kinderen verwen mooie spullen
Beeld: Unsplash

Haar ouders hadden het niet breed, dus kreeg blogger Jorrie Varney als kind weinig extraatjes. Nu ze zelf moeder is, kiest ze ervoor haar kinderen te verwennen. En daar heeft ze haar redenen voor.

‘Ik leer ze dat niet het speelgoed er toe doet, maar vriendelijkheid en het accepteren van anderen’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Tweedehands

‘Ik was nooit het meisje met merkkleding of trendy schoenen’, vertelt Jorrie. ‘Negentig procent van mijn kleding was tweedehands. Mijn familie had geen geld voor dure merken en ik gebruikte dezelfde rugzak en dezelfde kleding tot ik alles volledig ontgroeide.’ Volgens Jorrie waren haar ouders niet arm, want de basis zoals een warme slaapplaats en iedere avond een goede maaltijd, was er. ‘Maar ik had geen trendy dingen die me ‘cool’ maakten in de ogen van de kinderen op school. Dat was moeilijk, want kinderen kunnen wreed zijn. Ik was altijd ‘anders’ en had daardoor geen vertrouwen of zelfrespect.’

 

Lees ook:
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over te veel verwennen >

 

Overstag

Nu Jorrie zelf kinderen heeft, pakt ze het anders aan. ‘Ik wil nooit dat mijn kinderen zich voelen zoals ik me voelde. Ik wil dat hun ervaring anders is. Daarom ben ik de moeder die overstag gaat, want ik wil dat mijn kinderen dingen hebben die ik niet had. Als een trendy shirt hen de onzin zal besparen die ik heb meegemaakt, zal ik het twee keer kopen. Het leven is al moeilijk genoeg zonder je zorgen te maken hoe je klasgenoten reageren op je T-shirt.’

 

'Leer ze wat er toe doet'

Soms trekt Jorrie haar gedrag in twijfel. ‘Ik ben blij dat ik in de positie ben dat ik mijn kinderen deze spullen kan bieden, maar ik vraag me wel eens af of ik ze daarmee geen slechte dienst bewijs. Ik wil ze niet verwennen, ik geef ze speelgoed of kleding omdat ik weet dat die dingen er toe doen op de basisschool.’ Toch blijft ze de spullen kopen, want ze ziet wat het doet met het gedrag van haar kinderen. ‘Ik werk hard om ze te leren wat er écht toe doet. Zo doneren we aan onze plaatselijke daklozenopvang en zien zij kinderen die in echte armoede leven. Mijn kinderen weten dat niet iedereen even gelukkig is als wij. Ze zijn vriendelijk en accepteren anderen, en bieden hun favoriete speelgoed aan aan kinderen die het minder goed hebben. Daar ben ik trots op. Niet het trendy speeltje is wat er toe doet, maar de empathie en vriendelijkheid die ik ze probeer bij te brengen.'

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Julia en de ruziënde ouders van Job.

Woensdagavond, zeven uur. Tegenover me zitten de ouders van zesjarige Job. Hij is universitair docent, zij advocaat. Hun stoelen staan zo ver mogelijk uit elkaar. Ze zijn net gescheiden. Ik friemel nerveus aan mijn kettinkje. Ze zijn bijna twintig jaar ouder dan ik; ik kom vers van de leraren opleiding. Het is niet de enige reden dat ik tegen dit gesprek opzie. Een paar dagen eerder hebben ze een scene getrapt op het volle schoolplein. Job stond er lijkbleek bij. Daarom heb ik ze gevraagd te komen praten.
 

Oorlog in mijn klaslokaal

Als ik naar hun strakke gezichten staar, denk ik: wat kan ik ze in godsnaam vertellen wat ze zelf niet bedacht hebben? Dan zie ik het verdrietige gezichtje van Job voor me. Ik moet voor hem opkomen. “Die ruzie op het schoolplein had niet mogen plaatsvinden”, zegt de vader. De moeder knikt. Ik haal opgelucht adem. Misschien wordt het makkelijker dan ik dacht. Dan vraagt de vader of hij het gebeuren mag toelichten. Per ongeluk zeg ik ja. Binnen de kortste keren is het oorlog in mijn klaslokaal. Vader verwijt moeder hem tegen de afspraken in het huis uit te hebben gezet omdat zij besloten heeft het te kopen. Moeder zegt dat hij haar ’s nachts belt en stalkt. Hij klaagt dat ze de kinderen tegen hem opzet. De verwijten vliegen als kogels heen en weer. 

De twee lijken niet meer door te hebben dat ik ook in het lokaal ben. Ik begin te begrijpen hoe Job zich moet voelen. Job. Hij was de makkelijkste kleuter van de wereld toen ik hem les gaf in groep 1. Nu slaat hij klasgenootjes, scheldt ze uit en luistert niet naar me. Hij blijft een kwartier weg als hij naar de wc moet, zodat ik hem overal moet gaan zoeken. Soms is hij overdreven positief, in een taal die te wijs is voor zijn leeftijd. Dan zegt hij: “Eet smakelijk, lieve juf.” Of: “Jij bent echt de liefste juf.”
 

Lees ook
Deze ouders hebben altijd gillende ruzie op vakantie >

 

"U maakt hem kapot"

In gedachten hoor ik hem tegen zijn ruziënde ouders om de beurt zeggen: “Jij bent de allerliefste.” Te midden van het ouderlijke gescheld voel ik boosheid opkomen. Ik zou het liefst op de tafel slaan en roepen: “U maakt hem kapot!” Maar ik mag geen partij kiezen. “Mevrouw, meneer, mag ik uw aandacht?” vraag ik. Ik moet gillen om boven ze uit te komen. Ze kijken me verdwaasd aan. “Het spijt me. Ik word een beetje door u aan gestoken geloof ik.”

Er gebeurt een klein wonder: ze kijken geamuseerd. “Hoe denkt u dat deze situatie voor Job is?” vraag ik. Ik vertel waarom ik me grote zorgen maak over Job. Ik ben niet meer geïntimideerd, de rollen zijn omgedraaid, ik praat en praat. Als ik op hou kijken de twee geschrokken en bedremmeld. En dan komt er voorzichtig een normaal gesprek op gang. Het lijkt wel of ze wakker zijn geschud.

Desgevraagd zeggen ze beiden dat ze mijn observaties herkennen. En dat ze dolgraag de oude Job terug willen. En dat ze vanuit de grond van hun hart willen proberen hun verstoorde verhoudingen opzij te zetten waar het Job betreft. Ik stel voor dat we daartoe een aan onze school verbonden therapeut in de arm nemen. Ze nemen het met beide handen aan. Bij het weggaan helpt de vader de moeder in haar jas. Ik kijk ze voldaan na. Het zijn écht keurige mensen, denk ik.

 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderdagverblijven_worden_volgend_jaar_fors_duurder

De kosten voor de kinderopvang gaan flink omhoog: ouders dreigen volgend jaar honderden euro’s meer kwijt te zijn.

Dat blijkt uit cijfers van de brancheorganisatie Kinderopvang.

 

Kwaliteit verbeteren

Om de kwaliteit in de kinderopvang te verbeteren, gaan vanaf 1 januari strengere eisen in voor de opvang van baby's: pedagogisch medewerkers mogen niet langer voor vier nuljarigen tegelijk zorgen, maar maximaal drie. Deze kosten worden doorberekend aan ouders en vooral kleine locaties voelen de veranderingen in de portemonnee.

 

Verhoging toeslagen

Via een verhoging van de kinderopvangtoeslag krijgen ouders wel een deel van die rekening terug, maar toch verwacht de brancheorganisatie dat de prijzen harder zullen stijgen dan de verhoging van de toeslagen. Als de berekeningen van de kinderdagverblijven bewaarheid worden, gaat een gezin met een laag inkomen, dat twee kinderen drie dagen naar de opvang stuurt, er minimaal 800 euro per jaar op achteruit. Voor eenzelfde gezin met een modaal inkomen stijgen de kosten met ruim 900 euro per jaar.

 

Niet pessimistisch

Het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SWZ) ziet aan eigen berekeningen dat de verhoging van de toeslagen die extra kosten wél dekt en gaat niet uit van zo'n hoge prijsstijging. Ook ouderorganisatie Boink wil nog niet pessimistisch zijn. "We denken dat het effect op de laagste inkomens het grootst is. Dat is ongunstig, want die zijn al ondervertegenwoordigd in de kinderopvang. Maar we weten pas wat ouders gaan betalen als in het eerste kwartaal van 2019 de rekening krijgen."

Bron: AD.nl

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >