Aisha rots & water
Beeld: Unsplash

Aisha Scheuer (bekend van DIWMOTZ) kreeg met haar ex-vrouw zoon Shai (7). Voor Kek Mama schrijft ze iedere maand een column over het ouderschap van een zoon met twee moeders.

Vroeger gingen mijn nekharen overeind staan als ik hoorde over de cursus Rots & Water, die je leert om te gaan met verschillende type mensen. Dat zweverige gedoe, niks voor mij.

Tot ik een kind kreeg die niet altijd even goed voor zichzelf opkwam. De keren dat hij naar de eerste hulp moest kwam het door toedoen van een ander kind. We besloten hem op te geven voor een cursus. In het kader van ‘baat het niet dan schaadt het niet’ valt het altijd te proberen.
 

Rots & Water

Het leuke aan zo’n cursus is dat er twee soorten kinderen aan meedoen.

  • De introverte rustige kat-uit-de-boom-kijkende kinderen
  • De extraverte actieve ik-sla-mijn-buren-knock-out-met-de-choreografie-van-in-de-maneschijn kinderen

Daar horen dan ook verschillende soorten ouders bij.

  • De overprikkelde in de smartphone gedoken ouder
  • De drukke sociale ouder die met iedereen contact maakt.
  • Ik; een combinatie van bovenstaande

Kortom; rots-ouders, water-ouders, rots-kinderen en water-kinderen. Want blijkbaar is dat erfelijk.
 

Ouder-kind-relatie

Ik ben van nature water, maar ik zie eruit als een rots. Shai is water, en heeft daar nogal moeite mee. Want hoewel onze band sterk is wordt hij ook wel vaak onzeker van mij en dat zorgt voor de nodige spanningen in onze ouder-kind-relatie.

Shai had absoluut geen zin in de cursus. Hij gaat liever geen uitdagingen aan en vindt dat soort sociaal-emotionele activiteiten maar vermoeiend. Juist dat maakt dat hij naar de training moest want dat vermijdende gedrag zien we ook terug in conflicten. Hij gaat liever geen confrontatie aan omdat mensen dan nog weleens boos uit de hoek kunnen komen. Of misschien doet hij dan wel iets verkeerd.

Met een hoop tegenzin heeft hij de training afgerond. Hoewel hij vond dat het allemaal maar onzin was zag ik zijn houding ten opzichte van andere kinderen veranderen. Hij sprak duidelijker omdat hij leerde dat hij zijn stem op verschillende manieren kon gebruiken. Hij kon de rots- en watermensen herkennen en beschrijven waardoor hij zich veel bewuster werd van zijn gedrag en dat van de ander.
 

Lees ook
Column Aisha: ‘Moeders, hoe overleven jullie een dagje speeltuin of pretpark met jullie kroost?’ >

 

Lil' Bruce Lee

Hij was erg enthousiast over de laatste les. De kinderen gingen leren om een plankje door midden te slaan. Hij was er vastberaden over. “Als je denkt dat je het niet kan, dan kun je het ook niet. Maar als je denkt dat je het kan, dan kun je het.” In die les heeft hij laten zien dat zijn vastberadenheid en geloof in zijn eigen kunnen zijn vruchten heeft afgeworpen. Zonder aarzelen sloeg lil’ Bruce Lee het plankje doormidden. Waar het plankje aan diggelen lag groeide zijn zelfvertrouwen des te meer.

Hij leerde dat zijn zelfbedachte theorie ‘Ik ben water, dus ik kan geen rots zijn’ niet klopte en dat hij ook best kan doen alsof hij rots is, ook al is hij van binnen water. En we leerden wat beter met elkaar omgaan. We zijn er nog lang niet, want de onzekere houding naar mij heeft hij nog steeds. Maar als ik merk dat hij moeite met mijn ‘rots-uitstraling’ heeft dan herinner ik hem even hoe bang ik ben voor mensen die zomaar plankjes doormidden slaan met hun blote hand.

Hij heeft niks te vrezen.

 



Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Els en Do

Ik haat het om met mijn zoontje (2) de supermarkt te bezoeken. Hij wil alle snoepjes die hij ziet. Als ik nee zeg gaat hij krijsen. Ik ben er klaar mee, maar kan moeilijk de hulp van oma inroepen elke keer dat ik een krop sla nodig heb.

ELS & DO: Do’s vriendin Yvonne had ook zo’n zoon, Stijn, nu 22. Twintig jaar geleden stond ze in de Albert Heijn naast het schap met chocola. Stijn wilde een reep. Yvonne gaf niet toe. Stijn wierp zich op de grond als een hondje met de beentjes en pootjes omhoog, het snot droop uit zijn neus. Yvonne verdrong haar neiging hem aan zijn armpje de winkel uit te sleuren en liep naar de groenten om af te koelen.
 

Erbij staan

Toen ze terugkwam, stonden er mensen rondom Stijn die om zich heen keken waar de ouders van dit krijsende varkentje waren. Yvonne deed iets opmerkelijks: ze ging erbij staan en keek ook belangstellend in het rond. Alsof ze niets met Stijn te maken had. Na een minuutje ging ze verder met boodschappen doen. Nadat ze had afgerekend bij de kassa liep ze terug naar de plaats des onheils. Stijn was dolblij haar te zien, stopte met huilen en liep zoet met haar mee naar buiten. Nagekeken door vele verblufte Albert Heijn-klanten.
 

Lees ook
Driftbui in de supermarkt: herkenbare foto van vader wordt massaal geliket >

 

Van iets niet mogen naar iets wel mogen

Als alle ouders dit gaan doen wordt het een dolle boel in de Nederlandse supermarkten. Maar van Yvonnes creativiteit kunt u leren. Misschien kunt u voor een supermarktbezoek samen met uw peuter een boodschappenlijstje opstellen waarbij hij een cadeautje op de lijst mag zetten. Dat krijgt hij als hij lief is en u helpt. Als hij iets ouder is kan hij opdrachten uitvoeren. Zo van: ‘Haal jij de melk even?’ Dan wordt supermarktbezoek van ‘iets niet mogen’ naar ‘iets wel mogen’
 

De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”

 

Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl

 

Dit artikel staat in Kek Mama 08-2018.




 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderfeestje organiseren

Horror voor de ene moeder, hemels voor de andere, maar één ding is zeker: een kinderfeestje vraagt de nodige organisatie. Zo doe je dat.

  1. Prik een datum. Duh, zou je zeggen, maar echt: krijg maar eens zes/acht/tien kinderen bij elkaar. De één moet voetballen, de ander naar zijn oma in Zeeland, weer een ander had al vier maanden een logeerpartij bij tante Truus gepland. En héb je eindelijk een datum, moet ‘ie ook nog maar beschikbaar zijn bij de bowlingbaan/het pannenkoekenrestaurant/zeepmaakworkshop.
     
  2. Betrek je kind. Ja, ook als ‘ie zes is. Jij kunt wel een piratenfeest plannen, maar misschien gaat je bloedje wel veel liever een speurtocht doen. Of is zijn beste vriendje bang voor piraten. Of vindt je dochter dat prinsessenfeest wel stom en wil zíj juist een piratenfeest. Niks zo erg als zeven dwarse groep-drieërs die nergens zin in hebben.
     
  3. Even over die activiteiten. Je kunt complete limousines afhuren, brandweerwagens boeken die je door het land rijden, lasergamen/tuben/trampolineparken met patat en ijs en nog meer lekkers toe. Altijd leuk, kost ook wat. Geen probleem? Niks meer aan doen. Zo wel: zelf een speurtocht uitzetten in het park en marshmallows roosteren boven wegwerpbarbecues, kost stukken minder en is vaak (minstens) net zo leuk. (Maar kost jou ook meer organisatie, dus nogmaals: ieder zijn meug.)


