Kek Mama-columnist Anke Laterveer is single moeder van Jakob (7) en Hannah (6). Maandelijks schrijft ze uitgesproken over wat ze meemaakt. Vandaag: scheldwoorden.

“Waarom mogen wij eigenlijk geen kut zeggen, mama?” Het is bedtijd, dus de tijd van het rekken door het stellen van belangrijke vragen is weer aangebroken. Op deze plek hebben we het ontstaan van de aarde al besproken, het uitsterven der dinosauriërs, welke opa en oma liever is, hoe oud cavia’s worden, waarom de mensen in Amerika Donald Trump als president hebben gekozen en hoe kinderen worden gemaakt. Vandaag bespreken we kennelijk wat je wel en niet mag zeggen.

 

Het is een scheldwoord, liefje

“Omdat kut een scheldwoord is, liefje.”
“Waarom zeg jij het dan wel?”
“Ik zeg dat toch niet?”
“Echt wel. Gisteren nog, in de keuken.”
“Dat was per ongeluk, schat. Ik deed mezelf pijn.”
“Dus als je het per ongeluk zegt, mag het wel?”
“Nee, dan mag het ook niet.”
“Oké.”

 

En shit dan?

Ik begin terugtrekkende bewegingen te maken uit de slaapkamer. Het lijkt erop alsof de kwestie is afgedaan. Het ding met mijn zoon is namelijk: je moet je gesprek afmaken. Als een onderwerp niet afgesloten in zijn hoofd blijft hangen, slaapt hij niet tot het echt klaar is. En dus sta ik soms nog zeker tien minuten afrondende dingen te zeggen als: “Nou, dan weten we dat” en “Zo, dan is dat opgelost” alvorens ik de kamer kan verlaten. Ik sta met een voet buiten de deur als hij vraagt: “En shit dan?” Kut. Ik bedoel: shit. Ik bedoel: verdorie.

 

Nog een laatste vraag, goed?

“Shit mag ook niet. Bovendien is het bedtijd. We zijn klaar.”
“Oké, maar een laatste vraag nog, goed?”
“Nee, nu gaan we echt slapen.”
“Maar ik moet dit nog weten, anders kan ik niet slapen.”
“Vooruit dan maar.”
“Fuck. Mag dat wel?” Hij spreekt het uit als fak. Ik zucht nog eens heel diep.
“Nee, fuck mag ook niet.”
“Tsssk, er mag echt veel niet.”
“Klopt. En nu lekker slapen.”
“Ja, is goed. Slaap lekker, mama. Doe je nog een liedje?”

 

Ik weet wanneer ik wel fuck mag zeggen

Ik zing een liedje, geef hem een kus en vertrek naar de woonkamer waar ik op de bank een serie ga kijken. Tien minuten later staat Jakob voor mijn neus met een triomfantelijk gezicht. “Mama? Ik weet wanneer ik wel fuck mag zeggen! Luister maar: In de zomer hebben alle bouwFAKkers FAKantie. Ha!” “Slaap lekker, monstertje. En als je later een fak kiest, kies dan iets met taal.” Vak, bedoel ik. Vak. Shit. 

 

Dit artikel staat in Kek Mama 06-2017

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >