Dan kan je kind nog zo slim, sterk, sportief of avontuurlijk zijn, volgens blogger Honora Gathings gaat het daar helemaal niet om. Zij vindt vriendelijkheid veel belangrijker.
Ze was dan ook apetrots toen ze op school werd gecomplimenteerd om het gedrag van haar dochter.
‘De leraar vertelde dat een klasgenoot in tranen aankwam op school’, schrijft ze. ‘Mijn oudste stopte direct met spelen en gaf haar een knuffel. Vervolgens bleef ze naast haar zitten tot ze weer kon lachen.’ Ook tijdens zwemles bleef haar gedrag niet onopgemerkt: tijdens een wedstrijd kreeg ze geen beker omdat ze de snelste of beste was, maar ze kreeg de ‘Coach’s Award’ – een prijs voor kinderen die altijd klaarstaan voor anderen.
Lees ook
‘Wat ik écht denk als kinderen gemeen zijn tegen mijn zoon’ >
Honora vervolgt: ‘Niet ieder kind is atletisch, creatief of kan goed leren, maar iedereen kan vriendelijk zijn. Je hoort vaak dat het belang van vriendelijkheid en empathie thuis aangeleerd wordt, maar wij zijn niet de hele dag bij onze kinderen. Zíj troosten die verdrietige vriend, juichen om een teamgenoot en komen op voor iemand die gepest wordt. En ik wou dat ik met de eer kon strijken, maar uiteindelijk zijn ze verantwoordelijk voor hun eigen acties. ‘Jouw kind is vriendelijk’, is dan ook het beste compliment dat je kunt krijgen.’
Bron: Scary Mommy
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
