Beeld: Marc Deurloo
Beeld: Marc Deurloo

Kek Mama-columnist Anke Laterveer is single moeder en schrijft elke week op Kekmama.nl supereerlijk en uitgesproken over wat ze meemaakt of wat haar opvalt. Deze week: een boze moeder op school.

Mijn dochter en ik staan bij de kapstok op school. Zij probeert haar jas onder de luizenmantel te proppen en ik stop haar brood en drinken in de daarvoor bedoelde bak. Kinderen druppelen de klas in. Sommige ouders maken een praatje met juf of elkaar. Andere ouders zijn er meteen vandoor. Dan hoor ik de boze harde stem van een moeder. “Kutjuf! Kutschool!” roept ze. En daarna: “Ik ga NU een andere school zoeken.” Boos beent ze weg. Juf staat met grote ogen in de deuropening. Lacht dapper naar de stagiair en haalt verontschuldigend haar schouders op. Ik zoek de blik van mijn dochter. Even checken of die net zo geschrokken is als ik en of ze hulp nodig heeft. Ze is zo druk in de weer met de luizenmantel dat ze niet doorheeft wat hier net gebeurde. Gelukkig maar. 

Ik zit nog na te trillen

Als ik even later in de auto zit, merk ik dat ik nog na zit te trillen. Ik vind onze school geen kutschool. Sterker nog: ik ben heel blij met onze school. Toen bekend werd dat mijn zoon autistisch is, heeft iedereen waanzinnig zijn best gedaan om alles zo in te richten dat hij niet naar speciaal onderwijs hoefde en zo goed mogelijk mee kon doen met de rest. Dat hebben ze zo goed gedaan dat hij nu ontzettend lekker meedraait in de klas. Hij is er gelukkig en daarmee ik ook. 

Deze specifieke kutjuf was vorig jaar de juf van mijn zoon en heeft het hele jaar verschrikkelijk haar best gedaan om te zorgen dat hij zich goed voelt op school. Ze heeft zich ingelezen, met hem gesproken, met zijn vader en mij, met andere docenten en met professionals. Deze juf verdient het niet om uitgescholden te worden, maar om een standbeeld te krijgen. En als ik toch bezig ben: ik vind dat alle juffen en meesters een standbeeld verdienen. 

Tweeëndertig kinderen en een juf

Want in de klas van mijn dochter zitten 32 kinderen. En mijn kind is natuurlijk niet de enige waar iets bijzonders mee is. Sinds de invoering van passend onderwijs is het de taak van scholen om alle leerlingen zo goed mogelijk te helpen, ook als zij extra ondersteuning nodig hebben. Kinderen die vroeger naar speciaal onderwijs zouden gaan, krijgen nu binnen regulier onderwijs de hulp die ze nodig hebben. Althans, dat is het idee. In de praktijk is er natuurlijk weinig geld en weinig expertise en ben je als ouder heel erg afhankelijk van de welwillendheid van juf en school. 

Dat legt nogal een druk. Op juffen, op meesters, op intern begeleiders, op directeuren en ook op de kinderen en de ouders. Maar we doen het wel. Met zijn allen en zo goed en zo kwaad als het gaat. En daar ben ik heel dankbaar voor.

Bloemen en een briefje

Ik start de auto en rijd naar een bloemenwinkel. Daar koop ik een boeket en een kaart voor juf. ‘Vanochtend zag ik een moeder tegen je uitvallen en bedacht me hoe zwaar jouw baan soms is en hoeveel je voor ons doet en deed. En dat ik je daar niet genoeg voor kan bedanken. Hierbij dus een keertje extra: dankjewel!’  schrijf ik erin. 


Beeld: superslechte foto met mijn telefoon

Die middag op het schoolplein rukt mijn dochter de bloemen uit mijn handen. ‘Voor wie zijn die?’ ‘Voor juf,’ zeg ik. Ze rent naar binnen en geeft de bloemen. 

’s Avonds krijg ik een mailtje: ‘Dankjewel voor de bloemen en het lieve kaartje, het maakte mijn dag weer goed.’ Daar ben ik blij mee, want dat is precies ook wat zij doet. Zij maakt elke dag van mijn kinderen goed. Voor weinig geld en met een fikse werkdruk. Dus af en toe een extra bedankje kan geen kwaad. 

Anke Laterveer (36) is schrijver, cabaretier en web woman van Kek Mama. Samen met haar kinderen Jakob (7) en Hannah (6) woont ze in Haarlem.

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >