en in het bezit van luid klepperende eierstokken. Met mijn ex-man had ik jarenlang in de medische molen gezeten. We ondergingen meerdere iui- en ivf-behandelingen die allemaal mislukten. Ik had veel verdriet om de scheiding, maar vooral de gedachte dat ik nooit een kind zou krijgen was onverdraaglijk. Na al die jaren van zwanger proberen te worden, kon ik niet ineens de knop omdraaien. Een week nadat de scheiding was uitgesproken, schreef ik me in op Relatieplanet.
 

"Leuk voor één, twee nachten"

Helaas, de combinatie vrouw, halverwege de dertig, met kinderwens was nogal bedreigend voor mannen. Hoe gezellig een avond ook was geweest, daarna hoorde ik meestal niets meer. Zelfs niet van die mannen die aangaven ook graag vader te willen worden.

Na een paar mislukte dates zocht ik mijn heil in de kroeg, maar de mannen die ik daar ontmoette, waren verre van degelijk relatiemateriaal. Leuk voor één, twee, drie nachten, niet geschikt voor huisje-boompje-beestje. Of in mijn geval: een kind. Vlak voor mijn 37e verjaardag sloeg de paniek toe. Ik had geen enkel uitzicht op een stabiele relatie en mijn verlangen naar een kind werd met de dag groter.
 

Pilstrip

Tijdens een avond met vriendinnen opperde één van hen dan maar zwanger te worden van een onenightstand. Geen gedoe en gezeur, wel een kind. Iedereen begon te joelen en het idee werd met elke slok rosé aanlokkelijker. Ik had nog wel bezwaren: wat deed ik zo’n kind aan? Had het geen recht op twee ouders? Mijn vriendinnen zagen het probleem niet. Ze vonden dat ik genoeg liefde had om beide rollen te vervullen en bovendien een paar surrogaattantes en ooms om moeilijke momenten op te vangen.

Diezelfde avond hebben we mijn pilstrip ritueel verbrand. Ik had meteen al twee leuke mannen op het oog: een stuk jonger dan ik, allebei student, dus goede hersenen. Tegen de datum van mijn eisprong ging ik bewust op stap. Mark, een 26-jarige rechtenstudent, hapte meteen toe toen ik hem verleidde. ‘Je bent vast aan de pil’, zei hij, zonder zich een seconde druk te maken omdat ik geen condooms in huis had. Het was meteen raak. Het klinkt zweverig, maar ik voelde het al tijdens het vrijen. De dagen erna liep ik met een licht, verliefd gevoel in mijn hoofd. Het verbaasde me totaal niet dat de test positief was.
 

Heel laf een appje

Ik heb een paar maanden gewacht voordat ik Mark vertelde over mijn zwangerschap. Naar de kroeg ging ik niet meer – ik zat liever op de bank. Ik had zijn 06-nummer en stuurde hem heel laf een appje: ‘Ik ben zwanger van je en ga alleen voor het kind zorgen.’ Mark reageerde geschokt. Hij vroeg of ik wel zeker wist dat het van hem was en appte dat hij op dit moment in zijn leven niet op een kind zat te wachten. Wel vroeg hij lief of ik geld nodig had. Nou nee, bovendien kun je van een kale student niet plukken. En daar was het me niet om te doen. Ik had wat ik wilde.

We zijn nu zeven jaar verder. Ik ben nog steeds zo blij met mijn keuze. In Fee heb ik een geweldig kind, dat alle gebroken nachten en zorgen meer dan waard is. Mijn dochter weet niet precies wie haar verwekker is, maar ik heb haar wel verteld dat hij mij geholpen heeft een kind te krijgen. In mijn ogen de sympathiekere versie van ‘ik heb jouw verwekker erin geluisd.’ Ook al is dat de waarheid, het voelt niet zo. Ik heb simpelweg wat zaad geleend. Heel af en toe heb ik nog contact met Mark. Voor Fees verjaardag stuur ik hem altijd een foto, waarvoor hij vriendelijk bedankt. Verder gaat zijn belangstelling niet. Maar mocht Fee ooit meer willen weten, dan weet ik hoe ik hem kan bereiken."
 

Zaaddonor

Laura (47) is de moeder van Mika (5).

“De tijd drong; ik was de veertig al gepasseerd. De twee homo’s die ik vroeg of ze me wilden helpen, wilden alleen sperma doneren als zij een vaderrol mochten vervullen. Andere mannen wilden niet dat het kind ooit hun naam zou kennen. Het KID Centrum waar je terecht kunt voor zaaddonoren, had een wachtlijst van een jaar. 

