Jan Heemskerk

Kek Mama columnist en vader Jan Heemskerk spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Hij legt het ons nog één keer uit. Deze maand: complimenten.

 

Net als de meeste ouders geloof ik in de stimulerende werking van complimentjes. Ik heb luid staan jubelen en een rondedansje gemaakt bij de eerste stapjes van drie glunderende baby’s. Ook heb ik bij het eerste doelpunt van mijn zoons in competitieverband staan juichen alsof hij zojuist de kansloze keeper van Duitsland in de WK-finale had gepasseerd.  En ik heb vol bewondering gewezen op elke A voor rekenen, taal, houding, tekenen, fijne motoriek; waar er ook maar een A viel te bekennen, heb ik gekird en hoofdgeschud over zo veel genialiteit.

Lof kweekt zelfvertrouwen. En zelfvertrouwen is van levensbelang voor kinderen om zich te handhaven in een competitieve wereld. Als een kind in zichzelf gelooft, durft het meer, kan het meer, is het minder kwetsbaar en zal het dus beter presteren. Complimentjes zijn goed. Allemaal tot je dienst. Maar! Maar! Maar! Complimentjes zijn natuurlijk niet altijd terecht. Die eerste doelpunten van mijn zoons waren allemaal toeval – er viel een bal op een schoen, een ander kind stond naar wuivende bomen in de verte te staren en via een graspol stuiterde het leder binnen. Die A’s waren ook weleens B’s en C’s en die werden dan met een of andere k*tsmoes óók goed gerelativeerd. Geeft niks. Alles voor het zelfvertrouwen. Tot het te dol wordt.

Persoonlijk probeer ik ervoor te waken, maar ik zie soms ouders… die prijzen hun kind al de hemel in omdat het de hele dag succesvol ademt. Omdat het erin is geslaagd een bordje naar de keuken te brengen of zelf een schone onderbroek aan te doen. Ouders die iedere stap, elke opmerking, elke prestatie begroeten alsof zojuist de Messias op aarde is wedergekeerd. Kijk, dát is nou ook weer niet de bedoeling.

Het is namelijk veel leuker om trots te zijn als je kind daadwerkelijk iets heeft gepresteerd. Weer dat voetbalvoorbeeld: ik dééd trots toen mijn zoon Willem bij de kleintjes min of meer per ongeluk een tegenstander van het scoren afhield. Ik bén echt trots nu hij twee keer in de week traint, bij weer en wind naar voetbalschool gaat, en zich door diverse vernederende teleurstellingen heeft heengevochten (waar ikzelf allang zou zijn afgehaakt).

En net zo trots ben ik op mijn grote zoons die werken en studeren en slagen en groeien – dat is ook weleens anders geweest. Daar zijn stevige gesprekken en diverse minder complimenteuze confrontaties aan te pas gekomen.

Dus, wat ik maar wil zeggen! Geef complimenten met gulle hand, maar houd ook in de gaten of al die euforie nog enige basis in de werkelijkheid heeft. Zo niet, wees dan ook niet bang je kind een serieus doel te stellen en het te helpen dat te halen. Zodat je echt trots kunt zijn. En het kind op zichzelf.

Jan Heemskerk (53) is radiopresentator en tv-maker, theaterkneus en boekenschrijver, maar eerst en vooral vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Je mag hem natuurlijk altijd mailen: jan@kekmama.nl

blaren kinderen
Beeld: Pixabay

En dan ineens zit er zo’n gemene blaar op de hiel of teen van je kind. Zo pak je dit euvel aan.

Zo ontstaan blaren bij kinderen

Iedereen heeft weleens last van een blaar op z’n voet. Blaren ontstaan als er te veel druk of wrijving op de voet komt (meestal op de hiel of onder de voet). Vaak is een slechtzittende schoen de boosdoener: bijvoorbeeld een nieuwe schoen die nog moet worden ingelopen en in het begin nog knelt. Maar ook te grote schoenen kunnen voor problemen zorgen: doordat de voet steeds schuift in de schoen, ontstaat er wrijving en dus een risico op blaren.

 

Hoe voorkom je blaren?

