Beeld: Getty
Beeld: Getty

Aisha Scheuer (bekend van DIWMOTZ) heeft een relatie met Marleen en kreeg met haar ex-vrouw zoon Shai (6). Voor Kek Mama schrijft ze iedere maand een column over het ouderschap van een zoon met twee moeders. Vandaag: 'Ik ben zo'n moeder die alles vergeet'

Ik ben zo’n moeder. Die moeder die alles vergeet. Misschien komt het omdat ik meer de vaderrol heb, dat ik niet zo’n mechanisch moeder-systeem heb. Ik heb Shai niet gedragen en begin me af te vragen of het vermogen om alles te plannen wordt gedownload door je lichaam op het moment dat je eitje bevrucht wordt.

 

'Ik schaam me er niet langer voor'

Ik schaam me er niet langer voor, als het ‘luizenpluisdag’ is komt mijn zoon met een vette Elviskuif de klas binnenwandelen en bedenk ik me op weg naar buiten dat zijn klasgenoten niet onverzorgd waren, maar dat hun ouders wèl hadden onthouden dat de haren gel-vrij moesten zijn voor inspectie. Vergeten inloopochtenden kan ik spontaan inplannen omdat ik thuis werk, en het stralende snoetje van Shai maakt dat ik me minder druk maak om het uitstellen van mijn werk. Daarbij voelde ik me wel heel erg schuldig na die keer dat ik hem ophaalde van school en hij vertelde dat alle ouders mochten blijven kijken maar hij mij nergens zag. En die keer dat hij pas om half tien op school hoefde te zijn en wij om half negen paraat stonden? Ach, dat lossen wij op met een wandeling naar de bakker voor iets lekkers. Elk nadeel heeft z’n voordeel.

 

Paniekerige blik

Ik ben zo’n moeder die de school binnenloopt en wiens hart even stilstaat omdat de grote kleuterhal compleet is versierd en vol staat met allerlei tafels met verschillende soorten knutselmateriaal. Mijn hoofd gaat razendsnel alle mailtjes langs die ik de afgelopen dagen van school heb ontvangen en vluchtig heb bekeken. Heb ik iets over het hoofd gezien? Is er een inloopochtend of een weekviering? Als mijn paniekerige blik wordt opgevangen door een andere ouder (die ook in paniek binnenkwam maar direct navraag deed over de commotie) stelt ze me gerust. Ze gaan ‘gewoon’ paastakken maken. Gelukkig, ik kan gewoon aan het werk straks.

 

Alweer vergeten

Als ik naar buiten loop zwaait een van de ouders naar me en roept dat de optocht door de wijk om half twaalf begint. KUT. Ik loop natuurlijk gezellig mee in de optocht, maar was alweer vergeten dat dat vandaag was. Daarnaast is het weer eens een ouder die mij herinnert aan de plannen van vandaag, ze weten allemaal dat ik ‘zo’n moeder’ ben. In mijn hoofd maak ik vlug een nieuwe planning voor de ochtend en zo zorg ik dat ik stipt om half twaalf meestamp in de optocht.

 

'Ben je ook zo'n moeder? Maak je niet druk.'

Als je dit leest, en je bent ook ‘zo’n moeder’, maak je dan niet druk. Je bent geen slechte moeder omdat je soms iets vergeet. Het leven met een kind is druk, vooral als je erbij werkt. Dat je iets vergeet is helemaal niet erg, zolang je je kind bij je hebt komt alles goed. Wat wel handig is; zorg dat je er in het begin van het schooljaar achter komt welke ouder het meest betrokken is in de klas. Als je zorgt dat je als een incognito babygansje achter deze ouder aanwaggelt heb je de meeste kans op een geslaagd moederschap.

Els en Do

De afwas, de tafel dekken, afruimen, hun kamer opruimen: mijn kinderen vertikken me te helpen met huishoudelijke klusjes. Bij alles wat ik van ze vraag, schreeuwen ze moord en brand en beweren ze dat het de beurt van de ander is.

ELS & DO: Natuurlijk willen ze geen klusjes doen. Wie wil dat nou wel? U moet ze dwingen, maar hoe? Do was er slecht in, indertijd. Uit luiheid en gemakzucht en omdat ze opvoeden nogal een klus vindt. Om het gemor van haar twee kleine lapzwansjes te voorkomen, ruimde ze uiteindelijk zelf de afwasmachine maar in en raapte hun speelgoed van de vloer.
 

Lees ook
'Ik stopte met troep opruimen en dit is wat er gebeurde' >

 

Koptelefoon op

Tot haar verbazing heeft haar zoon (22) zich wel ontwikkeld tot een goede opvoeder. En wel bij zijn neefjes op wie hij past bij wijze van bijbaantje. De stoute schoffes doen alle klusjes die hij hen opdraagt. Ze gooien zoet hun speelgoed in de mand en als ze hun limonade omstoten pakken ze zelf een doekje. Do’s zoon is minstens zo gemakzuchtig als zijn moeder. Zijn geheim is dat de protesten van zijn neefjes hem niets uitmaken. Ze kunnen op het dak gaan zitten, hij gaat lekker Netflixen, met zijn koptelefoon op.

Hij heeft zijn neefjes één keer, niet vaker, verteld dat hun leven een stuk leuker wordt als ze hun troep opruimen. Anders pakt hij de iPad af. Of zet-ie ze een halfuur in de tuin. Rain or shine. Nu zijn ze als was in zijn handen. Do is trots op hem. Maar ook verbaasd. “Dit heb je niet van mij geleerd”, zei ze. Bruno lachte: “Jawel, ik heb van jou geleerd hoe het niet moet.”

 

De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”

 

Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl

 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.




 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

zoon haatte nieuwe zusje
Beeld: Unsplash

De oudste zoon van Stephanie Duncan was een droombaby. Maar toen werd hij tweeënhalf, en kreeg hij een zusje.

Ze deden alles volgens het boekje, om zoonlief voor te bereiden op de komst van de nieuwe baby, schrijft Stephanie op ScaryMommy. Ze lazen boekjes, praatten er eindeloos met hem over, gaven hem een cadeau namens zijn nieuwe zusje en op de dag van haar geboorte kocht hij samen met zijn oma een knuffel voor haar en gingen ze naar het ziekenhuis om haar te ontmoeten.

Meteen was het mis.

‘Ik zal de blik op zijn gezicht nooit vergeten, toen hij mij zijn nieuwe zusje de borst zag geven’, schrijft Stephanie. ‘Pure verslagenheid.’

 

Hel

De weken erna lieten zich volgens Stephanie het best beschrijven als ‘de hel’. Ze probeerde de normale dagelijkse routine te handhaven voor haar zoon en richtte haar aandacht vooral op hem – haar dochter sliep toch, het gros van de tijd. Hij kreeg troostcadeautjes van de kraamvisite, zijn vader nam hem in de weekends mee naar de speeltuin en de dierentuin. Niets werkte. Stephanie: ‘Het enige wat mijn zoon wilde, was mij weer voor zichzelf hebben.’

Haar zoon begon in babytaal te praten, kreeg de ene driftbui na de andere. Wilde elke nacht tussen zijn ouders in slapen en weigerde overdag nog een middagslaapje te doen. Even overwogen Stephanie en haar man hem maar gewoon naar de kinderopvang te brengen, zodat Stephanie in rust tijd met haar baby kon doorbrengen.
 

Lees ook
'Mijn vijfjarige zoon is brutaal, luistert slecht en terroriseert zijn zusje' >

 

‘Ze valt wel mee’

In plaats daarvan besloten ze te stoppen hun zoon ‘grote jongen’ te noemen, hem niet meer te laten helpen bij het verzorgen van zijn zusje, en hem toe te staan zich als een baby te gedragen. ‘Opeens, vijf maanden na haar geboorte, kwam mijn peuter tot inzicht’, schrijft Stephanie. ‘Tenminste, ik weet niet of hij zich realiseerde dat zijn zusje toch wel meeviel, dat hij door had dat er best ruimte was voor twee kinderen in huis, of zich er maar bij neerlegde dat ze het gezin niet meer zou verlaten.' Maar van de ene op de andere dag was hij weer het droomkind dat ze kenden.

Twee jaar later verwelkomde het gezin nog een dochter. ‘We hebben de termen ‘grote broer’ en ‘grote zus’ en alles wat daarbij hoort, deze keer opzettelijk niet gebruikt. Mijn zoon gaf geen krimp en ging vrolijk verder met zijn leven. Mijn middelste dochter, dat is een héél ander verhaal.’
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >