Beeld: Getty
Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (7 maanden). Tot voor kort was ze gelukkig getrouwd en had ze een heerlijk leven, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwacht zijn koffers pakte en vertrok. Op kekmama.nl schrijft ze openhartig over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: de omgangsregeling.
Toen wij, bijna 5 maanden geleden, voor het eerst bij de mediator zaten en mijn ex hardop uitsprak dat hij de omgangsregeling met de kinderen niet concreet wilde vastleggen maar wel zag wanneer hij ze zou zien, dacht ik nog dat hij een beetje in de war was. Toen 2,5 maand later het eerste voorstel van zijn advocaat tweeënhalve maand later in de bus viel, dacht ik dat hij helemaal gek was geworden.
Of ik teveel films heb gezien of teveel vrouwenbladen heb gelezen weet ik niet, maar in mijn beleving was het altijd de man die de kinderen meer wilde zien en de vrouw die dit tegenwerkte. Bij ons was het de omgekeerde wereld. Mijn ex deed een voorstel waarbij je de tranen in de ogen sprongen. Ik vroeg me daadwerkelijk af of deze man in hemelsnaam wist wat ‘papa zijn’ inhield.
Hij wilde, hoe cliché ook, de kinderen eens in de veertien dagen een weekendje hebben. Dit kon toch niet waar zijn? Hoe werkt dat daarboven in zo’n mannenbrein? Als ik me bedenk dat ik vrijwillig mijn kinderen 12 dagen achter elkaar niet zou zien om vervolgens de schade in te moeten halen in 2 dagen, barst ik in huilen uit. Laat staan het idee dat mijn kinderen mij enorm zouden missen, of nog erger.. Stel je toch eens voor dat ze mij helemaal niet zouden missen en zouden vergeten.
Gezien het feit dat zowel Jan als Dries beiden onder de vier jaar zijn, is het hebben van zoveel mogelijk contactmomenten essentieel. Temeer om te voorkomen dat de kinderen hun vader misschien wel eens zouden kunnen vergeten. Ik pleitte er dan ook voor om hem vaker de kans te geven bij de kinderen te zijn. Ik wilde voorkomen dat hij een ‘weekend-papa’ zou worden en wilde hen alle drie de kans geven een band op te bouwen. Mijn voorstel was, in samenspraak met mijn advocaat: een middag, avond en nacht door de week en een middag, avond en nacht in het weekend. Zo zouden de kinderen hem van de zeven dagen ook vier dagen zien. Co-ouderschap kon je het niet noemen, het ging immers om 40, van de 168 uren in de week, maar er waren veel contactmomenten voor hen samen.
Met het volste vertrouwen in de goede afloop wachtte ik de brief van zijn advocaat af. Ik had écht het gevoel een voorstel te hebben gedaan in het belang van ons beiden en zeker dat van de kinderen. Toen het antwoord van mijn ex verscheen wist ik dat wij hier, zelfs met tussenkomst van advocaten, nooit uit zouden komen. Er zat maar een ding op; de gang naar rechtbank maken en misschien wel de meest ingrijpende beslissingen uit het leven van de kinderen in handen van meneer de rechter te leggen.
Ik wens hem alle wijsheid toe.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
