Walkman
Beeld: Getty

Mariëtte denkt tijdens het maken van vakantiepaklijstjes aan de vakanties van vroeger. En haar walkman.

We waren lijstjes aan het maken. Want we gingen over anderhalve week op vakantie met de kinderen en of we er überhaupt in slaagden om met twee kinderen en bagage voor een voetbalelftal te vertrekken, hing allemaal af van lijstjes. Ik schreef op 'iPad prepareren met offline YouTube-app', (op het lijstjes 'to do', sectie ‘de reis’ want als er geen structuur in de lijstjes zit, word ik bloednerveus). Sowieso word ik bloednerveus van het idee dat we twaalfhonderd lange kilometers moeten afleggen met een peuter die bij een ritje naar de plaatselijke ijssalon al aan zijn taks zit en dus besloot ik: entertainment is alles. Zoet houden moet ik hem, en dan komt alles goed.

 

482 keer van YouTube-filmpje switchen

Ik moest dus een of andere app downloaden die ervoor gaat zorgen dat Casper ook na het passeren van de grens – en het opmaken van mijn databundel – niet tot aan onze Zuid-Franse vakantiebestemming op volle kracht schreeuwend zijn ongenoegen laat blijken over het feit dat hij niet non-stop zijn favoriete bezigheid kan uitvoeren: binnen drie minuten 482 keer van YouTube-filmpje switchen, met een minimum van achttien verschillende varianten van ‘The Wheels on The Bus’. Hij houdt ook heus wel van boekjes lezen en spelen met plastic vrachtwagens, en we hebben zijn favoriete Duplo-graafmachine al verstopt zodat die onderweg weer een beetje nieuwig zal zijn (we hopen op minstens vijftien minuten lol), maar ik ken hem langer dan vandaag. Dus installeerde ik niet alleen die app, maar shopte ook het internet leeg want hoe meer nieuw speelgoed – bij voorkeur voorzien van veel licht- en geluidseffecten – hoe groter de kans van slagen.

 

Bandjes van Bert en Ernie

Ergens tijdens mijn regel- en shopwoede dacht ik aan vroeger. Ik stelde mezelf de vraag die ik tegenwoordig wel vaker stel: hoe dééd mijn moeder dat? Want als de jaarlijkse zomervakantie aanbrak overbrugden ook de Middelbeekjes in een oude CX de lange kilometers naar Frankrijk. We hadden geen iPad en ook geen schreeuwerig speelgoed, maar toch herinner ik mij niet dat mijn zus en ik dagenlang zaten te huilen op de achterbank dan wel elkaar tot moes sloegen. Ik herinner mij wel de cassetterecorder die tussen ons in stond en waarop wij urenlang bandjes van Bert en Ernie luisterden. Later verdween de recorder en kwam de walkman en toen werd de reis zo leuk dat ik het altijd bijna jammer vond als we er waren. Meestal had ik tegen die tijd al 61 keer hetzelfde – zelf samengestelde – cassettebandje geluisterd, maar dat deerde niet. Mochten we ons al eens vervelen, dan deden we iets kneuterigs als ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’ of rode auto’s tellen en de rondweg van Parijs was ook immer goed voor minimaal twee uur vermaak, want het was altijd weer spannend of we de juiste afslag namen (wat nooit gebeurde). Bovendien moesten we daar onze gordels om.

 

Walkman

Nu wil ik niet beweren dat vroeger alles beter was of zoiets, maar toch dacht ik: misschien overdrijf ik een beetje. Met mijn speciale filmpjes-app. En al dat speelgoed. Misschien is naar buiten kijken en Bert en Ernie luisteren iets wat je gewoon moet leren en misschien doe ik mijn kind wel helemaal geen plezier met het invullen van elke seconde van de reis. Misschien moet ik het wat meer loslaten en erop vertrouwen dat Casper het wel zal overleven als hij een tijdje gewoon uit het raam moet kijken. 

Ik denk dat ik mijn oude walkman ga zoeken. Ik heb vast nog wel ergens een Bert en Ernie bandje. En als het hele plan niet werkt, hoop ik dat hij lekker hard kan, zodat ik het geschreeuw op de achterbank in elk geval zelf niet hoef te horen.

Mariëtte Middelbeek (34) is schrijver, chef redactie van Kek Mama en moeder van zoon Casper (3) en dochter Nora (1). Geregeld schrijft ze over wat haar bezighoudt. Deze column verscheen vorig jaar.

 

 

Lieve toe aan vakantie
Beeld: 123RF

Lieve (31) is moeder van Jan (3) en Dries (1). Na een heftige scheiding heeft ze de liefde opnieuw gevonden in Rogier, met wie ze een latrelatie heeft. Voor Kek Mama schrijft ze over alles wat ze sindsdien doormaakt.

Ik weet niet wie er meer aan toe is, Jan of ik. Wat hakt het er in zeg, zeven weken lang elke ochtend om 6.30 uur opstaan om die twee schatjes in de kleren te krijgen, hun buikjes te vullen en op tijd achter de deur te schuiven bij de juf. Ik ben gebroken.
 

'Tegenwoordig bepaalt meneer alles zelf'

Jan zit nu zeven weken op de basisschool. En in die zeven weken is het van een peuter en echte kleuter geworden. Of daar ook een soort van kleuterpuberteit bij hoort weet ik niet, maar tegenwoordig bepaalt meneer alles zelf. Dat heeft zo af en toe zijn charme maar vaker is het uitermate irritant. Vooral in de ochtenden is het vaker strijd dan dat het een gezellig ochtendritueel is.