Bovendien zou ik allerlei medische en psychologische testen moeten ondergaan. Met een beetje pech, was ik zo twee jaar verder. De hoop op een relatie had ik al opgegeven. Sinds mijn 31e was ik single. Wilde ik ooit nog een baby, dan was het nu of nooit. Ik had nog maar één optie: met opzet zwanger worden van een onenightstand. Met andere woorden: gestolen zaad gebruiken.

Als slachtoffer koos ik een man die ik al een tijdje kende. Michael en ik deelden al een paar jaar af en toe het bed. Ik wist dat hij zou weigeren als ik het netjes zou vragen. Hij was getrouwd en had drie kinderen. Ik verwachtte niets van hem, ik wilde alleen zijn kind. Dat is gelukt.
 

"Ik voel me zo schuldig"

Mika is vijf jaar en mijn grote liefde. Maar toch, hoe gelukkig ik ook met hem ben, ik had het niet mogen doen. Ik voel me zo schuldig. Niet eens zozeer naar de verwekker van Mika, hoor. Michael wist niet hoe snel hij uit mijn leven moest verdwijnen, riep dat hij geen cent betaalde en dreigde dat hij elke DNA-test zou weigeren. Nee, ik voel me schuldig naar mijn zoon. Er gaat geen dag voorbij waarop Mika niet vraagt naar zijn papa. Hij wil zijn vader zien, met hem praten, vertellen dat hij al mag afzwemmen voor zijn A.

Ik heb hem een vaag verhaal verteld. Dat ik niet weet waar papa is, maar dat ik hem zal zoeken als Mika groter is. Ik wil niet tegen mijn kind liegen, maar ook niet keihard mededelen dat zijn verwekker niets met hem te maken wil hebben. Bovendien ga ik zelf ook niet vrijuit in dit verhaal. Elke keer als mijn kleine jongetje moet huilen omdat hij óók een papa wil, breekt mijn hart.

Ik wilde niets liever dan moeder worden, maar de manier waarop is wel heel egoïstisch geweest. Ik dacht nooit verder dan de babytijd en zat jarenlang op een roze wolk. Maar die schattige baby is inmiddels een mondige kleuter die recht heeft op de waarheid en die is niet fraai. Het is verschrikkelijk dat ik hem een vader heb ontnomen.”
 

Lees ook
Datinggids voor de single moeder >

 

Schone schijn

Anneke (32) is de moeder van Cem (2) en heeft een relatie met Mo (30). 

“Zonder onze zoon Cem zouden Mo en ik nu geen relatie hebben, daarvan ben ik overtuigd. Maar soms gaat het leven niet zoals het moet en moet het maar zoals het gaat. Tot drie jaar geleden leefde ik als een losbol: nachtenlang doorhalen, op mijn vrije avond achter de bar bijklussen, veel alcohol. De buitenwereld zag mij als een feestbeest dat leefde voor de lol, maar dat was schijn. Ik was totaal niet gelukkig met mijn leven.

In 2010 is mijn moeder na een kort, maar hevig ziekbed aan borstkanker overleden. Haar overlijden hakte erin. Mijn vader verliet haar vlak na mijn geboorte en we hebben altijd in één huis gewoond. Na haar dood bleef ik in ons appartement wonen, maar ik voelde me eenzaam. Ik propte mijn leven zo vol, dat ik maar niet thuis hoefde te zijn.
 

Dagdromen over rompertjes en kanten wiegjes

Met mijn moeder had ik al vaker gefantaseerd over een kind in mijn eentje. ‘Ach An, wat zou het fijn zijn, dan ben je nooit meer alleen’, zei ze altijd. Ik riep dan dat ik zeker voor mijn dertigste moeder wilde worden, maar had geen idee hoe ik het alleenstaand moederschap zou aanpakken. Het bleef bij dagdromen over rompertjes en kanten wiegjes.

Mo kende ik uit de kroeg waar ik achter de bar stond. Een leuke Marokkaan met wie ik kon lachen en huilen. Hij had me al vaker verteld dat hij dolgraag kinderen wilde. Kinderen zijn in zijn cultuur heel belangrijk en hij sprak er heel liefdevol over. Opeens viel het kwartje: dit was een echte vader; een man die zijn verantwoordelijkheid niet uit de weg zou gaan.

Het klinkt raar, maar ik gunde mezelf een kind van deze man. Vanaf dat moment heb ik bewust werk van hem gemaakt. Ik ging flirten, lachte net iets te lang naar hem en ja hoor, na een paar avonden had ik beet. We belandden bij elkaar in bed. Ik vond Mo leuk, maar was niet verliefd. Hij ook niet, denk ik, maar we hadden fijne seks. Uiteraard wist Mo niets van mijn dubbele agenda.
 

Emotionele achtbaan

Na een paar weken was het raak. Ik was zwanger en kwam in een emotionele achtbaan terecht. Ineens besefte ik wat ik had gedaan. Ik had Russische roulette gespeeld. Mo reageerde verbaasd maar opgetogen toen ik het hem vertelde. Door zijn enthousiasme voelde ik me nog lulliger; ik biechtte hem alles op. Dat ik zo graag een kind wilde en dat ik met opzet zwanger was geraakt.

Gelukkig reageerde Mo rustig. Verstandig en fatsoenlijk, zoals ik hem al had ingeschat. Oké, dit was de situatie. Hoe gingen we het oplossen? Hij nam direct zijn verantwoordelijkheid. Het was zijn kind en hij zou ervoor zorgen. Hij had wel een voorwaarde: dat hij net zoveel zeggenschap kreeg in de opvoeding als ik. We zouden ons kind als vrienden opvoeden.
 

De ideale vader

Avond aan avond praatten we over de invulling van ons co-ouderschap. We groeiden steeds meer naar elkaar toe. Mo ging mee naar de verloskundige, masseerde mijn rug, we zochten samen de kinderwagen uit en hij kocht een auto voor me, omdat hij die van mij niet veilig genoeg vond.

Uiteindelijk waren we zo vaak bij elkaar, dat we besloten samen het kind op te voeden. Onze zoon Cem is nu twee en ik kan niet anders zeggen dan dat het goed gaat. We zijn erg op elkaar gesteld en Mo helpt me waar hij kan. Zijn familie had Mo liever keurig zien trouwen en waarschijnlijk ook met een ander type vrouw, maar ze hebben onze relatie geaccepteerd en ze zijn stapel op onze kleine prins. Mo en ik genieten van ons kind. Eigenlijk hebben we nooit ruzie. We zijn niet smoorverliefd en Mo is misschien niet mijn ideale partner, maar hij is wel de ideale vader voor mijn kind."
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kind vermaakt zichzelf
Beeld: Unsplash

Hallo zeg, Joan is geen animatieteam voor kinderen die zich vervelen. Haar zoon moet echt heel ziek zijn, wil ze een potje met hem kwartetten.

Wachtend op het schoolplein raak ik in gesprek met de moeder van Fien, een klasgenoot van Callum. Uit beleefdheid informeer ik naar haar plannen voor de meivakantie. En krijg een dagbesteding voorgeschoteld waar menig animatieteam jaloers op zou zijn. Ze gaan naar het filmmuseum en Nemo. Ze heeft een dj­-workshop geregeld. Ze is van plan Fien pasta te leren koken. Ze doen met zijn tweetjes mee met de zwemvierdaagse, hebben twee moederdochter­-tennisclinics geboekt en uiteraard het gebruikelijke programma: verven, knutselen en koekjesbakken. En wij? Ook zulke leuke plannen?
 

'We zijn ons nog aan het oriënteren'

Eerlijk gezegd heb ik daar nog geen seconde over nagedacht. Bij twee weken vrij denk ik vooral aan ultieme rust. Beetje uitslapen, rustig de dag opstarten en dan kijken op welke momenten ik nog kan werken. Met wat geluk is het mooi weer en speelt Callum buiten. Bij hevige plensbuien gaan we een keer naar de bioscoop, maar ik weet niet eens of er iets draait. Ik hou het dus maar op: “We zijn ons nog aan het oriënteren.” Dat klinkt in ieder geval een stuk beter dan: “Ik heb niks gepland.”
 

Moedergen

Al komt het daar wel op neer. Ik ben namelijk niet zo’n entertainmentmachine. Ik mis de moederdeugd waarbij je dolgelukkig wordt van een middagje fröbelen of kwartetten met je kroost. Of van dekens en lakens een spannende hut maken. Dat moedergen heb ik nooit gehad. Ook niet toen Callum jonger was. Ik vond het heerlijk naar hem te kijken als hij met zijn kleine knuistjes een blokkentoren stapelde. Maar dan vanaf de bank met een espresso erbij.

En dat is altijd zo gebleven, ook nu hij zeven is. Ik voel me niet geroepen mee te klimmen op een klimrek, in zandbakken te grutten of deel te nemen aan watergevechten. Ik moedig hooguit aan en cater met liefde limonade en koekjes. ’s Zomers wil ik met alle plezier een zwembad opblazen, vullen met emmers lauw water en de hele collectie zwemattributen oppompen, maar dan houdt het op.

Van de Xbox weet ik alleen hoe hij aangaat, maar ik heb geen idee hoe ik een voetbalpoppetje naar voren kan bewegen, laat staan een bal schieten, dus dat hele Fifa18 is niet aan mij besteed. En ik mis het geduld om urenlang Muizenval, Toren van Pisa of Bunny Hop te spelen. Als een toren instort ben ik er meteen klaar mee en ik erger me nogal snel als ik niet win. En laten we het alsjeblieft niet hebben over Legopakketten in elkaar zetten, Callums grote passie.
 

Lego

Callum is dol op Lego Ninjago. Sinds zijn vijfde prutst hij de ingewikkeldste bouwwerken in elkaar. Hij bestudeert secuur gebruiksaanwijzingen die door de gemiddelde Ikea-klant als hogere wiskunde zouden worden betiteld. Af en toe wenst hij daar hulp of aanmoediging bij. Al was het maar omdat sommige priegelsteentjes echt lastig klemmen of hij net dat ene rode blokje niet kan vinden.

Of ik wil zoeken? Alvast een vliegtuigje in elkaar wil zetten? De vleugels van de adelaar maken? Zo’n taak schuif ik direct door naar mijn vriend, met de zeer vrouwonvriendelijke boodschap ‘moeders kunnen niet bouwen’. Voordat ik nu een feministische lawine over me heenkrijg: ik voed Callum verder reuze genderneutraal op. Hij leerde al jong dat vrouwen gelijk zijn aan mannen en we verdelen hier in huis keurig alle huishoudelijke taken, ongeacht de sekse. Maar als het om Lego gaat, komt dit politiek incorrecte statement me persoonlijk gewoon goed uit.
 

Sámen delen, sámen spelen

Gek genoeg heb ik wel engelengeduld als het op knuffelen aankomt. Lekker met Callum in bed tutten, samen in bad en stoeien op de bank. Ik ga ook graag mee als hij moet voetballen. Ik sla geen training over, juich om elk balcontact en mis niks, ook niet die uitwedstrijd om kwart over acht ’s ochtends. En voorlezen vind ik een feestje. Zowel voor het slapengaan of op de bank, als we net uit de bieb komen.

Niets zo leuk als mijn favoriete jeugdboeken opnieuw lezen en mijn kind enthousiasmeren voor taal. Maar daar houdt het qua ouderparticipatie wel bij op. Tot ongenoegen van mijn zoon, die heilig gelooft in het credo sámen delen, sámen spelen. Callum kan na zo’n zaterdagochtend, waarop ik in de stromende regen een uur heb gekeken naar een horde jonge hondjes en een bal, doodleuk vragen wat we straks gaan doen, als we thuis zijn. Nou, ik weet niet wat jij gaat doen, maar ik ga koffiedrinken en de krant lezen, denk ik dan. Of domweg candy crushen op de bank. In ieder geval schakel ik mezelf de rest van de dag uit. Even alleen met mijn eigen gedachten. En dat kan het beste als hij in zijn speelhoek Lego bouwt of Pokémonplaatjes op sterkte sorteert.
 

Uitzondering

De enige uitzondering maak ik als Callum ziek is. Een paar werken geleden had hij hoge koorts, hoofd­ en keelpijn en kon hij geen hap door zijn keel krijgen. Heel aandoenlijk en mijn hart brak. Ik wist niet hoe snel ik het hele arsenaal aan familiespellen en Beyblades (soort tollen, google maar) tevoorschijn moest halen. Ik was dolgelukkig dat ik hem kon afleiden met 45 potjes Pesten en Beyblade­gevechten. Maar man, wat was ik blij toen hij beter was en weer lekker buiten kon spelen met de jongens uit de buurt.

Dat zie ik toch het liefst, een kind dat met vriendjes buiten aan het schooieren is en zichzelf goed kan vermaken. Natuurlijk lukt dat niet elke dag. Zeker als zijn twaalfjarige stiefzus hier is, hoor ik regelmatig de woorden ‘ik verveel me’ rondzingen. Prima, niks mis mee. Heb ik vroeger ook veelvuldig gedaan. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat verveling fantastisch is voor de creativiteit. Kinderen hebben meer tijd nodig om prikkels te verwerken dan volwassenen. Dus als je kind zich verveelt of alles saai vindt, schijnt dat heel nuttig te zijn. Saai betekent namelijk rust en oplaadtijd voor de hersenen.
 

Zichzelf vermaken

Als je continu je kind entertaint of ideeën aandraagt om ergens mee te spelen, worden de hersenen niet voldoende gestimuleerd en dus lui, stellen experts. Kinderen leren zo niet om zichzelf te vermaken. Peter Gray, hoogleraar psychologie aan het Amerikaanse Boston College, maakt het nog bouder. Volgens hem moeten ouders die constant meespelen als er een vriendje komt, niet gek opkijken als hun kind narcistisch wordt. Hij stelt in zijn boek Free to learn dat ouders hun kinderen zelf moeten laten aanmodderen. Door je afzijdig te houden, geef je ze de kans hun empathisch vermogen te ontwikkelen. Ze weten dat vriendjes zomaar kunnen afhaken, als er geen ouder is die ingrijpt, dus zijn ze automatisch socialer.

Ik kan me ook niet herinneren dat mijn moeder marathonsessies touwtjespringen of knikkeren met mij hield of fijn mee kwam spelen met de Barbies. Noch de moeders van mijn vriendinnen. Ik weet ook niet wat ze wel deden. Het huishouden? Koffiedrinken? In mijn herinnering stond mijn moeder altijd op de tennisbaan, maar dat kan ik mis hebben.
 

Lees ook
VIDEO: dit doen moeders dus de hele dag >

 

De hele dag bezig met hun kind

Schijnbaar zijn de moeders in mijn omgeving allemaal reuze productief. Zeker degenen die maar één kind hebben, zijn de hele dag bezig om het hun kind naar de zin te maken. De moeders van Callums vriendje Bas gaat gerust met vier jongens tegelijk naar het bos om daar een speurtocht uit te zetten. Zomaar, omdat het woensdagmiddag is. Ik moet er niet aan denken.

Of lijkt dat maar zo, dat al die moeders hele dagen meespelen? Als ik de moeders van Callums voetbalelftal ernaar vraag, blijkt dat zij ook niet als animatieteam fungeren. Lucie doet zelfs helemaal niets. “Ben je gek, hooguit eens per jaar een bordspel, met Kerst. Verder vermaakt hij zich maar met zijn iPad of Playmobil.” Lian haat de Playstation waarmee haar zoon zich dagelijks amuseert. “Al die vreselijke autorace­games. Ik ga echt geen wedstrijdje met hem spelen hoor. Ter compensatie ga ik naast hem op de bank zitten als hij gamet, beetje Facebooken en appen met vriendinnen. Vindt hij ook reuze gezellig.” En Fatima, moeder van vier zonen en een dochter, is nog resoluter: “Nee hoor, spelletjes doen ze maar samen; genoeg broers, zeg ik altijd. Ik speel thuis al zo vaak voor scheidsrechter, dat vind ik voldoende.”

Hoe meer ik doorvraag, hoe meer eerlijke antwoorden ik krijg. Mijn collega Sophie biecht op dat ze soms wel erg lang doet over het zoeken naar de vingerverf in de hoop dat de kinderen inmiddels allang zijn vergeten wat ze zouden gaan doen.
 

Qualitytimen

Gesterkt door deze verhalen (maar ook met een tikkie schuldgevoel, want het is toch wel erg dat mijn zoon eerst ziek moet worden voor ik een keer met hem wil qualitytimen) besluit ik in de meivakantie toch iets met hem te gaan doen. En zo komt het dat ik na twee weken op het schoolplein bewust de moeder van Fien opzoek. Ik kan haar trots vertellen dat ik met Callum ben gaan midgetgolfen, dat ik een keer popcorn (magnetron, maar toch) met hem heb gemaakt en ook naar Nemo ben geweest. Dat Callum daar vervolgens als een haas op leeftijdsgenootjes afging met wie hij in de bellenblaasmachine kroop, waarop ik de hele middag op een bankje op mijn iPhone kon turen, is een detail dat ik wijselijk verzwijg.
 

Dit artikel staat in Kek Mama 07-2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-babys-lijken-oud

De baby's uit onderstaande fotoserie zijn nog geen paar maanden oud, toch lijken ze al behoorlijk op leeftijd. Maar dat maakt ze ook wel weer behoorlijk lief.

Goed om te weten: de foto's zijn allemaal ingezonden door de trotse ouders zélf - van babyshaming is dus weinig sprake ;-).

 

Net Gordon Ramsay

 

En zei iemand Danny Devito?

 

Je ziet 'm nog net niet aan de bar van een Engelse Pub hangen

 

Lees ook
Ja, deze babynamen werden vorig jaar écht gegeven >

 

Samen met z'n concullega

 

Hij is al die aandacht nu al zat

 

Net als deze baby

 

En je dacht dat die new born shoot zo schattig zou worden...

 

Nu al wijzer dan z'n vader

 

Dus... En waar was jij gisteravond?

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >