Kek Mama-columnist en vader Jan Heemskerk spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Hij legt het ons nog één keer uit. Deze maand: huisdieren.
Lees verder onder de advertentie
Mijn eerste huisdier heette Mafketel en was een marmot. Voor ik verder ga, wil ik graag op deze plaats mijn excuses maken aan Mafketel. Komt-ie: sorry, lieve Mafketel, dat je in de schuur moest wonen omdat bij ons thuis eigenlijk niemand je leuk vond, en je op een kwade dag tegen een muurtje werd gesmeten door een kansarm buurjongetje, zodat je ook nog eens doodging. Ik hoop dat er een marmottenhemel is en je het daar geweldig naar je zin hebt.
Lees verder onder de advertentie
Mijn tweede huisdier heette Poes en was een kat. Mijn vriendje Theo Tekstra had een nestje en ik kreeg zomaar een zo’n poesje mee naar huis. Toen durfden mijn ouders geen nee meer te zeggen. Poes is meer dan twintig jaar oud geworden, maar toch wil ik ook even sorry zeggen tegen Poes. Komt-ie: Lieve Poes, het spijt me dat mijn broertje en ik je pasgeboren kittens in bad hebben gedaan. Het was goed bedoeld, en we konden ook niet weten dat ze van schrik dood zouden gaan. Desondanks hadden we het niet moeten doen, en het spijt ons. Ik hoop dat er een kattenhemel is en je daar de hele dag achter iedereen mag aan rennen. Zo. Al klaar.
Geen bijzonder veilige plek voor huisdieren
De oplettende lezer zal zijn opgevallen dat het bij mijn ouders thuis geen bijzonder veilige plek was voor huisdieren. Althans niet voor hamsters (doodgebeten door Poes), vissen (gestikt in het vuile water) en kanaries (hartaanval door Poes). Dat komt: mijn moeder hield eigenlijk meer van honden. Niet dat ze daar veel beter voor zorgde: die taak viel mijn arme vader toe, die zijn levensverwachting aanzienlijk heeft bekort door iedere nacht in de stromende regen ongehoorzame keffertjes uit te laten. Ook wij bleven niet ongeschonden: ik zal nooit vergeten hoe ik door mijn moeder in mijn Samurai-pyjama het kruiende ijs in het kanaal werd opgejaagd om Archibald te redden die wild blaffend op een schots stond te wiebelen.
Lees verder onder de advertentie
Een strikt hondenverbod
Wat ik zeggen wil: zo’n jeugd, die neem je mee naar later. Zo is er bij ons thuis een strikt hondenverbod. En komt er een ander dier, dan worden daar spijkerharde afspraken over gemaakt. Zoals: papa heeft geen last van het dier. Papa hoeft niet op de fiets op zoek naar het dier. Papa hoeft het dier niet te voederen. En papa mag het dier haten, want papa is getraumatiseerd vanwege vroeger. Tot mijn niet geringe verbazing houdt het gezin zich keurig aan de regels. Maar helemaal ontsnappen doe ik niet. Want helaas ben ik door Onze Lieve Heer geslagen met een onweerstaanbare aantrekkingskracht voor katten. Die dus alleen maar bij de baas op schoot willen. De hele dag. En dan net zo lang kopjes geven tot ze uitgebreid worden geaaid. God, wat haat ik dieren.
Lees verder onder de advertentie
Jan Heemskerk (53) is radiopresentator en tv-maker, theaterkneus en boekenschrijver, maar eerst en vooral vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Je mag hem natuurlijk altijd mailen: jan@kekmama.nl
Al jaren is de time-out het go-to trucje van veel ouders. Kind boos? Stuur ze weg, laat ze afkoelen en haal ze daarna weer terug. Maar vaak werkt het averechts, zeggen onderzoekers. Kinderen voelen zich er alleen maar rotter door. Alsof ze gestraft worden voor emoties waar ze zelf geen controle over hebben.
Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Kleinkinderen zijn vaak dol op hun opa en oma (mede door de liefde, aandacht en cadeautjes). Volgens life coach Susan Allan kan hun aanwezigheid ook een enorme opluchting voor ouders zelf zijn. Vooral omdat het bij hen draait om er zijn voor steun en warmte, zonder regels te buigen of tegen de ouders in te […]
Tweeduizend euro per week neertellen voor een vakantiehuisje? Dana niet gezien. Al jaren ruilt ze met een ander gezin van huis, zodat ze hun geld aan leuke dingen kunnen besteden én drie keer per jaar op reis kunnen. Ook zonder geldboom in de tuin.
Oudste kind zijn betekent dat je het proefkonijn bent. En ja, soms is het echt zwaar om de eerste te zijn, want af en toe wil je gewoon al die verantwoordelijkheden die bij die titel horen in de prullenbak gooien. Toch blijkt uit onderzoek dat het uiteindelijk best wat oplevert.
We kennen haar allemaal: de moeder die, terwijl jij nog druk staat te kletsen over traktaties en Cito-scores, al half in de auto zit. Niet omdat ze onvriendelijk is, maar omdat het schoolplein gewoon niet haar natuurlijke habitat is. En geloof ons: haar sterrenbeeld verraadt alles.