Het begint al bij het aankleden. Want dan wil hij nog slapen. Of wil hij iets anders aan dan ik had bedacht (een eigen smaak zou trouwens verboden moeten worden). Of is hij ziek. Tenminste dat zegt ie. En als ik dreig met een zetpil dan is ie ineens weer beter.
 

Het meest verschrikkelijke deel

Dan komt het meest verschrikkelijke deel: het eten van één boterham. Een boterham, zelfs zonder korstjes, staat garant voor minimaal drie kwartier feest aan tafel. Pap gaat er al helemaal niet in en zonder enige vorm van ontbijt naar school vind ik meer iets voor een ontaarde moeder, en dat ben ik toevallig niet. In ieder geval niet voor acht uur ’s ochtends.

Als ik dit bespreek met de kind&oudercoach krijg ik allerlei tips. Een kookwekker om de tijd voor zijn boterham-moment te bepalen, een time-timer om het te visualiseren en tot slot tot twintig tellen en vooral heel erg rustig blijven en positief benaderen. En dat laatste blijkt vooral de laatste weken steeds moeilijker en moeilijker. Tot twintig tellen lukt nog wel maar dat rustig blijven en positief benaderen? Nee.
 

'Heb jij een oplossing?'

Het is alsof de koek een beetje op is. Bij Jan, maar zeker ook bij mij. Ik kan er de kracht niet meer voor op brengen om lekker pedagogisch verantwoord bezig te zijn. Dus eet Jan de laatste twee dagen voor de vakantie zijn boterham op de gang. Als ik hem ’s middags vraag, wanneer we op de fiets zitten naar huis, of hij een oplossing heeft, zegt hij ‘Gewoon, dat jij niet meer zo boos bent en ik mijn brood op eet’. Kinderlogica.
 

Toe aan vakantie

Wanneer ik op zaterdag wakker word van een klein lief kinderkusje en ik op mijn wekker kijk, ben ik blij verrast. Het is al negen uur! Als we rustig op zijn gestaan en aan tafel zitten, eet Jan alsof hij al weken niks gehad heeft. Wel drie boterhammen, met korstjes, gaan erin als zoete broodjes. Ach, laten we het erop houden dat ook hij enorm toe was aan vakantie :-).
 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

gebit-kind-tanden-wisselen-eerste-tandje

Tandartsen blijven erop hameren: vanaf het moment dat het eerste tandje tevoorschijn komt, moet je het gebit van je kind goed verzorgen. Maar wat is nu een goede poetsroutine en hoe zit het met tanden wisselen? Een paar belangrijke punten op een rij.

Lees ook
De beste tips: zo komt je kind van de speen af

 

  1. Over het algemeen komt het eerste tandje door tussen de 6 en 9 maanden - vaak eerst de onderste voortandjes. Vanaf dan is dagelijkse reiniging van het gebit dus ook nodig. Ook zou je al een afspraak bij de tandarts kunnen maken - al beginnen de meeste ouders hier vanaf een jaar of 2 mee.
  2. De meeste kinderen hebben rond hun derde het hele melkgebit compleet. Toch raadt de tandarts aan om het gebit al vanaf twee jaar elke dag twee keer te poetsen. Hiervoor kun je prima peutertandpasta gebruiken: daar zit minder fluoride in en als je kind dit inslikt, is het niet erg. Maar wat als je kind niet wilt poetsen? Kek Mama vroeg het aan échte experts. En deze komen soms met verrassende oplossingen.
  3. Ongeveer tien tot twintig procent van de kinderen hebben last van zogenaamde ‘kaasmolaren’: gelige of bruine vlekken die worden veroorzaakt door een fout in de samenstelling van het glazuur van de tand. Om de schade te beperken is het belangrijk dat het gebit goed verzorgd wordt. De tandarts kan ook helpen, door een speciale pasta of fluoride aan te brengen.
  4. Het glazuur van het melkgebit is dunner en minder sterk. Hierdoor ontstaan makkelijker gaatjes en slijt het glazuur van het melkgebit sneller. Op 7- of 8-jarige leeftijd kunnen de knobbels van de melkkiezen door het kauwen al zelfs zijn weggesleten. Goed dus, om het gebit van je kind goed te verzorgen.
  5. Tanden wisselen doen kinderen vaak vanaf 5- of 6-jarige leeftijd. In tegenstelling tot doorkomende melktandjes, merkt je kind hier vaak weinig van - behalve dat de melktand los gaat zitten. Goed poetsen is tijdens de wisselfase extra belangrijk, omdat de nieuwe tanden erg gevoelig zijn voor cariës (gaatjes).
  6. In principe is de richtlijn dat de speen rond het derde jaar wel weg kan, anders loopt je kind risico op een zogenaamde ‘overbite’. Opvoedkundige Tischa Neve: "Laat je kinderen te lang met een speen rondlopen, dan zijn ze niet te verstaan met zo'n ding in hun mond. Ook is het slecht voor de mondmotoriek en het gebit. Het wordt voor ouders alleen maar gemakzucht. Je denkt al snel: hup, speen erin, dan is mijn kind wel stil."
  7. Om het gebit te beschermen en je kind levenslang goede mondverzorgingsgewoontes bij te brengen, heeft de tandarts drie belangrijke tips: beperk de suikerinname om tandbederf te voorkomen, zorg ervoor dat kinderen genoeg fluoride krijgen (bijvoorbeeld door een behandeling bij de tandarts of door supplementen) en leer je kinderen om regelmatig en goed te poetsen en te flossen.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >