Beeld: Getty
Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (7 maanden). Tot voor kort was ze gelukkig getrouwd en had ze een heerlijk leven, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwacht zijn koffers pakte en vertrok. Op kekmama.nl schrijft ze openhartig over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: de omgangsregeling.
Toen wij, bijna 5 maanden geleden, voor het eerst bij de mediator zaten en mijn ex hardop uitsprak dat hij de omgangsregeling met de kinderen niet concreet wilde vastleggen maar wel zag wanneer hij ze zou zien, dacht ik nog dat hij een beetje in de war was. Toen 2,5 maand later het eerste voorstel van zijn advocaat tweeënhalve maand later in de bus viel, dacht ik dat hij helemaal gek was geworden.
Of ik teveel films heb gezien of teveel vrouwenbladen heb gelezen weet ik niet, maar in mijn beleving was het altijd de man die de kinderen meer wilde zien en de vrouw die dit tegenwerkte. Bij ons was het de omgekeerde wereld. Mijn ex deed een voorstel waarbij je de tranen in de ogen sprongen. Ik vroeg me daadwerkelijk af of deze man in hemelsnaam wist wat ‘papa zijn’ inhield.
Hij wilde, hoe cliché ook, de kinderen eens in de veertien dagen een weekendje hebben. Dit kon toch niet waar zijn? Hoe werkt dat daarboven in zo’n mannenbrein? Als ik me bedenk dat ik vrijwillig mijn kinderen 12 dagen achter elkaar niet zou zien om vervolgens de schade in te moeten halen in 2 dagen, barst ik in huilen uit. Laat staan het idee dat mijn kinderen mij enorm zouden missen, of nog erger.. Stel je toch eens voor dat ze mij helemaal niet zouden missen en zouden vergeten.
Gezien het feit dat zowel Jan als Dries beiden onder de vier jaar zijn, is het hebben van zoveel mogelijk contactmomenten essentieel. Temeer om te voorkomen dat de kinderen hun vader misschien wel eens zouden kunnen vergeten. Ik pleitte er dan ook voor om hem vaker de kans te geven bij de kinderen te zijn. Ik wilde voorkomen dat hij een ‘weekend-papa’ zou worden en wilde hen alle drie de kans geven een band op te bouwen. Mijn voorstel was, in samenspraak met mijn advocaat: een middag, avond en nacht door de week en een middag, avond en nacht in het weekend. Zo zouden de kinderen hem van de zeven dagen ook vier dagen zien. Co-ouderschap kon je het niet noemen, het ging immers om 40, van de 168 uren in de week, maar er waren veel contactmomenten voor hen samen.
Met het volste vertrouwen in de goede afloop wachtte ik de brief van zijn advocaat af. Ik had écht het gevoel een voorstel te hebben gedaan in het belang van ons beiden en zeker dat van de kinderen. Toen het antwoord van mijn ex verscheen wist ik dat wij hier, zelfs met tussenkomst van advocaten, nooit uit zouden komen. Er zat maar een ding op; de gang naar rechtbank maken en misschien wel de meest ingrijpende beslissingen uit het leven van de kinderen in handen van meneer de rechter te leggen.
Ik wens hem alle wijsheid toe.
In het Vlaamse programma Maison Verhulst doet Gert Verhulst (58) een opvallende uitspraak. De tv-maker vertelt dat hij best nog kinderen had willen krijgen met zijn vrouw Ellen Callebout (48).
In het kader dingen die je níét op je netvlies hebt willen staan: de blote kont van een collega, achter de blote kont van een andere collega. In de schoonmaakruimte.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Veel kinderen die snel boos worden, makkelijk gefrustreerd raken of heftig reageren op stress, krijgen al snel het label ‘moeilijk’. Vaak wordt gedacht dat zo’n temperament aangeboren en onveranderlijk is. Maar nieuw onderzoek van pedagoog Marijke Huijzer-Engbrenghof laat zien dat dat beeld te simpel is.
De oppas blijkt ziek, precies op de dag dat Lenneke een sollicitatiegesprek had. Alle back-ups waren niet beschikbaar. Zo laat nog afzeggen, was geen optie. Toen zat er nog maar een ding op…
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