    Lees ook:
    Inspiratie nodig? 7x Originele kinderfeestjes >


     
  4. O. Hoe oud wordt je kind? Want een feestje voor zijn derde verjaardag met alle kinderen van de crèche is natuurlijk enig voor de foto’s, maar kleine kans dat ze er íets van onthouden. De meeste ouders geven het eerste kinderfeestje op de vijfde of zesde verjaardag. Maak er ook geen dagprogramma van: na drie, vier uur is de spanningsboog van de meeste kinderen wel zo’n beetje op z’n eind.
     
  5. Belangrijk Punt: de gastenlijst. De stelregel die de meeste ouders al sinds mensenheugenis hanteren, is zo’n beetje de leeftijd van je kind plus één (je eigen, jarige kind, that is). Kind wordt zeven? Nodig zeven kinderen uit. En laat je kind vooral meebeslissen. Wat nog niet zo makkelijk is, als zoon zijn beste vriend niet wil uitnodigen omdat die vanochtend zei dat ‘ie niet mocht meedoen met voetbal. Of je dochter haar BFF van de lijst weglaat omdat die haar nieuwe jurk zo suf vond. Of andersom, natuurlijk. En dan de moeders, ook zo wat. De leukste schoolpleinmoeder vergeeft het je nooit als je haar bloedje niet incalculeert. Oh well, we hebben allemaal De Luizenmoeder gekeken, toch?
     
  6. Uitnodigingen. Die vragen om een uitgekiende strategie. Maak je ze zelf? Of je kind? Of jullie samen? Of koop je ze, handig voorgedrukt bij de lokale boekhandel? Maakt niet uit, want het moeilijkste komt nog: op veel scholen mogen ze niet worden uitgedeeld in de klas (dan zouden niet-genodigden zich maar buitengesloten voelen), dus: bereid je voor op een uurtje langs brievenbussen fietsen. En dan maar hopen dat je niet in dunbevolkt gebied woont, waar kinderen uit tien omliggende dorpen zich verzamelen op jullie basisschool.
     
  7. Vervoer. Zet je op de uitnodiging: ‘Je wordt thuisgebracht’, of laat je de kinderen ophalen? Bij het eerste kan je programma wat uitlopen, maar ben je nog wel een uur kwijt aan taxiën. In het tweede geval (aanbevolen) ben je makkelijker af maar dien je min of meer op tijd thuis te zijn, wil je niet in blinde paniek tien ouders appen dat het hele zooitje nog in haar natte zwempak staat.
     
  8. O ja. Schakel. Hulp. In. Dit kan/wil niemand in haar/zijn eentje.
     
  9. Over de boodschappen: houd het simpel. Bestel ze, als het even kan. Regel wegwerpservies. Nog beter: omwikkel je eettafel met zilverfolie en laat de kinderen van de tafel eten. Vinden ze geweldig en jij hebt geen afwas en zelfs amper afval.
     
  10. Wat andere aanpassingen om je huis kindproof te maken zijn altijd een goed idee. Schuif meubels aan de kant, haal zoveel mogelijk speelgoed (en vooral: Lego) weg.
     
  11. Verwijder. Het. Vloerkleed.
     
  12. En laat ze vooral lekker op de grond zitten. Scheelt jou zeulen met extra stoelen en geen kind dat dat waardeert.
     
  13. Tijd te overbruggen tussen ontvangst van de gasten en vertrek naar het programma? Vul per gast een ballon met een briefje met zijn naam erin. De jarige prikt de eerste ballon door, en de naam die eruit valt, mag zijn cadeautje verstoppen. Daarna zoekt de jarige het met behulp van ‘warm, koud’. De verstopper prikt de volgende ballon door, en zo verder.
     
  14. Last but not least: zorg voor wijn. En Netflix. En je telefoon op stil. Na afloop is je kind total-loss, maar jij nog meer. Al moet het mooiste moment misschien nog komen: je huis in totale stilte, de cadeaus en slingers uitgestald, en een ultiem tevreden jarige, in diepe slaap in bed.
     

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >