Kek Mama-columnist en vader Jan Heemskerk spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Hij legt het ons nog één keer uit. Deze maand: huisdieren.
Mijn eerste huisdier heette Mafketel en was een marmot. Voor ik verder ga, wil ik graag op deze plaats mijn excuses maken aan Mafketel. Komt-ie: sorry, lieve Mafketel, dat je in de schuur moest wonen omdat bij ons thuis eigenlijk niemand je leuk vond, en je op een kwade dag tegen een muurtje werd gesmeten door een kansarm buurjongetje, zodat je ook nog eens doodging. Ik hoop dat er een marmottenhemel is en je het daar geweldig naar je zin hebt.
Mijn tweede huisdier heette Poes en was een kat. Mijn vriendje Theo Tekstra had een nestje en ik kreeg zomaar een zo’n poesje mee naar huis. Toen durfden mijn ouders geen nee meer te zeggen. Poes is meer dan twintig jaar oud geworden, maar toch wil ik ook even sorry zeggen tegen Poes. Komt-ie: Lieve Poes, het spijt me dat mijn broertje en ik je pasgeboren kittens in bad hebben gedaan. Het was goed bedoeld, en we konden ook niet weten dat ze van schrik dood zouden gaan. Desondanks hadden we het niet moeten doen, en het spijt ons. Ik hoop dat er een kattenhemel is en je daar de hele dag achter iedereen mag aan rennen. Zo. Al klaar.
De oplettende lezer zal zijn opgevallen dat het bij mijn ouders thuis geen bijzonder veilige plek was voor huisdieren. Althans niet voor hamsters (doodgebeten door Poes), vissen (gestikt in het vuile water) en kanaries (hartaanval door Poes). Dat komt: mijn moeder hield eigenlijk meer van honden. Niet dat ze daar veel beter voor zorgde: die taak viel mijn arme vader toe, die zijn levensverwachting aanzienlijk heeft bekort door iedere nacht in de stromende regen ongehoorzame keffertjes uit te laten. Ook wij bleven niet ongeschonden: ik zal nooit vergeten hoe ik door mijn moeder in mijn Samurai-pyjama het kruiende ijs in het kanaal werd opgejaagd om Archibald te redden die wild blaffend op een schots stond te wiebelen.
Wat ik zeggen wil: zo’n jeugd, die neem je mee naar later. Zo is er bij ons thuis een strikt hondenverbod. En komt er een ander dier, dan worden daar spijkerharde afspraken over gemaakt. Zoals: papa heeft geen last van het dier. Papa hoeft niet op de fiets op zoek naar het dier. Papa hoeft het dier niet te voederen. En papa mag het dier haten, want papa is getraumatiseerd vanwege vroeger. Tot mijn niet geringe verbazing houdt het gezin zich keurig aan de regels. Maar helemaal ontsnappen doe ik niet. Want helaas ben ik door Onze Lieve Heer geslagen met een onweerstaanbare aantrekkingskracht voor katten. Die dus alleen maar bij de baas op schoot willen. De hele dag. En dan net zo lang kopjes geven tot ze uitgebreid worden geaaid. God, wat haat ik dieren.
Jan Heemskerk (53) is radiopresentator en tv-maker, theaterkneus en boekenschrijver, maar eerst en vooral vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Je mag hem natuurlijk altijd mailen: jan@kekmama.nl
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
In huize Jelies is het vaak een kwestie van geven en nemen, maar soms ook gewoon van doorduwen en afwachten. Vooral als de plannen van de één sneller gaan dan die van de ander, kan een simpel gesprek zomaar uitgroeien tot een mini-onderhandeling.
Linda Kranen uit het programma Een Huis Vol deelt op Instagram een persoonlijke update over haar zwangerschap. Met nog maar een paar weken te gaan, neemt ze haar volgers mee in de laatste voorbereidingen, de keuzes rondom de bevalling en het gezinsleven in Luxemburg.
De 29-jarige Emma wordt binnenkort voor het eerst moeder en werd daarom verrast met een babyshower. Helaas kijkt ze daar niet met een warm gevoel op terug. Ze werd namelijk uitgelachen op haar eigen feest.
Wat begon als een persoonlijk verhaal over haar postnatale depressie, groeide uit tot een bestseller waarin duizenden vrouwen zich herkennen. Nu komt Echte Gooische Moeder Leslie Keijzer met haar tweede boek Mama pakt door.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Rumi, die kinderen eigenlijk gewoon niet zo leuk vind.