Blaren voorkom je door te zorgen voor goed passende schoenen. Zoals gezegd: niet te klein en niet te groot. Koop schoenen dus niet ‘op de groei’. Laat je kind nieuwe schoenen rustig inlopen. Eerst een paar uur, dan pas de hele dag.

 

Lees ook
Dit moet je weten over een zonnesteek bij kinderen >

 

Doorprikken of niet?

In principe hoeven blaren niet behandeld te worden. Laat de blaar dus gewoon zitten als je kind er geen last van heeft. Maak ‘m wel goed schoon met water en zeep, spoel dat af en maak alles goed droog met een tissue. Plak er een grote pleister op die de hele blaar bedekt. Er zijn ook speciale blaarpleisters te koop. Deze verzachten de pijn en hebben een vocht absorberende werking.

Heeft je kind wel last van de blaar? Dan kun de blaar doorprikken. Dat doe je zo:

  • Was je handen grondig
     
  • Maak de blaar en de huid eromheen schoon met een huidreinigingsmiddel (bijvoorbeeld jodium)
     
  • Pak een steriele naald en prik de blaar op twee plekken open: in de boven- en onderkant. Duw met een schoon watje of gaasje het vocht uit de blaar. Laat in verband met infectiegevaar de rest van de huid zitten.
     
  • Desinfecteer opnieuw de huid.
     
  • Dek de plek af met een pleister om te voorkomen dat er vuil of bacteriën bij komen.

 

Blaren op vakantie

Door de warmte, het dragen van knellende waterschoentjes en meer/langer lopen dan normaal, kunnen zeker op vakantie ook blaren ontstaan. Handel zoals bovenstaand, en raadpleeg een arts als je het in verband met infectiegevaar niet vertrouwt.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

jaloerse peuter
Beeld: Unsplash

Ja, ook peuters kunnen last hebben van het groene monster. Dit zijn de oorzaken van hun jaloezie en zo ga je daarmee om.

Waarom jaloers?

Niets menselijks is onze peuters vreemd. Dus logischerwijs kunnen ze soms flink jaloers worden. Het is een normale menselijke emotie, net als blijdschap of verdriet. Bovendien zijn peuters nog erg op zichzelf gericht. Empathie ontwikkelt zich meestal pas later, peuters kunnen zich nog moeilijk in een ander verplaatsen en gunnen een ander nog niet echt iets. En dus pakken sommige peuters rustig een nieuwe Barbie af van een vriendinnetje, simpelweg omdat ze die mooi vinden en ook willen hebben. Maar jaloezie bij peuters richt zich vooral op de aandacht van ouders. Of eigenlijk: als die aandacht naar een ander kind gaat, bijvoorbeeld als er een nieuw broertje of zusje wordt geboren. Dan kan er een ware concurrentiestrijd losbarsten.

 

Lees ook
KIND: Zo beleeft een peuter verstoppertje >

 

Zo herken je het

Een peuter die geplaagd wordt door jaloezie om jouw aandacht of liefde zal dat soms letterlijk zeggen: ‘Mijn mama! Afblijven!’ Of ze duwen hun concurrenten weg. Maar er zijn ook kinderen die dit minder duidelijk uiten. Sommige peuters gaan zich ineens lastiger gedragen: ze maken iets stuk, huilen om niets of gooien ineens hun theeserviesje door de kamer. Allemaal tekenen aan de wand die erop kunnen wijzen dat er sprake is van het groene monster.

 

Omgaan met jaloezie

Vermoed je jaloezie bij jouw peuter? Ga het gesprek aan en neem deze gevoelens serieus. Want ook jij bent soms een tikkie jaloers op je buurvrouw die voor de vierde keer dit jaar op vakantie gaat, of op die collega die een week na haar bevalling weer maat 36 had. Benoem het gedrag van je peuter: ‘Ik zie dat je het niet leuk vindt dat een ander met jouw speelgoed speelt/ik jouw zusje de fles geef.’ Dan voelt jouw kind zich al gezien en gehoord. Probeer als het enigszins kan je aandacht goed te verdelen en iets leuks in het vooruitzicht te stellen: ‘Straks maak ik een puzzel met jou.’ En realiseer je dat jaloezie een nuttige emotie is. Zo leert jouw peuter rekening te houden met een ander en dingen te delen. Wijze levenslessen, kortom.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >