Ionica Smeets checkt

Iconica Smeets (37) is wiskundige en moeder van Tex (6) en Rifka (2). Elke maand checkt ze de zin en onzin van opvoedfabels en -feiten: hoef jij dat niet meer te doen.

Rifka heeft een paar dagen gelogeerd bij mijn schoonouders. Ik vraag voorzichtig hoe het met avondeten was gegaan. Opa en oma kijken me verbaasd aan: Rifka heeft heel goed gegeten. Ze lust álles. Ik ben diep onder de indruk, want thuis zegt ze ’s avonds aan tafel luid en duidelijk ‘Nee’ voor ze haar bordje met een vies gezicht wegduwt.
 

Heel normaal

Nu blijkt dat moeilijke eten gelukkig heel normaal bij peuters. Psychiater Sebastian Carona Cano deed jarenlang onderzoek naar lastige eters. Daarvoor volgde hij duizenden kinderen uit de omgeving van Rotterdam. Ruim een kwart van de tweejarigen wordt door de ouders gezien als lastige eter. Ongeveer de helft van alle jonge kinderen heeft een periode waarin ze moeilijk eten.

Het goede nieuws is dat dit gedrag vrijwel altijd verdwijnt voordat kinderen zes jaar zijn. Slechts vier procent van alle kinderen heeft echt problemen met eten. Wij hebben thuis aan tafel toevallig een jongetje van zes en die eet inderdaad elke avond zijn bordje leeg. Tex eet alleen geen sla, verder werkt hij alles keurig weg. En dat terwijl hij als tweejarige nog veel dwarser was dan Rifka met eten. Misschien kwam dat ook doordat Han en ik ons er toen veel drukker om maakten.
 

Negatief gevoel bij eten

Ook dat klopt met het onderzoek van Sebastian Carona Cano: gespannen ouders maken het alleen maar erger. Als je straf geeft, zoals kinderen aan tafel laten zitten tot hun bord leeg is, krijgen kinderen een negatief gevoel bij eten. Omkopen met een toetje is volgens Carona Cano ook geen goed idee, kinderen blijken eerder een hekel te krijgen aan eten als ze ‘moeten’ eten voor een beloning. Eigenlijk lijkt het ’t beste om die moeilijk etende peuters maar gewoon te negeren. Ze krijgen gelukkig niet snel een tekort aan voedingsstoffen. Sterker nog, misschien is dat moeilijke eten zelfs wel een heel verstandige ingebouwde overlevingsstrategie. Peuters beginnen namelijk de wereld te verkennen, zien steeds meer nieuwe dingen en dan is
het best handig dat ze niet zomaar alles opeten. Als Rifka ’s avonds weer eens weigert een hap te nemen, zegt Han: “Heel verstandig meisje, jij laat je niet zomaar vergiftigen.”
 

Geen geheime truc

Kortom: het is een kwestie van afwachten tot de moeilijk etende peuter bijdraait. Bij iets oudere kinderen kun je afspreken dat ze een aantal dingen mogen kiezen die ze niet hoeven te eten. Dan hebben ze toch iets te zeggen over wat er op hun bord komt (zoals Tex die geen sla meer hoeft te nemen). Daarvoor moeten kinderen wel de tijd hebben om aan een nieuwe smaak te wennen. Pas nadat je iets een keer of vijftien hebt geproefd, kun je
zeggen of je het echt niet lust. Overigens ontdekte ik pas later dat opa en oma geen geheime truc hadden om Rifka te laten eten. Ze hadden namelijk als avondeten pannenkoeken, pizza en patat gemaakt. Ja, zo kan ik het ook.

Als je ook iets gecheckt wilt hebben: mail ionicacheckt@kekmama.nl

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2017.

Els en Do

De afwas, de tafel dekken, afruimen, hun kamer opruimen: mijn kinderen vertikken me te helpen met huishoudelijke klusjes. Bij alles wat ik van ze vraag, schreeuwen ze moord en brand en beweren ze dat het de beurt van de ander is.

ELS & DO: Natuurlijk willen ze geen klusjes doen. Wie wil dat nou wel? U moet ze dwingen, maar hoe? Do was er slecht in, indertijd. Uit luiheid en gemakzucht en omdat ze opvoeden nogal een klus vindt. Om het gemor van haar twee kleine lapzwansjes te voorkomen, ruimde ze uiteindelijk zelf de afwasmachine maar in en raapte hun speelgoed van de vloer.
 

