Walkman
Beeld: Getty

Mariëtte denkt tijdens het maken van vakantiepaklijstjes aan de vakanties van vroeger. En haar walkman.

We waren lijstjes aan het maken. Want we gingen over anderhalve week op vakantie met de kinderen en of we er überhaupt in slaagden om met twee kinderen en bagage voor een voetbalelftal te vertrekken, hing allemaal af van lijstjes. Ik schreef op 'iPad prepareren met offline YouTube-app', (op het lijstjes 'to do', sectie ‘de reis’ want als er geen structuur in de lijstjes zit, word ik bloednerveus). Sowieso word ik bloednerveus van het idee dat we twaalfhonderd lange kilometers moeten afleggen met een peuter die bij een ritje naar de plaatselijke ijssalon al aan zijn taks zit en dus besloot ik: entertainment is alles. Zoet houden moet ik hem, en dan komt alles goed.

 

482 keer van YouTube-filmpje switchen

Ik moest dus een of andere app downloaden die ervoor gaat zorgen dat Casper ook na het passeren van de grens – en het opmaken van mijn databundel – niet tot aan onze Zuid-Franse vakantiebestemming op volle kracht schreeuwend zijn ongenoegen laat blijken over het feit dat hij niet non-stop zijn favoriete bezigheid kan uitvoeren: binnen drie minuten 482 keer van YouTube-filmpje switchen, met een minimum van achttien verschillende varianten van ‘The Wheels on The Bus’. Hij houdt ook heus wel van boekjes lezen en spelen met plastic vrachtwagens, en we hebben zijn favoriete Duplo-graafmachine al verstopt zodat die onderweg weer een beetje nieuwig zal zijn (we hopen op minstens vijftien minuten lol), maar ik ken hem langer dan vandaag. Dus installeerde ik niet alleen die app, maar shopte ook het internet leeg want hoe meer nieuw speelgoed – bij voorkeur voorzien van veel licht- en geluidseffecten – hoe groter de kans van slagen.

 

Bandjes van Bert en Ernie

Ergens tijdens mijn regel- en shopwoede dacht ik aan vroeger. Ik stelde mezelf de vraag die ik tegenwoordig wel vaker stel: hoe dééd mijn moeder dat? Want als de jaarlijkse zomervakantie aanbrak overbrugden ook de Middelbeekjes in een oude CX de lange kilometers naar Frankrijk. We hadden geen iPad en ook geen schreeuwerig speelgoed, maar toch herinner ik mij niet dat mijn zus en ik dagenlang zaten te huilen op de achterbank dan wel elkaar tot moes sloegen. Ik herinner mij wel de cassetterecorder die tussen ons in stond en waarop wij urenlang bandjes van Bert en Ernie luisterden. Later verdween de recorder en kwam de walkman en toen werd de reis zo leuk dat ik het altijd bijna jammer vond als we er waren. Meestal had ik tegen die tijd al 61 keer hetzelfde – zelf samengestelde – cassettebandje geluisterd, maar dat deerde niet. Mochten we ons al eens vervelen, dan deden we iets kneuterigs als ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’ of rode auto’s tellen en de rondweg van Parijs was ook immer goed voor minimaal twee uur vermaak, want het was altijd weer spannend of we de juiste afslag namen (wat nooit gebeurde). Bovendien moesten we daar onze gordels om.

 

Walkman

Nu wil ik niet beweren dat vroeger alles beter was of zoiets, maar toch dacht ik: misschien overdrijf ik een beetje. Met mijn speciale filmpjes-app. En al dat speelgoed. Misschien is naar buiten kijken en Bert en Ernie luisteren iets wat je gewoon moet leren en misschien doe ik mijn kind wel helemaal geen plezier met het invullen van elke seconde van de reis. Misschien moet ik het wat meer loslaten en erop vertrouwen dat Casper het wel zal overleven als hij een tijdje gewoon uit het raam moet kijken. 

Ik denk dat ik mijn oude walkman ga zoeken. Ik heb vast nog wel ergens een Bert en Ernie bandje. En als het hele plan niet werkt, hoop ik dat hij lekker hard kan, zodat ik het geschreeuw op de achterbank in elk geval zelf niet hoef te horen.

Mariëtte Middelbeek (34) is schrijver, chef redactie van Kek Mama en moeder van zoon Casper (3) en dochter Nora (1). Geregeld schrijft ze over wat haar bezighoudt. Deze column verscheen vorig jaar.

 


 

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >