Beeld: Getty
Mariëtte denkt tijdens het maken van vakantiepaklijstjes aan de vakanties van vroeger. En haar walkman.
We waren lijstjes aan het maken. Want we gingen over anderhalve week op vakantie met de kinderen en of we er überhaupt in slaagden om met twee kinderen en bagage voor een voetbalelftal te vertrekken, hing allemaal af van lijstjes. Ik schreef op ‘iPad prepareren met offline YouTube-app’, (op het lijstjes ’to do’, sectie ‘de reis’ want als er geen structuur in de lijstjes zit, word ik bloednerveus). Sowieso word ik bloednerveus van het idee dat we twaalfhonderd lange kilometers moeten afleggen met een peuter die bij een ritje naar de plaatselijke ijssalon al aan zijn taks zit en dus besloot ik: entertainment is alles. Zoet houden moet ik hem, en dan komt alles goed.
Ik moest dus een of andere app downloaden die ervoor gaat zorgen dat Casper ook na het passeren van de grens – en het opmaken van mijn databundel – niet tot aan onze Zuid-Franse vakantiebestemming op volle kracht schreeuwend zijn ongenoegen laat blijken over het feit dat hij niet non-stop zijn favoriete bezigheid kan uitvoeren: binnen drie minuten 482 keer van YouTube-filmpje switchen, met een minimum van achttien verschillende varianten van ‘The Wheels on The Bus’. Hij houdt ook heus wel van boekjes lezen en spelen met plastic vrachtwagens, en we hebben zijn favoriete Duplo-graafmachine al verstopt zodat die onderweg weer een beetje nieuwig zal zijn (we hopen op minstens vijftien minuten lol), maar ik ken hem langer dan vandaag. Dus installeerde ik niet alleen die app, maar shopte ook het internet leeg want hoe meer nieuw speelgoed – bij voorkeur voorzien van veel licht- en geluidseffecten – hoe groter de kans van slagen.
Ergens tijdens mijn regel- en shopwoede dacht ik aan vroeger. Ik stelde mezelf de vraag die ik tegenwoordig wel vaker stel: hoe dééd mijn moeder dat? Want als de jaarlijkse zomervakantie aanbrak overbrugden ook de Middelbeekjes in een oude CX de lange kilometers naar Frankrijk. We hadden geen iPad en ook geen schreeuwerig speelgoed, maar toch herinner ik mij niet dat mijn zus en ik dagenlang zaten te huilen op de achterbank dan wel elkaar tot moes sloegen. Ik herinner mij wel de cassetterecorder die tussen ons in stond en waarop wij urenlang bandjes van Bert en Ernie luisterden. Later verdween de recorder en kwam de walkman en toen werd de reis zo leuk dat ik het altijd bijna jammer vond als we er waren. Meestal had ik tegen die tijd al 61 keer hetzelfde – zelf samengestelde – cassettebandje geluisterd, maar dat deerde niet. Mochten we ons al eens vervelen, dan deden we iets kneuterigs als ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’ of rode auto’s tellen en de rondweg van Parijs was ook immer goed voor minimaal twee uur vermaak, want het was altijd weer spannend of we de juiste afslag namen (wat nooit gebeurde). Bovendien moesten we daar onze gordels om.
Nu wil ik niet beweren dat vroeger alles beter was of zoiets, maar toch dacht ik: misschien overdrijf ik een beetje. Met mijn speciale filmpjes-app. En al dat speelgoed. Misschien is naar buiten kijken en Bert en Ernie luisteren iets wat je gewoon moet leren en misschien doe ik mijn kind wel helemaal geen plezier met het invullen van elke seconde van de reis. Misschien moet ik het wat meer loslaten en erop vertrouwen dat Casper het wel zal overleven als hij een tijdje gewoon uit het raam moet kijken.
Ik denk dat ik mijn oude walkman ga zoeken. Ik heb vast nog wel ergens een Bert en Ernie bandje. En als het hele plan niet werkt, hoop ik dat hij lekker hard kan, zodat ik het geschreeuw op de achterbank in elk geval zelf niet hoef te horen.
Mariëtte Middelbeek (34) is schrijver, chef redactie van Kek Mama en moeder van zoon Casper (3) en dochter Nora (1). Geregeld schrijft ze over wat haar bezighoudt. Deze column verscheen vorig jaar.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