Lees ook
'Ik stopte met troep opruimen en dit is wat er gebeurde' >

 

Koptelefoon op

Tot haar verbazing heeft haar zoon (22) zich wel ontwikkeld tot een goede opvoeder. En wel bij zijn neefjes op wie hij past bij wijze van bijbaantje. De stoute schoffes doen alle klusjes die hij hen opdraagt. Ze gooien zoet hun speelgoed in de mand en als ze hun limonade omstoten pakken ze zelf een doekje. Do’s zoon is minstens zo gemakzuchtig als zijn moeder. Zijn geheim is dat de protesten van zijn neefjes hem niets uitmaken. Ze kunnen op het dak gaan zitten, hij gaat lekker Netflixen, met zijn koptelefoon op.

Hij heeft zijn neefjes één keer, niet vaker, verteld dat hun leven een stuk leuker wordt als ze hun troep opruimen. Anders pakt hij de iPad af. Of zet-ie ze een halfuur in de tuin. Rain or shine. Nu zijn ze als was in zijn handen. Do is trots op hem. Maar ook verbaasd. “Dit heb je niet van mij geleerd”, zei ze. Bruno lachte: “Jawel, ik heb van jou geleerd hoe het niet moet.”

 

De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”

 

Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl

 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.




 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

zoon haatte nieuwe zusje
Beeld: Unsplash

De oudste zoon van Stephanie Duncan was een droombaby. Maar toen werd hij tweeënhalf, en kreeg hij een zusje.

Ze deden alles volgens het boekje, om zoonlief voor te bereiden op de komst van de nieuwe baby, schrijft Stephanie op ScaryMommy. Ze lazen boekjes, praatten er eindeloos met hem over, gaven hem een cadeau namens zijn nieuwe zusje en op de dag van haar geboorte kocht hij samen met zijn oma een knuffel voor haar en gingen ze naar het ziekenhuis om haar te ontmoeten.

Meteen was het mis.

‘Ik zal de blik op zijn gezicht nooit vergeten, toen hij mij zijn nieuwe zusje de borst zag geven’, schrijft Stephanie. ‘Pure verslagenheid.’

 

Hel

De weken erna lieten zich volgens Stephanie het best beschrijven als ‘de hel’. Ze probeerde de normale dagelijkse routine te handhaven voor haar zoon en richtte haar aandacht vooral op hem – haar dochter sliep toch, het gros van de tijd. Hij kreeg troostcadeautjes van de kraamvisite, zijn vader nam hem in de weekends mee naar de speeltuin en de dierentuin. Niets werkte. Stephanie: ‘Het enige wat mijn zoon wilde, was mij weer voor zichzelf hebben.’

Haar zoon begon in babytaal te praten, kreeg de ene driftbui na de andere. Wilde elke nacht tussen zijn ouders in slapen en weigerde overdag nog een middagslaapje te doen. Even overwogen Stephanie en haar man hem maar gewoon naar de kinderopvang te brengen, zodat Stephanie in rust tijd met haar baby kon doorbrengen.
 

Lees ook
'Mijn vijfjarige zoon is brutaal, luistert slecht en terroriseert zijn zusje' >

 

‘Ze valt wel mee’

In plaats daarvan besloten ze te stoppen hun zoon ‘grote jongen’ te noemen, hem niet meer te laten helpen bij het verzorgen van zijn zusje, en hem toe te staan zich als een baby te gedragen. ‘Opeens, vijf maanden na haar geboorte, kwam mijn peuter tot inzicht’, schrijft Stephanie. ‘Tenminste, ik weet niet of hij zich realiseerde dat zijn zusje toch wel meeviel, dat hij door had dat er best ruimte was voor twee kinderen in huis, of zich er maar bij neerlegde dat ze het gezin niet meer zou verlaten.' Maar van de ene op de andere dag was hij weer het droomkind dat ze kenden.

Twee jaar later verwelkomde het gezin nog een dochter. ‘We hebben de termen ‘grote broer’ en ‘grote zus’ en alles wat daarbij hoort, deze keer opzettelijk niet gebruikt. Mijn zoon gaf geen krimp en ging vrolijk verder met zijn leven. Mijn middelste dochter, dat is een héél ander verhaal.’
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >